Unë dhe Fatos Nano!

6 Shkurt 2021, 22:33, Politikë CNA

Nga Arian Galdini

Ishte viti 2012.

Për mua ishte një vit tërheqjeje totale nga jeta politike dhe civile.

Pas 21 janarit 2011, kur u vranë 4 vetë në mes të Bulevardit, unë bëra një përpjekje të fundit asokohe, për të bërë thirrje për ndryshim.

Të nesërmen e 21 janarit 2011, unë themelova Lëvizjen e Dalëzotsave.

Me Lëvizjen e Dalëzotsave, bëmë thirrje për paqtim mes palëve.

Madje organizuam edhe shumë takime, një Marshim Paqeje dhe një Peticion të firmosur nga mijëra qytetarë.

Më tej në 8 maj 2011, u zhvilluan zgjedhjet lokale të cilat ishin një maskaradë e vërtetë.

Fill pas këtyre zgjedhjeve lokale, unë vendosa thellësisht i zhgënjyer, që të tërhiqem plotësisht nga çdo angazhim politik apo civil.

Nuk isha më as anëtar i ndonjë partie politike, e as aktivist në ndonjë organizatë civile.

Isha thjesht një qytetar i thjeshtë dhe i lirë.

Prej PD, isha larguar që në vitin 2009.

Pra me Anëtarësimin tim në PD dhe me vetë PD, unë i kisha mbyllur të gjitha hesapet e mia që në vitin 2009, menjëherë sapo Sali Berisha firmosi marrëveshjen e bashkëqeverisjes me Ilir Metën dhe me LSI.

Unë isha kategorikisht kundër Bashkëqeverisjes PD – LSI, kësisoj, kur kjo ndodhi, vendosa me vullnet të lirë, ti jap fund historisë time gati 20 vjeçare në PD.

Jo se ikja ime nga PD ishte ndonjë dramë e madhe për mua apo për PD, por ka vlerën e faktit.

Unë kurrë nuk kam qenë asgjë më shumë sesa një anëtar i thjeshtë në PD.

Thjesht anëtar. Asgjë tjetër.

Kurrë nuk kam qenë drejtues apo i promovuar në PD.

Kurrë nuk kam qenë vendim-marrës në PD.

Me përjashtim të 2 muajve në periudhën mars – maj 2007, kur kam qenë i ftuar nga vetë Ministri, për të shërbyer si Drejtor Kabineti në Ministrinë e Turizmit, Kulturës, Rinisë dhe Sporteve, unë kurrë nuk kam qenë i punësuar në jetën time në shtet apo parti.

Kurrë.

Asnjë post e asnjë ofiq, asnjë detyrë, e asnjë vlerësim, asnjë rrogë e asnjë shpërblim nuk kam patur kurrë as në parti e as në shtet.

Kurrë.

Ndaj e them me bindje se, kur vendosa të shkëputem nga çdo aktivizëm politik apo civil, pas zgjedhjeve lokale të 8 majit 2011, doja të qëndroja krejt larg çdo zhvillimi në Shqipëri.

Isha në vetminë time dhe në lirinë time si pedagog në Fakultetin Ekonomik në UL.

Kur në janarin e 2012, më bie tel dhe një zë më prezantohet: Përshëndetje. Unë jam Fatos Nano dhe kam dëshirë të të ftoj për darkë familjarisht bashkë me zonjën.

E pranova ftesën dhe shkova në atë darkë.

Kisha qenë gjithë jetën time opozitar, kundërshtar e madje edhe sharës i këtij njeriu.

Kisha shkruar me dhjetra artikuj kundër tij e kisha protestuar me mijëra herë kundër tij.

Por në atë janar 2012, isha njeriu më i lirë në botë dhe kurioziteti për ta njohur nga afër Fatos Nanon, fitoi mbi konsideratat e mia politike për të.

Gjatë asaj darke, Fatos Nano më foli për projektin e tij për të provuar shanset e tij për të kandiduar për President Republike.

Madje, po gjatë asaj darke ai më rrëfeu se ai kishte shumë dëshirë që të më ftonte mua si Strategjistin dhe Kordinatorin e Fushatës së tij për President Republike.

Mbeta i befasuar nga një Fatos Nano tejet miqësor dhe nga konsiderata e tij për mua.

I premtova se do ta konsideroja ftesën e tij për bashkëpunim me shumë seriozitet dhe u ndamë si miq të rinj.

Nuk u takuam më deri në prill të atij viti.

Fatos Nano e kishte nisur betejën e tij Presidenciale dhe dukej qartë se Edi Rama ishte bërë bllokuesi i madh i tij.

Konflikti Nano – Rama ishte në kulmin e tij.

Duke qenë se Fatos Nano po shfaqej si kandidat për President Konsensual, atëherë unë gjykova se bashkëpunimi im si i djathtë me liderin historik të së majtës, i shkonte shumë për shtat atij Projekti.

