E fundit!

22:46 Aktualitet

Pas ndeshjes, protestuesit zhvendosen te selia e PD-së: Opozitë e shitur

Pas ndeshjes, protestuesit janë zhvendosur para selisë së ...

Të nënshtruar sovranë

14 Qershor 2022, 09:46, Opinione CNA

Foto ilustruese

Janë njëqind, njëmijë, ndoshta shumë më shumë teori të pavërtetuara ende se jemi kombi, popullsia më e vjetër e kontinentit.

Një mendje e ftohtë, do të thoshte se jo, ne nuk jemi kërthiza dhe gjeneza e kontinentit, madje do të shkonte edhe më tej. Ne, të sotmit, nuk jemi as edhe trashëgimtarët e atyre që pretendojmë se jemi, qoftë edhe si një derivat pervers.

U bënë shumë kohë, qëkurse pretendojmë se meritojmë Europën si të barabartë dhe, as nuk lodhemi, as nuk mendojmë, madje as nuk mendojmë se çfarë kemi ne si bashkëkontinentalës.

Tonelata drogë, të pafundëm pushtetas të diskretituar botërisht (imagjino se çfarë ndodh si bashkëkontinentalë), të fundit në çdo këndvështrim bashkëkontinentialist reformator dhe, çdo ditë, ua ngarkojmë fajin fqinjëve, problemeve bashkëfqinjësore, çështjeve ndërkontinentalëse dhe pafundësisht probleme kësisoj.

A është e mundur që ne të jemi kaq të pafajshëm? A është e mundur që të gjitha “gjynahet” e botës, ose më mirë të themi, të gjitha “gjynahet” bashkëkontinentialiste, na gjëmojnë e nuk na lënë të ecim përpara?

Ne, vetëm ne, populli shqiptar, pjesa jugore e kombit shqiptar (nuk marr dot përsipër të përfshij edhe Dardaninë si pjesë e “gjynahit” mbarëkombëtar, sepse nuk dua të dal dhe të gjykohem si mbarëkombëtarist), prej vitesh, dekadash, e ndoshta shekujsh, jemi një shëmbëlltyrë “e shpifur”, e racës së “urryer” supreme.

Jemi drejtuar, komanduar, udhëhequr, dogmatizuar, nga persona sot të padëshirueshëm; drejtohemi, komandohemi, udhëhiqemi, dogmatizohemi, çdo ditë nga njerëz të përzgjedhur të fatit, por, të cilët, e arrijnë mundësinë dhe suksesin ta bëjnë, nëpërmjet manipulimit të lirisë së zgjedhjes dhe mendimit. Prej fatit, aftësisë, apo djallëzisë, mundësi përzgjedhëse e drejtuesit, komandantit, udhëheqësit, dogmatizuesit, është vënë, prej disa kohësh, në dorë të sistemit (… dhe sistemet, në kohën e historisë moderne, i drejtojnë dhe i komandojnë, udhëheqin e dogmatizojnë, pushtetuesit/pushtetarët dhe, për këtë, e gjithë përgjegjësia është vetëm e jona, kontinentialistëve më të vjetër dhe më autoktonë të Europës).

Si dhe sa e kërkojmë lirinë apo arratisjen nga liria jonë, duke përfshirë edhe pasojat e lirisë dhe arratisjes nga liria e gjithësecilit, ne bashkëkontinetialistët më të vjetër/nga më të vjetrit Europianë? As fare nuk meritojmë mëshirë për mëkatet që vetë i kemi krijuar dhe i bëjmë çdo sekondë, minutë, orë, ditë dhe, i përsërisim rregullisht!

Vetë e rikthyem, mbështetëm, ringritëm, “satanain” e padëshirueshëm, por, edhe po vetë po e shohim dhe dëshirojmë si të nevojshëm, dëshirueshëm, por sovraniteti i pasovranët nuk na e lejon ta pranojmë të mirëqenë si pjesë të drejtimit, udhëheqjes, komandimit dhe dogmatizimit; vetë e mbështesim, sublimojmë, i dogmatizohemi, “satanohemi” prijësit të pamëshirshëm të fundosur në mëkate, i cili edhe pranon se për më të mirën e mundshme tonën, shkel urdhëresat e përbetuara dhe, na ysht në mëkat, që të pranojmë se jemi të nënshtrueshëm.

Sa është e vështirë, sa është e mundshme, sa është e pamundshme, që në një moment sinqeriteti, naiviteti apo, çiltërsie, drejtuesi, prijësi, lideri, dogmatizuesi, të pranojë se paraja dhe pushteti janë të barazvlefshme; domethënë, se si njëra dhe tjetra, kur nuk i ke të duken shumë dhe, kur i ke, nuk të mjaftojnë?

Pse duhet që shumë shpesh, pothuajse është bërë rutinë e përditshmerisë së zymtë tashmë, që një “shenjt’”, i deleguar i prijësit, të demaskohet si i padenjë për të na udhërrëfyer drejt dogmës qesharake të pastërtisë hyjnore, të demaskohet si “i padenjë” i udhës, dritës, dashurisë, drejt dhe prej së cilës duhet të udhëhiqemi? Barabas, Juda, klerikët judaistë, romakët pushtues, madje edhe vetë Pilati, i trembeshin, “djallit”, të ashtuquajturit Birit të Perëndisë dhe, e bënë…, e ndëshkuan, u penduan, u fshehën, por nuk u ‘degjynafosën’.

Shkurt dhe troç, a duhet ende të kënaqemi me ndëshkimin e të përzgjedhurve, të cilët janë karakteret e kronikës së përditshme? A duhet ende të kënaqemi me ndëshkimin ndërkombëtar të ish-ave dhe të harrojmë të sotmit që na shkelin dhe depersonalizojnë çdo ditë, me emërimet drejtuese, prijëse, udhëheqëse dhe dogmatizuese të përditshme? A duhet që të pranojmë “sublimitetin” racor të shtirur nën drejtësinë “pilatëse” të gjoja sovranitetit tonë të shtirur?

Le të ngrihen çmimet, taksat, tarifat, shiniku i pushtetit apo le të ngrihet fryma e “rëndë” poshtëruese antipushtetëse? Ta zgjedhim vetë apo sovranisht të na e zgjedhin, sovranisht sovranopropaganduesit në marrëdhënie njëshekullore, se si duhet të ndërkontinentalizohemi me të drejtë në mjedisin social-politik të cilit pretendojmë se i përkasim?

E vetmja çështje që na shqetëson dhe për të cilën mund t’u dretohemi për t’u këshilluar ndrikujve tanë gjeopolitikë strategjikë, mos ndoshta është e drejtë se është, çështja e lirisë sovrane të përzgjedhjes së duhur të prijësve të duhur? Ndoshta ata janë vërtetë mes nesh dhe ne nuk duam, nuk pranojmë ose nuk na lejojnë t’i përzgjedhim dhe pranojmë./ CNA.al