E fundit!

14:59 Denoncim

Banorët e fshatit Gjashtë në Sarandë në “alarm”/ Shtylla elektrike, rrezik i vazhdueshëm

Një denoncim nga banorët e fshatit Gjashtë të Sarandës ka ...

Nga Mentor Kikia/ Në kërkim të një njeriu…

8 Shtator 2020, 16:37, Opinione CNA

Abraham Linkolni është një figurë që më frymëzon edhe kur nuk jam mirë më shëndet. Kthehem rregullisht dhe lexoj e rilexoj nga jeta dhe për jetën e tij. Unik, në çdo drejtim, dhe një nga më të mëdhenjtë që ka nxjerrë njerëzimi.

Në përfundim të luftës civile, ai mbajti një fjalim me vetëm 10 rreshta, ndër të cilat tha: ?Gjaku i atyre që u vranë në këtë luftë nuk u derdh kot; se ky vend, me hirin e Zotit do të përjetojë një rilindje të lirisë, dhe se qeveria e popullit, e dalë nga populli dhe që punon për popullin nuk do të zhduket nga faqja e dheut.?

Njerëz të tillë nuk lindin shpesh, dhe unë nuk shpresoj që ndonjë ?farë? e tillë të jetë sjellë nga era edhe këtyre anëve.

I dëgjoj fjalimet e politikanëve tanë, që flasin me orë të tëra dhe nuk thonë asgjë. I shikoj hipokritë kur bëjnë ?adetin? për të nderuar çdo 5 Maj të rënët për Atdhe, ndërsa përbetohen pa pikën e sinqeritetit dhe idealizmit, për të punuar për të mirën e vendit dhe popullit.

E dëgjoj shpesh pyetjen: Përse nuk doli një njeri këtu që të mendojë e punojë për këtë vend?

Por si duhet të jetë ai njeriu:

Të jetë si herkuli i filmave epikë që të vrasë ?tiranët??

Të jetë një njeri që të ketë zgjidhjen magjike të zhvillimit të këtij vendi?

Unë mendoj se nuk duhet të jetë as njëri e as tjetri. Por të jetë një njeri që së pari ta dojë këtë vend e këtë popull, dhe të punojë për të me shpirt dhe ndershmëri.

Linkolni u bë president në një kohë kur fjalimet e fushatës i mbante hipur mbi fuçitë e drurit në porte, në skela, apo mbi karro. Amerikanët i besuan fjalës së tij dhe jo pudiumit.

Linkolni i ngjiste fjalimet e tij, të shkruara me dorë, në trungjet e pemëve e shtylla, dhe njerëzit i lexonin.

Sepse nuk ka rëndësi ku flet e ku shkruan, por çfarë thua e çfarë bën!

Ndërsa ne shqiptarët sot, për fat të keq, dashurohemi me dekorin e skenës së mitingjeve, i cili shpesh nuk i lë gjë atij të Festivalit të Kanës.

Dhe mendoj se është edhe faji ynë që ne nuk gjejmë dot një udhëheqës të vërtetë.

Po po, është shumë edhe faji ynë!