Batoni - the last apostle of Edi Rama

2026-06-11 14:27:00, Opinione Ermal Mulosmani

According to the New Testament, an apostle is a man who has been given the task of being the “direct messenger of Jesus Christ” to spread the good news to the world.

Bato has undertaken this messianic mission with great desire. Not only as a beneficiary of some material bonus but first and foremost, for spiritual satisfaction. He believes that the fate that befell Albania with Edi Rama is in miniature more or less like the fate that befell the Jews with Jesus Christ. And his greatest fear is that just like the Jews, we too are killing our Jesus. That we will remain hostages of misunderstanding…

This fate does not come to your door every 50 years. So we cannot let it go. Since Bato himself had problems with the extremely poor vocabulary where the legendary words “Hand to heart” and “What is your story” stand out, Bato was always amazed by the quality of his Chief's rhetoric, by his intellectual charm and aesthetic taste. He began to wear a scarf around his neck for some time as an indicator of evolution but nevertheless, his poverty of vocabulary remained as an indicator of strong limitations in formation.

Bato thinks that Rama has not yet completed the mission! He is in the final phase of implementation. True, he has forcibly introduced the "authority of taste" in a tasteless country, he has raised the dignity of Albania to levels never before seen, but there are still a few last things to do.

Bato thinks that there are certainly minor problems. He is somewhat annoyed when the arrogance of the government, the clientelism of the state, the capillary system of vote buying, the rampant corruption, poverty, concreteness and interaction with organized crime are mentioned. It seems as if these are collateral damages that must be paid for having a government "like Edi Rama's". Bato not only says it as a reason to protect Rama but also believes it. In fact, in good faith it would not be surprising if someone were to tell him: "Don't be a man, do you know what you are doing to the country with this rhetoric?" For Bato, these are petty whining. They may be, but we must endure them for a while. Until our Jesus completes his mission.

Yesterday I happened to see a debate between journalist Osman Stafa and our Bato on Opinion.

Here's how the debate unfolded more or less:

Staff: - "When your kind and those like you get cancer, they take a plane, take money from the state and go abroad. Like the former Deputy Minister of Health or the President of the Republic did, he went to Germany. Your kind takes a plane. I'm talking about Albanians."

Bato: -"What have you done in your life?"

Stafa: “Në jetën time unë kam punuar që 14 vjeç në Greqi në bujqësi duke mbledhë kunguj për të paguar shkollën time; kam punuar në Palasë duke bërë llaç 14 vjeç, dhe kam 5 vjet që rri te Spitali Onkoligjik sepse është një nga njollat më të zeza që mund t’i ndodhi një shteti. Ti çon tigrat (anijet e energjisë së Belës) aty në Vlorë dhe sot e kësaj dite nuk marrim energji dhe paguajmë lekë, kemi inceneratorët që nuk ekzistojnë ndërkohë që pacientët që vuajnë nga kanceri janë pa ilaçe sot mo sot, një njeri që vuan nga kanceri. Ka pasur dinjitet ky shtet? Ku i ka çuar paratë e veta ky shtet. Se i çon te rrugët që shemben për dy muaj. Inagurohet Qukës-Qafë Plloçë për dy muaj shembet. Unë të kam dëgjuar që fëmijë i vogël dhe ajo çfarë ti thua në ekran është mashtrim i madh dhe ti i ke bërë një dëm të madh, je nga ata që je përgjegjës për situatën politike në Shqipëri.”

Mendova se Bato do zbythej, do tregonte respekt për vështirësinë e jetës së gazetarit, për jetën e vështirë të këtij vendi. Gabova rëndë. I tmerruar nga realiteti i zymtë, si ai prindi që i bërtet fëmijës pse tregoi papastërtitë e shtëpisë, Bato u lëshua mbi prenë:

Bato: “Kur flet për fajësi ti as nuk e din se kush jam unë. Dhe ti dhe 200 jetë me i pasë se mu drejtove personalisht, as afërsisht nuk mundet me ndërtu dhe me kontribu për kit vend dhe për at tjetrin sa unë kam kontribu. Ti as e din se çfarë kam ndërtu unë. Po çfarë të duhet ty? Ti sje kurrgjo. Njerëzit që hyjnë në histori dhe në C-V nji ditë kanë me e shkrujnë atë, nuk ka problem.”

Çfarë paturpësie, çfarë arrogance! Kujt i plasi se çfarë ka bërë Batoni për shpëtimin e Kosovës apo Shqipërisë underground? Apo se çfarë do të shkruajnë librat e historisë për kontributin e paçmueshëm të tij për çështjen kombëtare? Të mbushet mendja se ky është njëfarë Wilsoni a Klintoni që në ditët e zeza të kombit u gjend aty për ta shpëtuar. Ky deliri për prani në librat e historisë, në statujat e të ardhmes është një arrogancë e skajshme. Sepse është arrogancë sejmeni.

Baton, protestat nuk janë nisur nga flamingot as nga Fredi Abraham për inat të Donald Trump. Nuk është pelikani kaçurrel por pehlivani ne Surrel.

Protestat janë kundër arrogancës së qeverisjes, klientelizmit të skajshëm, dëmtimit të tmerrshëm të ambientit, nga Tirana në çdo cep të bregdetit, nga betonizimi, mungesa totale e hapësirave publike, nga pafuqia për të ndikuar në qeverisje por edhe nga ti Baton. Kur të fillosh të besosh se këto janë arsye mundet të fillosh të dëgjojë publiku. Përndryshe do të dëgjojnë vetëm sivëllezërit e tu.

Bashkë me Ramën duhet të bjerë edhe modeli mediatik me në qendër Batonin. Nuk është asgjë më shumë se kryeshërbëtori më i bindur injë kryearroganti. Që përveç kopjimit majmunëror të stilit i ka kopjuar edhe arrogancën.