Djemtë e teatrit të pasionit… ja si po mbijetojnë në det të hapur

18 Nëntor 2016, 15:31, Aktualitet CNA

Eshtë çështje mbijetese, në veprën që ata kanë zgjedhur të shfaqin me shumë mund në skenë, por dhe në realitetin artistik ku janë shkolluar e formuar.

Në takimet rutinë të së përditshmes së tyre, ndërsa diskutonin për të njëjtat pamundësi të ushtrimit të profesionit, djemtë, të gjithë ish studentë të degës së regjisë në Akademinë e Arteve, vendosën që të realizonin vetë një shfaqje teatri. Absolutisht me buxhet zero, absolutisht bazuar në mundësitë e tyre dhe në ndihmesën që ju dha vetë Akademia për skenën.

Regjisori Arbër Jakllari, aktorët Drini Hasani, Daniel Zhuli Marsel Rupi e Donald Shehu kishin veç një dëshirë, ta vendosnin në skenë dramën satirike që ju pëlqente aq shumë. Tashmë dëshira e tyre po bëhet realitet.

Sot dhe nesër (18-19 nëntor) në orën 19.00, në skenën e vogël, Black Box të Akademisë së Arteve, gjithkush mund ta shohë ?Në det të hapur? të dramaturgut polak, Slawomir Morzhek, të njohur për satirën e tij therëse.

Në qendër të veprës janë tre burra, të veshur me sqimë, që ndodhen mbi një trap, mbetur në det të hapur. U janë mbaruar ushqimet. Janë të uritur.

Cila do të jetë zgjidhja e tyre për të mbijetuar: njëri prej tyre do të hahet.

Në një bashkëbisedim të gjatë satirik, tre burrat shqyrtojnë realitetin e tyre, duke e bërë të qartë filozofinë se i madhi e përpin gjithmonë më të voglin, i pushtetshmi e dërrmon të pafuqishmin. E kjo filozofi mbetet aktuale e çdo kohe, çdo shoqërie e çdo force politike. Regjisori Jakllari thotë se teksti i kësaj vepre është i gjithë nënteksti edhe i politikës shqiptare, që do të rrëfehet në këtë skenë të vogël teatri, në skenografinë e Ened Kukës, enkas në një kohë të tillë, para zgjedhjeve elektorale.

Do të jetë kjo shfaqja e parë, si provë e parë që do të pasohet me përpjekjen për ta rishfaqur edhe në teatrot profesionale e që kështu djemtë të ndjejnë dhe shpërblimin e një pune që u bë vetëm me forcën e pasionit. Me të vetmin qëllim: për të mbijetuar në realitetin e vështirë të artit në Tiranë. Për të treguar se teatri bëhet edhe vetëm me pasion, se mund të dalësh mbi të pamundurën edhe me dëshirën e vullnetin për të bërë diçka të bukur. Ama, jo gjithmonë.