Preç Zogaj sulmon Berishën/ Fryma sektare erdhi në PD nga Partia e Punës

27 Tetor 2016, 14:11, Aktualitet CNA

Në një editorial të publikuar sot në gazetën Panorama analisti dhe ish-deputeti I Partisë Demokratike Preç Zogaj shkruan mbi ?vijat e kuqe të partisë blu? duke u shprehur ndër të tjera se ?Fryma sektare erdhi sefte në PD nga partia që demokratët kishin mposhtur, nga Partia e Punës?.

Kjo është një goditje ?nën brez? që Zogaj i bën ish kryetarit të PD-së Sali Berisha dhe disa personayheve te tjera, që hynë në PD me një ?background? komunist. Berisha ishte ai që mori edhe drejtimin e PD per te pakten 22 vite, edhe kur nuk ishte kryetar de jure ishte gjithmonë de fakto.

Sipas ish deputetit lezhjan, zgjerimi, bashkimi, diversiteti i njerëzve të lire duhet të jenë modelet e një partie, jo tkurrja, mbyllja, dyshimet e sëmura etj, përcjell Citynews.al.

Në fakt Preçi nuk flet në asnjë rrjesht për të shkuarën e tij, akuzat se ka qenë bashkëpunëtor i ish-sigurimit të shtetit dhe histori tradhëtie politike që fillojnë ne vitin 1991 dhe ende nuk kanë përfunduar në 2016.

Sa me Berishën e sa kundër tij. Kur Berisha i jepte mandat deputeti dhe e afronte shkonte tek Berisha, kur e dëbonte shkonte tek Nano, pastaj prapë tek Berisha, pastaj tek Edi Rama pastaj tek Lulzim Basha. Sa andej e sa këndej është karriera politike e Preçit, që nuk di nga vjen e nuk di ku shkon, por gjen kurajo të japë edhe leksione publike pas fjalimeve të dështuara që i shkruan Lulzim Bashës. Ky i fundit me mendjen e Preçit po “shkëlqen” në drejtimin e PD-së.

Ja një pjesë nga shkrimi i Preç Zogajt botuar sot tek Panorama:

?Sa demokratë do ta konsideronin sot shitje dhe tradhti na ana e të zgjedhurve, drejtuesve apo kolegëve të tyre shtrirjen e dorës, uljen në tryezë, bisedimet, ndenjën plot apo kot me kundërshtarin politik, me Kryeministrin? Do të dëshiroja që të mos kishte asnjë. Sqarimi i Luçiano Boçit dhe lëndimi i tij tregojnë se ka disa. Shpresoj shumë pak se dje, se pardje, se dikur. Është e kahershme kjo histori. Fryma sektare erdhi sefte në PD nga Partia e Punës. Dhe iu ngjit asaj si mallkim, si manteli i Centaurit, përmes të cilit, sipas mitit të lashtë, e keqja e të mundurit kaloi dhe mbërtheu fitimtarin. Sektarizmi që është bërë për një periudhë kohe vija që ndante ?demoktatët e vërtetë? nga ata jo aq të vërtetë. Qe bërë edhe një prej kritereve më të forta për të bërë karrierë. Kush kapte më shumë kolegë ?në tradhti?, kush vigjilonte më shumë e sulmonte më shumë për të mbajtur partinë të pastër, e kishte rrugën e hapur. Kush predikonte hapjen dhe një sjellje të re edhe me kundërshtarin, shihej me dyshim. Deri sa u kuptua se ndarje të tilla nuk kishin kuptim në shoqëritë e hapura, se sekterizimi ishte një mall krejt i huaj që vetëm e dëmtonte një parti të qendrës së djathtë si Partia Demokratike. Për të mbërritur këtu është dashur një revolucion idesh e konceptesh shoqëruar me debate e përplasje të mëdha brenda partisë, duke qenë se demokratët kishin një veçori në sjelljen e tyre në krahasim me socialistët: Këta të fundit trashgimtarë politik të Partisë së Punës, ndienin nevojën për të mos bënin si partia mwmë dhe kjo i tregonte paradoksalisht më të moderuar. Ndërkohë që një pjesë e demokratëve nuk kishte dalë në skenë si kundërshtarë të diktaturës dhe nuk u bënte përshtypje të huazonte vetëdijshëm apo pavetëdijshëm mendësi dhe metoda të saj. Kjo është një histori që ka pasur evoluimin e saj nëpër vite dhe dekada?. /Citynews