Pse nuk do të funksionojnë sanksionet ndaj Rusisë

7 Shkurt 2022, 08:51, Kosova & Bota CNA

Nga Taylor Millard ?The Spectator?

Shumë shpejt pritet të nisë një tjetër betejë në luftën e sanksioneve të Perëndimit kundër Rusisë. Shtetet e Bashkuara aleatët e saj në NATO, kanë hartuar tashmë atë që ata po e quajnë një paketë të fortë kufizimesh ekonomike ndaj Rusisë, në kundërpërgjigje të vendosjes së mbi 100 mijë trupave ushtarake pranë kufirit të Ukrainës.

Nuk dihet se çfarë përmban me saktësi kjo paketë masash, por duket se fokusohet në përgjithësi tek sektori energjetik i Rusisë. Një zëdhënës i Departamentit amerikan të Shtetit, deklaroi të enjten për NPR se nëse do të ndodhte një pushtim, do të pezullohej certifikimi zyrtar i gazsjellësit të ri?Nord Stream 2? që synon të transportojë gaz nga Rusia në Gjermani.

E përditshmja britanike ?Financial Times?, sugjeroi se në listën e sanksioneve janë edhemasat të reja të lidhura sërish me gazin rus. Britania e Madhe dëshiron që Rusia të largohet nga SWIFT, kompania belge e shërbimeve ndaj transaksioneve financiare ndërkombëtare, ndërsa Perëndimi ka hedhur edhe idenë e vendosjes për herë të parë të sanksioneve personale ndaj presidentit rus Vladimir Putin.

Në mungesë të luftës tokësore apo ajrore,sanksionet mbeten arma e preferuar e udhëheqësve botërorë. Departamenti i Thesarit i Shteteve të Bashkuara ka të listuara sanksione të reja që ka vendosur kundër Kubës që në vitin 2000, ndërsa historia e sanksioneve të Sirisë ka nisur që në vitin 2004.

Kjo listë nuk përfshin sanksionet e vendosura më herët ndaj vende të ndryshme në vitet 1900. Por a funksionojnë sanksionet? Ish-kongresmenia e Floridës, Ileana Ros-Lehtinen, vuri në dukje në vitin 2004 se ?disa nga sanksionet ndaj Sirisë mund të mos kenë një ndikim të fortë ekonomik, por sigurisht që kanë një ndikim diplomatik dhe simbolik?.

Ajo duket se ka të drejtë. Ministri i Jashtëm rus Sergei Lavrov, deklaroi të premten e kaluar se Rusia do ta cilësonte çdo sanksion të ri të vendosur ndaj saj si fundin e marrëdhënieve të saj diplomatike me Perëndimin.

Partnerët kryesorë tregtarë të Rusisë përfshijnë Kinën, Bjellorusinë, Turqinë dhe Korenë e Jugut, dhe kjo do të thotë se çdo goditje e mundshme ekonomike nga Perëndimi, do ta nxiste Moskën të bashkëpunonte më ngushtësisht me aleatët e saj joperëndimorë.

Le të mos harrojmë se qeveria ruse e di tashmë se si ta përballojë peshën e presionit ekonomik. Marrëdhëniet e saj diplomatike me Kinën u forcuan në vitin 2014, diçka që Najxhëll Gulld-Dejvis i Institutit Ndërkombëtar për Studime Strategjike e lidhi me sanksionet e SHBA-së.

Një bankë në pronësinë e një aleati të Putinit,fitoi një kontratë të majme nga qeveria ruse pak javë pasi u vendos nën sanksionet e Shteteve të Bashkuara në vitin 2014. Kjo e ndihmoi aleatin të shmangte çdo humbje të madhe financiare.

Por ajo që kanë zgjedhur të anashkalojnë Shtetet e Bashkuara dhe politikanët perëndimorë në lidhje me sanksionet është elementi njerëzor. Në përpjekjen e tyre për të sugjeruar se njerëzit janë shumë të varfër ose shumë të frikësuar, dhe do synojnë të largohen nga vendet e sanksionuara, ata neglizhojnë të trajtojnë faktin se një qeveri e vendosur në sanksione zakonisht e centralizon fuqinë e saj, duke nxitur armiqësi kundër Perëndimit për të forcuar pozicionin e saj.

Putin e udhëheq ende Rusinë. Nicolas Maduro mbetet ende lideri i Venezuelës pavarësisht kontestimit të gjerë popullor ndaj tij. Kim Jong-un sundon Korenë e Veriut,edhe pse është i shkëputur nga të gjithë vendet e tjera të botës, përveç Rusisë, Kinës dhe Indisë.

Mosha e thyer, dhe jo sanksionet, e detyruan Raul Castro të largohej nga udhëheqja e Kubës.

Ndërkohë, sa venezuelianë, rusë, koreano-veriorë dhe kubanë kanë vdekur për shkak se kompanitë amerikane nuk mund të fusin në vendet e tyre ilaçe ose teknologji të tjera shpëtimtare për shkak të sanksioneve?

Sa njerëz kanë vdekur nga uria për shkak të mungesës së ushqimit? Sa biznese të vogla janë mbyllur, sepse nuk kanë pasur qasje tek kapitali?Askush nuk e diskuton këtë, sepse është më e përshtatshme politikisht të përdorësh sanksionet.

Ato krijojnë përshtypjen se politikanët ?po bëjnë diçka?, edhe pa pasur nevojë të hyjnë në një luftë. Askush nuk dëshiron që një bombë bërthamore të shpërthejë në Moskë, Uashington, Londër apo Bruksel.

Lufta nëpërmjet sanksioneve, apo edhe lufta kibernetike, mbeten të ashtuquajturat mënyrat më të sigurta për të luftuar armiqtë. Ato janë sigurisht më pak të rrezikshme edhe nga pikëpamja politike. Megjithatë, zgjidhja më e mirë reale, mbetet angazhimi diplomatik për çështje domethënëse.

Ai është gjithashtu edhe opsioni më i vështirë dhe më i rrezikshëm, për shkak se ekziston gjithmonë mundësia që bisedimet të dështojnë të prodhojnë ndonjë gjë. Dhe kjo i lë zyrtarët e zgjedhur në rrezikun e mos-votimit nga qytetarët e tyre, kur një kandidat tjetër premton se do të jetë më i ashpër. Deri atëherë, e gjitha është një luftë sanksionesh.

Përkthyer dhe përshtatur nga CNA.al