Problemi nuk është Edi, por Rama & Co

7 Gusht 2016, 17:31, Opinione CNA

Nga Ilir Yzeiri

Nga pikëpamja e zhvillimeve politike, Shqipëria i ngjet një republike bananesh ku kryeministri ose njeriu më i fuqishëm në vend shullëhet në diell me ish-kryeministra perëndimorë të suksesshëm, por që kanë probleme me drejtësinë dhe me opinionin publik në vendet e tyre. Fotoja e Edi Ramës me Toni Blair-in vetëm sa na kujtoi që Edi Rama zgjodhi për marketing të muajit gusht paraqitjen e tij me një personalitet të shquar, por që tani është një ish-qeveritar i vënë me shpatulla për muri në vendin e tij për shkak të luftës në Irak, ndërsa e shoqja e tij ka kohë që është venë në qendër të shtypit për përfitimet e tepruara në republikat e bananeve, mes tyre edhe në Shqipëri. Kjo foto me Toni Blair të kujton një reklamë të vjetër që Sali Berisha bëri me ish- presidentin amerikan Bush-in plak dhe Kolin Pauell në Vlorë para fillimit të rebelimit masiv të vitit 1997. Natyrisht nuk ka asnjë paralele në këtë rast, sepse jemi në kohë të ndryshme, por edhe në situata krejtësisht të ndryshme. Po ashtu, për hir të së vërtetës, Rama nuk e ka rekordin kriminal të Berishës në qeverisjen e këtij vendi, por edhe pa e pasur këtë rekord, ai vetë dhe modeli që aplikoi kur u bë kryeministër i këtij vendi, e bënë atë pjesë të këtij modeli. Edi Rama, ashtu si Berisha, Nano e Meta është pjesë e një sistemi të kalbur që po e fundis vendin dhe ne, ashtu si i mbytyri që në det kapet prej shkumës, kërkojmë të gjejmë justifikime në artikuj gazetash që na thonë se jemi një vend i bukur dhe i virgjër.

Java që lamë pas u shenjua nga një komedi ose vodëvil veror sepse aktorët që e prodhuan atë ngjarje nuk janë të rinj, por duke qenë të stërpërdorur në skenën politike, u masakruan nga rrjetet sociale dhe nga një grup gazetarësh të rinj që kanë filluar ta shohin klasën e vjetër politike dhe lojëtarët e konsumuar të saj si një bordello mediokre. Në qendër të kësaj komedie u vu një drekë e Mejdanit, Metës dhe Kokëdhimës, një sebep ky që prodhoi shumë humor, tregoi se sa të dalëboje janë disa nga ata që një pjesë e publikut i mban për të urtë dhe në fakt e bëri më të fortë pozitën e Edi Ramës për një çast. Tashmë të gjithë po raskapiten nga kënaqësia që Edi Rama të rrëzohet dhe Ilir Meta të bashkohet me PD-në dhe ta çojnë Ramën në shtëpi. Në këtë ëndërr të një nate vere nanurisen sidomos kundërshtarët e Edi Ramës. Në këtë pikë Rama është mjeshtër për të krijuar armiq e kundërshtarë. Kulmi i kësaj paradigme është armiqësia tash në fund e tij Me Koço Kokëdhimën. Po ta shohësh me kujdes profilin psikik të Ramës, heton se ai nuk e zotëron përmasën e dashurisë për tjetrin. Rama nuk do askënd. Nuk dua të hyj në anë më të errëta të peronalitetit të tij, por sa i takon poltikës, Rama është një adoleshent narcizist që nuk pranon ligjet e botës së jashtme por ia nënshtron ato pasionit të tij të pagdhendur prej fëmije grindavec e e egoist. Të gjithë ata që bëjnë pjesë në kabinetin e Ramës janë njerëz pa personalitet, janë thjesht vegla dhe gurë në duart e Ramës. Ata janë pasioni i zgjatur i tij për halucinacionet e radhës që ai shfaq në qeverisjen e këtij vendi. Përtej këtij profili psikologjik, Rama, ashtu Berisha & co, nuk qeveris me program dhe nuk ka asnjë të tillë, por qeveris me njolla psikologjike dhe me imazhe. Më ka rënë në sy një fakt. I ngarkuari me turizmin prej Ramës, Auron Tare, në disa dalje publike është treguar shumë i ashpër dhe kritik me gjendjen e turizmit në vend. Një njeri normal do mendonte se ai këtë kritikë nuk ka përse ia bën vetes, mirëpo ai na zbulon qartë se Rama e zgjodhi atë për imazh dhe jo për ta pyetur se si mund të përmirësohet turizmi në këtë vend. Jam i sigurtë se sa herë që takohet me Ramën ky i fundit ul kokën në tavolinë dhe vizaton, ndërsa Tare duhet ta kuptojë vetë se koha ka mbaruar. Edi Ramën nuk e rrezikon asnjë qeveri teknike dhe asnjë komedi me ëndrra në netët e verës, Rama do të largohet bashkë me sistemin që e ka pjellë dhe që ai e ushqen.

Miratimi i Reformës në Drejtësi dhe zbatimi i saj më pas, vetëm sa do të nxjerrin në dritë kalbëzimin e institucioneve në këtë vend, por ajo nuk do ta zgjidhë krizën e thellë politike ku është zhytur demokracia shqiptare. Në qoftë se me miratimin e Reformës në Drejtësi do të arrihet të shëndoshet sadopak sistemi i drejtësisë, çfarë do të bëhet më sistemin politik. Partitë politike shqiptare janë organizuar në mënyrë të tillë që ato e përjashtojnë garën dhe meritokracinë. Partitë politike në këtë vend janë organizuar me platformat pushtuese dhe e konceptojnë qeverisjen si zaptim të territorit nga bandat politike dhe anëtarësia e tyre. Shqipëria e qeverisur prej Edi Ramës përsosi këtë model dhe i siguroi shqiptarët se ashtu si Berisha ky vend u përket banditëve dhe militantëve. Duke konsoliduar veten në krye të PS-së dhe duke përjashtuar hapjen e partisë së tij dhe garën e ndershme, Edi Rama u tha shqiptarëve se modeli i tij do të shkojë ngë Erdogani dhe nga Putini. Për fat të keq në hapësirën e ngushtë shqiptare nuk ka asnjë shenjë që të tregojë se një elitë tjetër politike po e rrezikon këtë model. Ka shumë arsye që të mbështetet Blushi në këtë atmosferë që është krijuar, por ajo që shihet është se vendi po boshatiset dhe aq pak shqiptarë sa kanë mmbetur në këtë vend, kam frikë se do të pranojnë të nënshtrohen nga arbitrariteti i ëmbël i Ramës dhe do të kënaqen me rrëshqitjen gjithnjë e më të shpejtë të opozitës në batakun e karagjozit. Për të mos qenë deri në fund pesimist, le të presim se si do të aplikohet reforma në drejtësi. Uroj që unë të mos kem të drejtë?