Xhelozi dhe zemërim/ Tre astronautët amerikanë që shkelën për herë të parë në Hënë

20 Korrik 2020, 12:39, Kuriozitete CNA

Sapo astronauti Neil Armstrong u fut në Hënë më 20 korrik 1969, ai u bë njeriu më i famshëm në planet.

Ai shqiptoi frazën që tani është e pavdekshme “një hap i vogël për njeriun, një kërcim gjigant për njerëzimin”.

Nëntëmbëdhjetë minuta më vonë, astronauti tjetër i Amstrongut, Buzz Aldrin u bë njeriu i dytë që vendosi ndonjëherë këmbë në sipërfaqen e Hënës.

Udhëtimi në sipërfaqe kishte zgjatur katër ditë dhe kishte vite në planifikim, por ishte një moment fitimtar për Amerikën. Kur Armstrong, Aldrin dhe piloti që i kishte çuar ata në sipërfaqen e Hënës, Michael Collins, u kthyen në tokë u pritën të tre si të ishin heronj ndërkombëtarë.

Më shumë se gjashtë milion njerëz u rreshtuan rrugët e Nju Jorkut dhe Chicikagos kur të tre astronautët parakaluan përmes tyre.

Armstrong, Aldrin dhe Collins iu dhanë të gjithë Medaljen Presidenciale të Lirisë përpara se të fillonin një turne botëror, i cili përfshinte 38 vende, dhe të takonte krerët e shteteve.

Sidoqoftë, në qendër të misionit shtrihej zemra dhe xhelozia e jashtëzakonshme, sipas autorit Jim Donovan i cili shënoi librin Shoot For The Moon.

Buzz Aldrin dëshpërimisht dëshironte të ishte njeriu i parë që vinte këmbë në Hënë. Ai dhe babai i tij, Edëin Aldrin Snr, ishin duke bërë fushatë prapa skenave që ajo të bëhej realitet.

“Të tjerë astronautë dhe gratë e tyre ishin të tmerruar me shpresën për t’u ulur pranë tij në darkë, pasi ai do të ekspozonte në mekanikën orbitale për orë të tëra”.

Aldrin, i cili mendoi se mund të komunikonte telepatikisht, fitoi vetë pseudonimin Dr Rendezvous për shkak të aftësive të tij për të hedhur në treg dy vepra artizanale.

Donovan tha: “Armstrong dhe Aldrin kaluan qindra orë duke qëndruar pranë njëri-tjetrit në imituesin e modulit hënor, ashtu si do të bënin në Modulin aktual Hënor.

“Por në mes uljes praktike ata do të uleshin në një raft pas tyre. “Ekipet e tjera të Apollonit që praktikonin një ulje, biseduan dhe bënin shaka gjatë këtyre pushimeve, por Armstrong dhe Aldrin thanë aq pak me njëri-tjetrin sa që mbikëqyrësit e simulimit menduan se kishin rënë në gjumë.”

Në shkurt para misionit, një zyrtar i lartë i NASA-s thuhet se pretendoi se Aldrin do të ishte ai që do të merrte hapat e parë në sipërfaqen e Hënës.Vetëm nëntë ditë më vonë, Sam Phillips, menaxher i programit Apollo, tha: “Vendimi nuk është marrë”.Aldrin u përball me Armstrong kur dëgjoi zërat se ai do të ishte ai që do të ndërmarrë ato hapa historikë.

Sipas Aldrin, Neil “u barazua një minutë apo më shumë, atëherë me një gjakftohtësi që nuk e dija që ai posedonte ai tha se vendimi ishte mjaft historik dhe ai nuk dëshironte të përjashtonte mundësinë e fillimit të parë”. Atëherë Aldrin i paditur u lut që të tregoheshin planet përfundimtare të misionit, në mënyrë që të zbulonte se kush do të arrinte në të vërtetë sipërfaqen e Hënës së pari.

Donovan tha: “Ai loboi pas skenave pasi zbuloi se Neil Armstrong, i cili ishte i qetë dhe modest në sjellje dhe i ftohtë nën presion, kishte zgjedhur të ishte i pari.”Kur Aldrin u tha që meqenëse Neil kishte vjetërsi, kishte të drejtë vetëm ai të ishte i pari, më vonë Aldrin do të pretendonte se kjo e kënaqi atë – kishte qenë paqartësia, tha ai, se ai gjeti shqetësues”.

Pastaj u njoftua zyrtarisht në një konferencë shtypi të NASA-s.Megjithëse pati mbështetje publike, Aldrin privatisht ishte shkatërruar, sipas gruas së tij, Joan./ CNA.al