E fundit!

11:27 Aktualitet

Ç’punë kanë çunat e Albinit në protestat e Shqipërisë?

Në protestat e zhvilluara gjatë këtyre ditëve në Tiranë ja...

Reportazh/ Bulevardi e një rinie të humbur

23 Dhjetor 2017, 14:39, Aktualitet CNA

Nëse një i huaj do të vinte në qytetin e Beratit . Do të ulëte kokën dhe do të shihte me habi atë që po ndodh dhe sheh me syt e tij . Gjendet një bulevard i vetëm në këtë qytet që nis nga Ura e Varur dhe përfundon tek shkolla Bab Dud Karbunara.

I gjithë ky bulevard gjen institucione administrative shtetërore , ku mbi rrënojat e vjetra të ish-kinemas enveriste është bashkia e re e Beratit , e për habi në mes të një banke private si Raifassen dhe kësaj ndërtese kapitaliste gjendet pikërisht në trupat e ndërtesave komuniste hipoteka dhe prefektura.

E përball tyre godina e PS dhe Bibloteka që rrallë herë të rinjët ia dinë emrin . Ata njohin më mirë godinën e Paris politike sesa atë të Vuxhi Buharas . E në mes të shëtitore të madhe gjendet hoteli i një oligarku që lavdohet dhe krenohet me kafenet e pleqëve të ish-mësuesëve dhe ish-drejtorëve të qytetit tim .

Për hotel Tomorrin dua të them , ky oligark mbështjell rastësisht kinezët dhe anglezët që mbajn mbi supe çanta që na kujtojn shkarpat që mbanin nënat tonë në kurriz dikur . Ky oligark mbështjell jo -rastësisht të rinjët e lsi-stat e famozur që e kanë për turp dhe ndeshen me damka serioze nëse nuk shkon në një kafene që nuk është i paris së vetë . Më kujton filmat bardhë e zi që rrall herë jepen në televizione, ata kulakët dhe komunistët e ndershëm .

Këtë gjen tek këta të rinjë të etur për politik dhe në mes të një asgjëje që nuk i pyet asnjeri . Por nuk dua të flas për këtë por për pjesën e shëtitore që nis nga republika e deri në Mangalem. E bukura e këtij bulevardi është ironia sarkastike që gjenë . Në pjesën e qytetit janë kafene dhe banka të nivelit të dyt dhe në pjesën përballë rrugës këmbësore gjenë stole dhe pemë që nuk ua di as emra. E di shumë mirë që ne paguajm të gjithë për ato me taksat tona . Këndej rrugës gjenë kafene që janë të mbushur me rinin që flet për ëndërra,dëshira.

E përtej asaj rruge të re këmbësore gjenden pleqët që luajn domino . Janë mbledhur dhjet a pesëmbëdhjet vetë dhe në fjalët e tyre dëgjon ” pas ” apo të ulitura fitoresh apo humbjesh. Të gjithë kush me kapele dhe pallto të zeza a të hirta mbi supe. Të gjithë flasin për fëmijët e tyre me cigare të ndezur në duar. Të gjithë duken si një kazumondo hygojan moderrn i qytetit të beratit të moshës shtatëdhjetë vjeçare.

Ata të kurrizor të moshuar qëndrojn nga ora nëntë e mëngjesit deri në orën shtatë të darkës . Ata bëjnë ndonjë shëtitje të shkurtër , një ndërprerje në drek ku mbështillen pas plakave të tyre dhe për të ngrohur barkun me një lug gjelle të ngroht . Tabloja e tyre trisht gjendet përballë një monedhe akoma më të trisht që është rinia në kafene që ka në të njëjtën monotoni të përditëshme.

Në bisedat e tyre mund t’i lexosh nëpërmjet buzëve apo mund ta marrësh me mend pa qënë prezent pranë tyre . Ata flasin për papunësin , për shoqërin e vjetër që ka ikur ku në angli , gjermani , itali etje. Flasin për emigrimin dhe suksesin e tyre . Gjenë vetëm vajza fshatare apo të paktën janë kosovaret që përzihen dhe të përherëshme janë djemët që edhe tavolinat mund ti gjesh të ulur po në të njëjtën si : dje , sot e nesër.

Kjo rini që kërkon diku të ardhmen por nuk kanë asgjë në dorë . Shëtitoren e gjenë të përmbushur me gjurëm por jo me shpresë . Të gjithë të ulur në kafene , me pesë qinleksha në xhep dhe një paket cigare në mënjanë . Dhe të vetëmen zakon si do ta harronin atë të celulareve që i përthith në botën e instagramit dhe faccebook-ut .

Flasin me kokën ulur pa parë njëri-tjetrin në sy . Flasin duke pirë cigare dhe heshtin të gjithë në fund të ditës se e kaluam edhe një ditë me shpresë për një të nesërme më të mirë . Në qytetin tim nuk gjenë OJF që të akitivizojn të rinjët e pa punë për t’i shërbyer komunitetit dhe vetes së vetë për të mos qënë opitimist.

Në qytetin tim nuk gjenë kinema , por është një galeri arti Eduart Lirë që nuk e njeh askush dhe ai që e njeh nuk i di çmimin e biletës dhe nuk do donte kurr të futej se nuk e paguan dot . Në qytetin tim gjendet një stadium i vjetër , që është e mbushur me baltë e lerë gjatë dimrit dhe tymë në pranëverë nuk shërben për asgjë.

Një stadium i ri ku luanë skuadra e qytetit por ka një tifozeri që numërohen me gishtat e dorës për arsye se rinia mungon . Ajo gjendet në bulevardin e qytetit , në bllokun e famshëm që nuk është si ai ish-blloku komunist i Tiranës . Por një bllok moderrën që mbanë një gjirin e saj një rini e humbur në pluhurin e vetëmis dhe harresës , kreativitetit dhe braktisjes së pallatave të vjetra që fundja është qyteti ynë.

Ky qytet mbartë një bulevard me një rini të humbur që do ta vrej dhe do ti bëj shumë përshtypje çdo turisti .

Nuk e di derisa do të zgjas kjo tablo e trisht . Kur do të këthehen të rinjët që ka nevojë qyteti që të ringjallet ? Kur do të pushojn këta pak të rinjë për papunësin ? Kur do t’i gjej kafenet të mbushura përplot në një orar pas pune dhe të mos i shoh në të njëjtën orari me pesionistët e stoleve ? Ky bulevard mbart plagët e një rinie të humbur./ David Salas