Reportazh i CNA.al/ Historia e plazhit famëkeq në Shqipëri

21 Gusht 2018, 17:50, Aktualitet CNA

Tani duket si një pellg i fjetur, i rrethuar nga pishat dhe mbeturinat, të hedhura mbi të për vite me radhë.

I përplas dallgët e tij me përtim, pa ato bulzat e bardha të ujit në breg, aq sa duket sikur një dorë e sipërme t?i ketë caktuar një detyrë që se ka dashur kurrë.

Është grykëderdhja e Semanit, emër i njohur. Vetëm, se nuk është më, ai famshmi, nuk është më Semani, ku dikur dëgjoje të qarat e fëmijëve që kridheshin në ujë nga prindërit për të mësuar notin.

E më pas, pasi u kishte dalë frika nga ujërat e tij, në bregun e Semanit dëgjoje me radhë të qeshurat e fëmijëve. As rëra e plazhit të Semanit nuk është ajo e dikurshmja, mbi të cilën mund të gjeje gjurmët e gjithë fierakëve.

Nuk e di, seç më ka sjellë sërish në këtë plazh, i cili të sjell ndërmend, ato qytetet mesjetare, të braktisur nga frika e murtajës.

Vetëm se braktisja e plazhit të Semanit i ka rrënjët e thella, ato nisin që nga ?Uzina e Përpunimit të Thelle të Naftës në Ballsh?. Pranë saj rrjedh lumi Gjanica, nga aty e ka fillin dhe braktisja e plazhit të Semanit.

Në Gjaincë derdhen mbetjet e naftës, e duke rrjedhur nëpër fshatrat e Mallakstrës, më pas mes për mes qytetit të Fierit , ajo i çon ato në grykëdherjen e lumit Seman.

Seman quhet edhe një fshat në afërsi të kësaj grykëderdhje, pikërisht aty ndodhem edhe unë. Dikur ishte një fshat që gllabërohej nga pushuesit që vinin nga Fieri.

Çadrat që nguleshin në rërën e nxehtë ishin me qindra, e sot në këtë ditë të nxehtë gushti i numëron me gishtat e dorës.

Semani është braktisur nga era e naftës që ndihet kudo, madje dallon dhe pika të zeza nafte nuk bëhen bashkë me ujin, dikur të kulluar.

Buzë atij gjiri të vogël mes pishash, vështrimi më kap një burrë të kërrusur nga mosha. Në duar mbante një kallam peshkimi, ishte po aq i përhumbur sa mua që kërkoja Semanin e dikurshëm, plazhin ku mësova notin.

I afrohem dhe e pyes ?A keni kapur gjë??, buzëqeshi hidhur dhe tha:

?Jo edhe nëse kap, i hedh prapë në det. Vij për të hequr mërzinë këtu, dikur kam qenë mjek në Fier dhe nga stresi i punës vija peshkoja. Tani vij e hedh kallamin të shikoj në ka akoma peshk. Nafta ka vrarë çdo gjë këtu?.

Vazhduam të flisnim, mësova se quhej Veli dhe se kishte studiuar në Rusi, më pas ishte kthyer në Fier, ku kishte punuar në spital si pulmolog, mjek që kujdesej për mushkërinë. Mes rrëfimit të tij m?u ngulitën fjalët që për vite me radhë, i këshillonte banorët e Fierit të pinin qumësht, pasi vetëm ai mund të luftonte hidrokarburet në gjakun dhe mushkritë e tyre.

U largova, e lashë ashtu me shpresën, se do gjente ndonjë peshk të gjallë. Teksa ikja ktheva, kokën pas. Sytë m’u ndeshën me ato me disa ndërtesa të çuditshme në mes grykëderdhjes së Semanit.

Ishin depozita e dikurshme që shërbenin për të furnizuar fshatrat e atyre anëve me ujë. Qëndronin stoike. Teksa i vështroja e kuptova pse kisha shkuar, po kërkoja gjurmë nga fëmijëria, por edhe ato i kishin vrarë si çdo gjë në këtë vend.

I ktheva shpinën depozitës që rrinte hijerëndë, mes Semanit dhe m’u kujtua hera e fundit që isha kredhur në ato ujëra, ishte 14 vite më parë./Shkruar nga Xhentiana Muskaj- CNA.al