E fundit!

16:41 Aktualitet

Marshim dhe thirrje kundër qeverisë/ Mbahet sot protesta e 45-të në Tiranë

Ditën e sotme mbahet protesta e 45-të qytetare kundër qeve...

Shekulli i parë i shtetit shqiptar dhe kalamajtë e politikës

7 Mars 2018, 08:37, Opinione CNA

Nga Zef ZEFI

Loja dhe rregullat

Nuk ka prindër, familjarë, edukator, mësues, fqinj, bashkëbisedues etj, që nuk e kanë perdorur shprehjen nxitëse-urdhërore, “mos na bani potere kalamaj!”

Ndaj kësaj zhurme dallohen tri qasje: Durimtare dhe liberale me shprehjen, “Hajt mor’, kalamaj janë.” Qasja e dytë janë të angazhuarit për ndalimin e poteres. Qasja e tretë u përket studjuesve, pedagogëve, psikologëve e psiko-analistëve të cilët bashkohen me Daniel Penak në disa perfundime të rëndësishme:

1-fëmijët qofshin këta dhe të panjohur per njeri-tjetrin ose e kundërta, raportohen, socializohen dhe ndajnë kohë bashkë, vetëm nëpërmjet të luajturit.

2-Sasia e kohës që harxhojnë ata me shpikjen dhe sidomos vendosjen e rregullave të lojës, është shpesh më e gjatë se koha që ata shpenzojnë me vetë lojën.

3-Kundërshtitë dhe zhurmat e fëmijëve ndodhin kryesisht në fazën e parë, dmth gjatë vendosjes se rregullave, sesa gjatë zhvillimit të lojës.

4-Fëmijët duke qënë shumë afër natyrës zanafillore të njeriut, spontanë e instiktivë janë qënie sociale dhe për tu raportuar me njeri tjetrin, u duhet loja. Intuitivisht ata ndjehen “kafshë politike” dhe dinë se pa rregulla, norma, kufij e ligjë-si, nuk ka lojë, për pasojë s’bëhet dot shoqëria, grupi, komun-iteti.

Loja politike dhe afirmimi i luftës

Ndryshe nga shkrimtari dhe teoricieni i luftës prusiani Carl Von Clauseëitz që thoshte se “lufta është vazhdim i politikës me mjete të tjera…,” të cilën e vë në diskutim po vetë, duke shtuar se “…lufta është manifestim force që asgjëson rregullat…” (lojën), filozofi dhe psikoanalisti italian M. Ricalcati duke mbështetur tezën e dytë të teoricienit, nenvizon se faktorët që e prishin, e vrasin politiken (këtë lojë të rriturish për të bërë komunitet, shoqëri, shtet e qytetërim,) janë dy:

Afirmimi i Luftës dhe afirmimi i perversitetit.”

Vetëm me një këqyrje empirike të shekullit të parë të Shtetit Shqiptar, (1912-2012) vemë re se 66 vite nga njëqind rezultojnë vetëm luftë. Luftë e cila e asgjësoi politikën shqiptare për 66% të kohës së vyer për shoqë-rizmin, qytetërimin dhe shtetin e shqiptarve.

Prej tyre; luftrat e imponuara nga jashtë; Lufta E Parë Botërore, amullia dhe Luftrat ballkanike, deri tek Kongresi i Lushnjes 1921, u kanë marrë shqiptarve rreth nëntë vjet.

Më pas deri më 1944 ndodhin dy luftra të tjera; njëra është Grushti i Shtetit Nolian (1924), tjetra lufta e Dytë Botërore, të dyja bashkë i heqin shqiptarve mundësinë për bërjen e shtetit edhe 6 vite.

Gjatë Luftës së Dytë Botërore (mbas prishjes së Mukjes 1943) dhe mbas saj, u fermentua dhe aplikua Lufta Klasave (civile) po aq e përgjakshme ndoshta më shumë, deri në fund të vitit 1991 ose pranverën e 1992, e barabartë me 48 vjet.

Mbas më pak se katër vitesh, demoni i luftës u shfaq përsëri në vitin 1997 nga e njejta dirigjencë e Luftes klasave (civile) dhe per një vit tjetër.

Fakti është se njëqind vitet e para (1912-2012) të Shtetit të tyre, shqiptarët kanë kaluar në luftra të imponuara nga jashtë; ato botërore e rajonale rreth pesëmbëdhjetë vite, që bashkë me luftrat brenda-shqiptare (civile,) gjithsejt 51 vjet, që do të thotë se 77% të luftës shqiptarët nuk e kanë bërë kundër ndonjë shteti tjetër, por kundër vetëvetes.

E trishtueshme gjithashtu është se ndersa janë zbardhur e hulumtuar shkaqet e pasojat e luftrave pushtuese a çlirimtare nga hisoriografia jonë profesionale, për ato ndër-shqiptare që kanë degjeneruar mundësinë e popullit për të bërë shtetin e tyre si popujt e tjerë, historiografia ose bëhet joprofesionale, ose memece.

Po qe se kësaj statistike të nxirë historike luftrash endemike të shqiptarve mes njeri tjetrit, do ti shtonim kohën përgatitore të urrejtjes, dhe ato postluftarake, do të zero-fikohej koha e politikimit, kohë të cilën kalamanjt e Daniel Penak, (këto “kafshë të vogla politike”) nuk do ta humbnin kurrë.