Salianji ndërron mendim për Ennon

28 Maj 2018, 19:01, Aktualitet CNA

Këto ditë nuk kanë qenë të zakonta për Salianjin. E ka hedhur pas krahëve lëngatën shpirtërore e fizike që i shkaktuan kamerat e CNA të cilat e zunë atje në Parlament duke u djegur nga e ëmbla sevda me GD. Qenë ditë të pikëlluara të cilat i rrëfehen vetëm natës së varrit. Njerëzia e pamëshirshme siç është e etur për lajme pothuaj e bluajti në mullirin e saj. Xhani i rrihte si motopompë që nxirrte lot. Mendja i vagëllohej teksa lëronte arat e pesimizmit dhe limontisë. Trupin e tij e mbështillnin pikëpyetje të mëdha.

Mbulohej me çarçafë të lagur po përsëri digjej si llave. GD po ashtu njohu më të thellën melankoli, më të egrin trishtim, më të madhen vuajtje. Befas e gjetën veten në faj për më të vluarën e ndjenjave njerëzore, merakun dhe sevdanë i kishte! E kush nuk u dorëzua para tyre. Mbretërit humbën fronin për një të llaftaruar shikim. Luftëtaret hoqën armët nga brezi dhe i varën në degët e manit për tu prehur mbi pëqi e lëpirë e thithur pak sisë të fryrë!

Por ato ditë të zeza shkuan e vanë. Partia u bashkua rreth tyre! Vuajti me ta, me ta qau e u ngashërye. Dëlirësia e tyre u këputi shpirtin. Arben Ristani s’e përballoi dot piu e piu sa u bë kacek dhe përhumbej në heshtje e shikime të gjata mbi horizont. Në atë kauzë sheshoi të gjitha kontradiktat e jetës!

Pas një terapie disa ditore sipas një recete që një hoxhë i Devollit i kishte përgatitur, një përzierje me qumësht pele, jonxhë e zier dhe pak kripë nxori gjithë stresin dhe qëroi zërin gjë që u ve re studio më studio. Fati e ndihu dhe një ditë të bukur e pa veten hero të Lulit dhe të demokratëve të mbetur. Babalen e kishte gjetur ai. Ditë e çfarë ditësh plot zulme, nafakë, e triumf! Doli me Kryetarin dhe vetëm. Doli në televizion dhe në seli duke çnderuar kundërshtarët. Fatmir Xhafa dhe i gjithë krimi i organizuar përballë Salianjit dridhen si purteka. Madje edhe vetë Edi Rama, që deri dje e shikonte me çmeritjen që shkakton e paqena tani ngryset, kruan mjekrën e shkrehet në heshtje. Parulla e Ennos ?Salianj ti je Hero ndaj ty Grida fort të do? bashkon mishin me thoin në këtë histori. Por qysh dje pasi doli nga zyra e Ennos pati një si pendesë të thellë. U bind që kishte gabuar duke e pranuar Ennon si ideolog. Nuk i falet vetes që ishte magjepsur nga plani i tij i shpëtimit kombëtar. Gjuhën hante me dhëmbë për përqafimet që ashtu badihava i kishte lëshuar në këto ditë heroizmi. Meditoi gjatë. Një si xhelozi e kapërtheu të tërin. Xhelozia me kalimin e orëve po i kthehej në urrejtje. Urrejtja në forcë. Forca në vizione.

Unë jam edhe deputet tha me vetë ndërsa Enno një hiç një sekretar organizativ që nuk organizon asgjë. Unë mund të jem edhe ideolog edhe hero. Sot u nis i vendosur për në seli në kërkim të sfidës. Enno rrinte në shkallë ashtu siç di ai në mënyrë monumetale. I ndriti balli kur pa Salianjin të ngjitej. Por Ervini i ndenji rëndë. Si shumë u njohëm dhe u afruam ne të dy i tha… u bëmë si këmbët e dhisë o lëng groshe! Enno nuk po ju besonte syve, as veshëve. Desh u përmbys. Por qëndroi nuk pipëtiu prej urtisë dhe jo prej frikës. Dukej si Çezari pas thikave të Brutit.

E pa me vështrim të krishterë. Salianji vazhdoi… “Ta kam ngjeshur një herë me dackë pas qafe, por ki kujdes se do të bëj pistil”, – i tha “po mu hoqe si kokë e madhe”. Tani planin e shpëtimit kombëtar do ta bëj vete. Dana, sekretarja e Bashës, e cila ndiqte nga dritaret si bedena gjithçka aty poshtë si në tragjeditë antike luhej, trandej se i dukej ajo përballje si dueli i Menelaut me Paridin. Mjerë ne, mjerë Basha, mjerë PD, mjerë historia jonë bashkohore mërmëriti se nga kjo përçarje veç zi e tmerr do të ketë! /SATIRË