E fundit!

20:50 Politikë

Nga rregullat e verifikimeve kufitare, te IQMT dhe Dhërmiu/ Vendimet e reja të qeverisë

Këshilli i Ministrave zhvilloi këtë të premte mbledhjen e ...

Një përrallë për korrupsionin/ "Na ishte një herë"

4 Gusht 2018, 07:11, Aktualitet CNA

Na ishte një herë një punëtor i cili kishte shumë dëshirë të bëhej i madh dhe filloi që kur ishte i ri të punonte në një parti politike. Shefi i thesarit të partisë e mori nën kujdestarinë e tij dhe së bashku drejtonin llogaritë. Disa vjet më vonë, një hetim gjyqësor bëri që shefi i thesarit të hiqej. Po ashtu u hoq dhe kryetari i partisë, ?çfarë do bëhet me mua tani, a do mundem të jetoj edhe unë përallën time??, mendonte punëtori.

Kryetari i ri i partisë e vendosi shef të thesarit dhe i dha një ndihmës. Sponsorizimet milionere filluan të vinin në parti dhe shefi bën atë që i urdhërojnë; të ndihmoj arkëtarin për të shpërndarë një pjesë të parave shefave të rëndësishëm sepse duhet të kujdesen për militantët, sigurisht militantët që janë sipër, ata që janë poshtë le të kujdesen vetë për veten sepse partitë politike nuk janë për të ndihmuar shoqërinë, vetëm miqtë.

Kalojnë vitet, partia vjen në pushtet dhe gjithçka vazhdon njësoj, vendi ecën mirë dhe pushtetarët falë superpagesave shkojnë akoma më mirë. Shefi si dhe shumë të tjerë shkon shpesh në Zvicër, ku depoziton paratë e tij, por dhe të partisë në llogari të huaja në mënyrë që të mos i deklarojnë dhe për më tepër për të shmangur pyetjet bezdisëse. Partia iu jep kontrata publike shoqërive të miqve të tyre dhe për çudi këta miq iu kanë dhënë edhe komisione, gjithçka ngelet brenda familjes. Paratë e tatimpaguesve përdoren për të fryrë kontratat e ndërtimit ose të shërbimit, në mënyrë që sipërmarrësit besnikë të kenë një fitim më të lartë se normali dhe kështu të rimarrin paratë e dhëna si komisione.

Partia merr komisionin për menaxhimin dhe i vetmi që humbet është qytetari, por pasi që ai nuk ka asnjë mënyrë për ta provuar atë, nuk ndodh asgjë. Dhe pa pritur pas shumë vitesh praktikë në këto lloj pazaresh kur ata mendojnë se janë të pamposhtur, një diletant i nivelit të ulët vendos të ngjit shkallët e karrierës në parti. Dëshira e tij është mohuar dhe qoftë nga përçmimi apo për të pastruar ndërgjegjen e tij ai vendos të tregojë parregullsitë që ka parë. E gjithë partia në unitet e mohon dhe vazhdon ta mohojë edhe kur drejtësia duke kaluar barrikadat arrin të hetojë. Shefi i thesarit vendos të largohet sepse tashmë mosha i ka kaluar, nuk mendon se do ta fusin në burg tani që është një tetëdhjetëvjeçar. Partia në vend të tij zgjedh ndihmësin i cili ka shumë vite që ka ndihmuar shefin, në fund të fundit ai është i duhuri për të vazhduar me sistemin tashmë të ngritur.

Kur drejtësia vë në shënjestër shefin e ri të thesarit, si një pjesë kyçe në sistemin e pagesave, partia e mbron atë me çdo mjet; nuk mund të lejojnë ata që të njolloset emri i punonjësit të tyre i cili ka menaxhuar aq shumë para në mënyrë të fshehtë (dhe që mund t?i tregojë), nuk do lejojnë ata që t?iu ngelet në dorë patatja e nxehtë. Duke parë se shumë gazetarë po e përflasin partinë, vendosin të heqin nga plani i parë të githë ata që drejtësia po heton, do të vazhdojnë t?i paguajnë po pasur ndonjë detyrë; iu shkon më lirë t?i paguajnë pa bërë asgjë se sa të rrezikojnë që ata të flasin dhe duke qenë se marrin komisione dhe para nga fondet e buxhetit të shtetit nuk e kanë problem. E kështu duke injoruar etikën dhe përgjegjësinë ndaj qytetarëve shefi i ri vazhdon të marr komisione, e i ndan mes të zgjedhurve e duke i depozituar nëpër parajsa fiskale.

Gjithçka vazhdon sikur nuk ka ndodhur asgjë. Kur emri i tij del sërish në temat e hetimit partia vendos ta veçoj si gjithë të tjerët, tani janë në pushtet dhe duhet të sillen serioz. E mbrojnë por sigurojnë se nuk i përket më asaj partie edhe pse ai vazhdon të marrë para prej saj, të ketë një zyrë të tij dhe një makinë në dispozicion. Shefi i ri i thesarit inatoset dhe kërkon që partia ta ndihmojë të pastrojë emrin e tij dhe ta mbrojë. Partia i kërkon që të mohoj gjithçka, të thotë se të gjitha paratë që ka depozituar lartë e poshtë janë vetëm të tijat (edhe pse një pjesë e partisë dhe e anëtareve kryesor të saj) dhe se gjithçka do kaloj shpejt; sidoqoftë partia do t?ia paguaj avokatët që ta mbrojnë dhe kështu mbrohen dhe interesat e partisë pa u vënë re gjë. Shefi i ri i thesarit që është një punonjës i mirë, bën atë që i kërkohet dhe madje përpiqet të përdor ndikimin e tij për të ngadalësuar dhe çorientuar hetimin. Por shtypit i kanë rënë në dorë dokumente të cilat e bëjnë të vështirë që t?i shmanget burgut.

Kur e sheh se kjo gjë po i afrohet shefi i ri i thesarit i kërkon ndihmë partisë, ai ka bërë vetëm atë që i është urdhëruar për 20 vite dhe nëse ai bie do bien të gjithë me të. Partia e kupton se në realitet shoqëria nuk do ta lejonte që çështja të bllokohej dhe vendos të mos luaj, për momentin. Për më tepër që heshtja e shumë viteve për të gjitha skandalet nuk është se nuk ka dhënë rezultat, një skandal më shumë nuk është asgjë më shumë. Shtypi do flas disa ditë e pastaj gjithçka do harroet… Shefi i ri i thesarit vendos të flasë, ai ndihet i tradhëtuar nga shefat e tij dhe nuk mendon se është drejtë që ai të paguaj vendimet e atyre që e kishin në varësi. Vazhdon… Ky është interpretimi im i ngjarjeve që kanë ndodhur që nga viti 2008 e që filluan të hetohen në çështjen Gürtel.

Çdo ngjashmëri me realitetin është thjesht rastësi, sepse nuk kam një sferë kristali, vetëm një tru që më lejon të mendoj dhe arsyetoj. Çfarë duhet të bëjë shoqëria? Të vazhdojë të kërkojë përgjigje dhe përgjegjësi pa pushim. Çfarë duhet të bëjë partia në fjalë? Të hapë dyert dhe dritaret dhe që të lërë të dalin të gjitha mbeturinat e grumbulluara. Të kërkuarit falje nuk mjafton, shumë duhet të japin dorëheqjen dhe t’i kthejnë paratë. Sa më shumë ta shtyjnë atë, aq më keq do të jetë për ta dhe për Spanjën, për atë vend që ata thonë se e duan kaq shumë dhe falë tyre, gjëja e parë që përmendet jashtë është korrupsioni që e qeveris.