Fatos Nano si Kandidat për President Konsensual, ishte edhe armiku më i madh i Edi Ramës që në ato momente ishte në një përpjekje titanike për të ndarë sinoret mes elektoratit të majtë me elektoratin e djathtë e për të shuar LSI.

Fatos Nano ia zhbënte plotësisht Edi Ramës lojën e tij të ndarjes me thikë të elektoratit.

Sali Berisha dhe PD ishin përfituesit e drejtpërdrejtë të betejës së Fatos Nanos për President Konsensual.

Ndaj kur unë pranova në muajin prill, që të bëhesha e shfaqesha publikisht si Kordinatori i Fushatës së Fatos Nanos për President, e bëra këtë gjë me bindje se kështu realizoja 3 objektiva:

1. Ndihmoja dhe mbështesja një mik të ri dhe Projektin për një President Konsensual në Shqipëri, sikurse e kërkonin SHBA dhe BE.

Ambasadori i SHBA Alexander Arvizu e përsëriste papushim mbështetjen e SHBA për një President Konsensual në Shqipëri.

2. Dëmtoja rëndë Edi Ramën, Rilindjen dhe të majtën.

3. Rihapja bashkëpunimin tim me PD, duke qenë se Konflikti Nano – Rama, i shërbente maksimalisht Sali Berishës dhe PD.

Figurativisht, unë kam bashkëpunuar me Fatos Nanon vetëm 30 ditë.

Ka qenë një përvojë e jashtëzakonshme për mua.

Kam njohur një njeri tejet inteligjent, hokatar, miqësor e çuditërisht shumë bashkëpunues.

Përtej historisë politike, personalitetit politik, akteve e vendimeve politike të Fatos Nanos, unë kam njohur një Fatos Nano që nuk kam asnjë arsye në botë përse të mos e vlerësoj me sinqeritet.

Jam totalisht e vendosmërisht kundër Fatos Nanos si fenomen politik.

Por Fatos Nano miqësor e njerëzor për mua meriton respektin tim personal, thjesht për shkak të njohjes personale.

Asgjë politike këtu.

Gjithçka, thjesht dhe vetëm personale.

Unë ende mendoj e besoj se nëse Fatos Nano do të ishte zgjedhur President Republike në vitin 2012, do të kishte qenë President shumë më i mirë, shumë më cilësor, shumë më dinjitoz, shumë më kushtetues sesa Bujar Nishani dhe Ilir Meta.

Unë ende mendoj e besoj se nëse Fatos Nano do të ishte zgjedhur President Republike në vitin 2012, situata politike sot në Shqipëri do të kishte qenë shumë më ndryshe.

E megjithatë unë jam totalisht e vendosmërisht kundër Fatos Nanos si fenomen politik.

Fatos Nano, Sali Berisha, Ilir Meta dhe Edi Rama janë e njëjta bandë kaçakësh që Ramiz Alia dhe Nexhmije Hoxha na e hodhën si desantë politikë për të na kontrolluar dhe dominuar periudhën e pas dhjetorit 1990.

Janë një Klub Plaçkaxhinjsh, janë bijtë politikë të Ramizit dhe Nexhmijes, të cilët nuk duhet të kenë më asnjë lidhje e shans për të sotmen dhe të nesërmen e Shqipërisë.

Tani, ato 30 ditë që unë bashkëpunova me Fatos Nanon, janë bërë aq legjendë saqë duket sikur unë dhe Nano kemi qenë shokë lufte që në 1943…

Kam lexuar e dëgjuar të thonë se kam qenë Sekretar i Fatos Nanos apo Zëdhënës i Fatos Nanos apo Këshilltar i Fatos Nanos…

E plot e plot marrëzi të tilla.

Të gjitha shpifje e sajesa të budallenjve, tutkunëve e gjytyrymëve të politikës.

30 ditët e mia me Fatos Nanon kanë qenë 30 ditë kur Fatos Nano ishte një i rënë nga vafti, ishte kandidat për President Konsensual, ishte kundër Edi Ramës, ishte me dashje apo padashje duke i shërbyer PD-së dhe Sali Berishës.

Sot kur Fatos Nano është rikthyer si personazh dite pas intervistës më të fundit tek Fevziu, lexova shumë gjytyrymë e trutharë që mu turrën mua përsëri a thua se unë dhe Fatos Nano jemi shokë të ngushtë që në kohën e Ahmet Zogut.

Të dashur militantë, gjytyrymë, tutkunër e trutharë, 30 ditë kam qenë unë me Fatos Nanon.

Vetëm 30 ditë.

Dhe këto 30 ditë kanë qenë në vitin 2012, kur Fatos Nano ishte shpallur Armik i PS dhe delfin i Berishës…

Hapni mendjen o gjytyrymë e tutkunër sepse 30 ditët e mia me Fatos Nanon, nuk kanë të krahasuar me 30 vitet vëllazëri siameze mes Nanos, Berishës, Ramës e Metës.

E mos harroni, se në ato 30 ditë të miat me Fatos Nanon, nuk u bëra unë kurrë nanoist, por me siguri Fatos Nano u bë dalëzots…