Ganimete Jashari: Ende ka shpresë për Dionelin e vogël

10 Mars 2016, 17:21, Sociale CNA

Familja e tij kishin dëgjuar se në ditën e hënë do të vjen, njëherë në javë, një shqiptare që do merret më integrimin e femrave në njërin nga kampet e refugjatëve.

Edhe pse nuk është profesioni im, ky program, integrim ? qytetari, ka vite që në shkolla të ndryshme mundohem të jap kontributin tim në mënyrë humane.

Por kësaj radhe isha në njërin nga kampet më të mëdha në rajon. Porsa arrita në kampin e përkohshëm, siç e quajnë këtu, ku më vite edhe qëndrojnë refugjatë, e në të cilin tani janë të vendosur diku rreth 2 mijë refugjatë nga vende të ndryshme, më kaploi një energji rrënqethëse, më kujtoi ditët e mia para 24 vitesh, kur edhe unë dhe familja kishim të njëjtin trajtim.

Duke ecur në rrugicën labirinte dëgjoja në brendësi lotët, vajin e fëmijëve. Më bëhej sikur vuajtjet nga ato dritare e mure godinash dilnin lotët e dënesja e vajit. Askush nuk është këtu nga dëshira, askush nuk ik nga vendlindja nga qefi, këto mendime më silleshin në mendje.

Me një rëndim njerëzorë në shpirt, arrita të lokali ku do mblidheshin grupe femrash. Me të hyrë brenda, nga pas filluan të vërshojnë gra të moshave të ndryshme. Pas ca çastesh hyri një grua e re nga mosha por e plogësht nga shëndeti, ku kockat mund t?i numëroheshin nga rrobat e saj të dimrit, sytë e saj të lodhur, të pa gjumë e fytyra e bërë gri më ndali shikimin. Aj erdhi drejt meje.

-A je shqiptare? më drejtohet shqip.

-Po, shqiptare jam, dhe zgjasë dorën të prezantohem.

Afrohet me shpejtësi dhe me dy duart e saj të thata më shtrëngon rreth qafës me një shpërthim lotësh, që ende në këto vitet e mia nuk i kam përjetuar nga një njeri, nga një femër. Lotët e saj pikonin në tokë porsi shiu kur merr atë hovin me ato pikat e rënda që duket sikur tokën lëkundin.

-U shtanga! Pas një çasti duke e mbajt afër në shtrëngim dhe duke e lënë për ca momente të lirohet e të shfryhet në përqafim me mua.

Shikova për rreth, ra një heshtje e rëndë brenda. Iu drejtova me disa fjalë në disa gjuhë duke kërkuar për ca minuta falje nga të tjerat femra që të mund të largohem e të flas me motrën time shqiptare.

Mora një gotë ujë dhe ia afrova të pinte duke e pyetur çfarë është ky hall kaq i rëndë i saj.

Prapë dënesje nga lotët e vaji i saj vazhdonte. U mundova të përmbahem duke e lutur të më thoshte çfarë mund t?i ndihmoj.

Dikur duke puthur lotët e saj tokën, duke iu ndal fjala në fyt, më thotë:

Ahhh, Zot , kur kam dëgjuar se do vjen një shqiptare tek ne kam thënë ndoshta ka Zot.

Rrëfimi i saj vazhdon:

Ka gati një vit kur kemi lënë çdo gjë në Korçë dhe morëm këtë rrugë nga halli për të gjetur shprese për çunin tonë, Dionelin.

Por këtu hasëm në izolime kampesh të ndryshme nëpër male duke pritur e shpresuar që dikush do t?na ndihmojë, të paktën të na jepnin vetëm pak shpresë. Suedishten nuk e njohim e as anglishten që paku të kuptohemi. Mezi një mjek kemi takuar dhe disa ilaqe kemi në dispozicion. Por sëmundja e çunit tonë, Dionelit, është jo e rëndomtë andaj braktisëm çdo gjë për pak shpresë.

Diagnoza: Duchenne muscular dystrophy.

-Kur më thotë diagnozën më ra një gur i rëndë në kokë, i tërë trupi më mori një ftohje dhe zemra mu shkul nga gjoksi.

Çfarë t?i them kësaj nëne kur në studimet e mia, mbi shumë çka kisha hasur në po këtë diagnozë dhe e dija se kjo sëmundje gjenetike ende në mjekësinë botërore nuk ka shpresë pozitive.

Por shpresa vdes e fundit dhe nuk mundemi ta mbysim shpresën para kohe.

Rrëfimi i saj e sytë e Dionelit të cilin e takova më pas, më vrimoi eshtrat.

As unë nuk u dorëzova përballë kësaj drame të rëndë të familjes korçare e Dionielit të vogël.

Do të bëj gjithçka që mundem!

Do të jam një zë i fuqishëm në mediat e Suedisë për Dionelin, të dëgjohet për sëmundjen e tij të rrallë në botë, të i mundësohet një qëndrim në Suedi dhe të merr një terapi rehabilitimi deri në zgjidhjen enigmës së kësaj diagnoze nga shkenca mjekësore, diagnozë kjo ende e pashërueshme.

ENDE KA SHPRESE PËR DIONELIN!

Botapress