Replikë pa leje me ministrin e Mireqënies Sociale

22 Prill 2015, 18:05, Aktualitet CNA

Nga Klodian Tomorri

Zakonisht përpiqem të mos i komentoj deklaratat politike. Ndoshta edhe për shkak të profesionit, por jo vetëm. Në shumë raste nuk më bëjnë asnjë përshtypje dhe i konsideroj thjesht si humbje kohe. Fjalë të hedhura në erë që nuk i besojnë as vetë ata që i thonë. Por si rrallëherë u ndjeva fort i bezdisur kur dëgjova ministrin e Mirëqënies Sociale të deklaronte se shqiptarët që po largohen në emigrim janë banorë të zonave ku pushtetin e ka opozita. I bezdisur ndoshta edhe nga hutimi. Sepse e kam të pamundur ta kuptoj lidhjen mes eksodit dhe qeverisjes lokale të opozitës. A është kjo lidhje shkaku? Apo është pasoja? Në të dy rastet është një tezë që të huton.

Ata që studiojnë ekonominë dhe fenomenet sociale, ndër vite kanë identifikuar një mori shkaqesh që i shtyjnë ose detyrojnë njerëzit të emigrojnë. Por përkatësia politike nuk bën pjesë tek to. Një votues i opozitës nuk është më i gatshëm të emigrojë se sa dikush që voton për maxhorancën. Apo anasjelltas. Njerëzit emigrojnë për të tjera arsye.
Së pari, emigrojnë kur nuk kanë punë. Dhe këtë një ministër i punës duhet ta dijë. Ashtu sic duhet ta dijë se për një të papunë jeta nuk bëhet më e lehtë nëse përpiqesh t?i mbushësh mendjen se janë hapur 100 mijë vendeve të reja pune. Për të, por ndoshta jo vetëm, ata numra janë imagjinarë. Madje jeta e tij nuk bëhet më e lehtë as nga premtimet me shifra më të mëdha. Deri në 300 mijë. Ndoshta e ka mbushur pak me shpresë në fillim, por pastaj dhimbja i është bërë dyfish. Njëherë nga të qënit i papunë dhe një herë nga zhgënjimi i të qënit i mashtruar pafundësisht.

Së dyti, emigrojnë kur vendi i tyre nuk u garanton minimumin jetik të të ardhurave për të mbijetuar. Kur Ministria e Mirëqënies Sociale nuk e përmbush dot misionin themelor për të cilin ekziston; kohezionin social dhe garantimin e një jetë me integritet për të gjithë qytetarët e saj. Sigurisht unë jam i vetëdijshëm që për një vend të varfër me buxhet të rrënuar si Shqipëria kjo do të jetë gjithmonë e pamundur. Por reforma që ti drejtove në skemën sociale nuk ja u bëri më të lehtë jetën atyre që s?kanë. Përkundrazi disa prej tyre i dënoi me pa të drejtë, duke u hequr edhe atë pak qindarka, me të cilat mund të siguronin disa vakte më shumë në muaj.
Së treti, emigrojnë kur nuk kanë më shpresë dhe mundësi. Kur ministria e mundësive të barabarta nuk i ofron dot ato. Shumë nga ata që sot po marrin rrugët, fatkeqësisht nuk do të kenë asnjëherë të barabartë me ty. Sepse nuk do ta kenë kurrë fatin tënd të shkollohen jashtë shtetit. Madje, madje, janë të dënuar përjetësisht. Kanë lindur, do rriten dhe do vdesin ashtu të paditur dhe të pashkolluar. Fatkeqësisht kabineti në të cilin ti bën pjesë nuk ja u bëri më të lehtë shkollimin, por më të shtrenjtë dhe më të vështirë.

Së katërti, emigrojnë kur ndihen të pasigurtë për jetën. Dhe sigurisht fakti që në parlament apo dhe në bashkitë e komunat e këtij vendi ka banditë me shumicë nuk ja u bën më të sigurtë jetën. Mund të vazhdoja dhe të gjeja shumë shkaqe të tjera se pse jeta për ta në këtë vend është e vështirë e madje e pamundur. Por nuk besoj se kjo do të ndryshonte ndonjë gjë në jetën e tyre. Ata do të vazhdojnë të jenë sërish ashtu. Të papunë, të kequshqyer, të pashpresë, të panxënë dhe të pasigurtë. Të dënuar. Njësoj si një shekull më parë.

Ah dhe një gjë. Segregacioni është një biznes i lig në çdo formë të tij, përfshirë atë politike. Kur lëvrohet në majën e shtetit bëhet edhe i rrezikshëm. Ndarja e njerëzve në të opozitës dhe qeverisë nuk i shkon dhe as i shërben askujt. Aq më tepër një ?ende? ministri të Bashkëjetesës Sociale, tashmë me stofin e kandidatit për t?u bërë qytetari i parë.