Kur fjala “strehë” humb kuptimin/ Historia e dhimbshme e familjes Abazaj

30 Dhjetor 2024, 19:06, Sociale CNA

Kur fjala “strehë” humb kuptimin/ Historia e dhimbshme e

Në një qoshe të harruar të fshatit “Vajze” në Selenicë, një shtëpi gjysmë e rrënuar qëndron si një akuzë e heshtur ndaj shoqërisë sonë. Brenda saj, familja Abazaj – Bujari, Majlinda dhe tre fëmijët e tyre të vegjël – përpiqen të mbijetojnë përballë të ftohtit, shiut dhe mungesës së shpresës.

Por tragjedia nuk përfundon këtu. Kjo “shtëpi” që e quajnë të tyrën vetëm me gojë, është një strehë e përkohshme që shumë shpejt nuk do ta kenë më. Familja Abazaj nuk përballet vetëm me varfërinë ekstreme, por tani edhe me ankthin e humbjes së kësaj strehëze të rrënuar.

Ata i janë drejtuar Bashkisë Selenicë, jo për luks, por për një vend ku mund të jetojnë dinjitetshëm. Përgjigjja? Një indiferencë e pashpjegueshme, e reduktuar në fjalinë e famshme të burokracisë: “Ç’të bëj unë?”

Dhe pikërisht këtu fillon përplasja e madhe mes fjalëve të thëna dhe realitetit të jetuar. Në fjalime dëgjojmë për mbështetje, për zhvillim, për vëmendje ndaj njerëzve. Por kur një familje qëndron në prag të mbetjes në rrugë, përgjigjja është një indiferencë tronditëse. Si mund të bëhet kjo pyetje? “Ç’të bëj unë?” është një dorëheqje morale dhe administrative nga përgjegjësia ndaj qytetarëve. Një përgjigje që vret më shumë se çdo varfëri fizike.

Tre fëmijë të vegjël, të pafajshëm, përballen çdo ditë me një të ardhme që duket më e errët se sot. Si mund të presim që këta fëmijë të ëndërrojnë, të shkojnë në shkollë apo të rriten me shpresën për një jetë më të mirë, kur as sot nuk kanë një dysheme mbi të cilën të vrapojnë të sigurt?

Muret e tyre të çara nuk janë vetëm simbol i një shtëpie të rrënuar; ato janë simbol i një qeverisjeje të çarë, që shpesh dështoi të tregojë ndjeshmëri.

Po, nuk ka formula magjike që zgjidhin varfërinë. Por të paktën, ka zgjidhje të thjeshta: vullnet për të bërë diçka. Në vend të përgjigjeve indiferente, nevojiten veprime konkrete, ndihma të menjëhershme dhe solidaritet.

Historia e familjes Abazaj nuk është një histori e izoluar. Nëpër zona të tjera, histori të ngjashme rrëfejnë të njëjtën braktisje dhe neglizhencë. Por sot, nëse nuk e ndryshojmë këtë realitet, nëse nuk reagojmë, do të kemi një tjetër dështim për të cilin do të duhet të mbajmë përgjegjësi si shoqëri./ CNA