E fundit!

22:51 Aktualitet

Biznesmeni Artur Shehu thyen heshtjen: Jam pronar i vjetër i tokës në Zvërnec, nuk i njoh fare investitorët

Biznesmeni shqiptar Artur Shehu ka folur në emisionin Opin...

Nga Kastriot MYFTARAJ/Historia politike e Shqipërisë mund të shkruhet fare mirë kështu

30 Gusht 2016, 19:44, Aktualitet CNA

Historia politike e Shqipërisë mund të shkruhet fare mirë kështu:
Historia e vërtetë politike e Shqipërisë nis në vitin 1920, me krijimin e partive politike në vend.
Pas katër vitesh, në 2020 është njëqindvjetori i fillimit të politikës partiake në Shqipëri.
Meqënëse në katër vitet që vijnë nuk pritet të ndodhë ndonjë përmbysje e jashtëzakonshme në politikën shqiptare, që sot mund të bëhet një përcaktim i saj nga pikëpamja njëshekullore:
Në shumicën e kësaj kohe Shqipërinë e ka sunduar, kush të dojë le të thotë qeverisur, një parti, e cila për këtë meriton të quhet Partia, me ?p? të madhe, e cila ka pasur dhe ka një formulë sa të thjeshtë aq dinake sundimi, a në doni qeverisjeje:
Udhëheqësi i Madh i Vendit dhe Antiudhëheqësi i Madh.
Për arritjet dhe të mirat që ka pasur dhe ka vendi e kishte dhe e ka meritën Udhëheqësi i Madh i Partisë në kohën përkatëse.
Për të këqijat e ka pasur dhe e ka fajin Antiudhëheqësi i Madh. Antiudhëheqësi ishte një armik i madh, i fshehtë brenda Partisë i cili punonte kundër Partisë, Udhëheqësit dhe atdheut (kjo fjalë shkruhej me ?a? të vogël).
Udhëheqësi punonte ditë e natë për të lulëzuar vendin. Antiudhëheqësi punonte dhe punon ditë e natë për prishur atë që bënte Udhëheqësi.
Kur vendi ishte zyrtarisht diktaturë e Partisë (me ?p? të madhe) Antiudhëheqësi përpiqej ta përmbyste Udhëheqësin, duke e vrarë atë. Udhëheqësi periodikisht e zbulonte Antiudhëheqësin e radhës dhe e ndëshkonte atë, me vdekje, kur vendi ishte zyrtarisht diktaturë. Me këtë rast popullit i shpjegohej se Antiudhëheqësi ishte fajtor për të gjitha të këqijat që kishte pësuar.
Por populli nuk duhej të mendonte se me zbulimin dhe ndëshkimin e Antiudhëheqësit merrnin fund të këqijat e tij, sepse Antiudhëheqësi kishte lënë pas shokë të pazbuluar komplotistë, të cilët do të nxirrnin një Antiudhëheqës të ri, i cili do të bënte të këqija të tjera.
Kur Partia (me ?p? të madhe) u detyrua që të instalonte pluralizmin në vend, me ç? rast krijoi partinë rivale të madhe opozitare, Antiudhëheqësi u dublua, një brenda partisë dhe një jashtë saj. Sepse Partia nxorri ?nga gjiri i saj? edhe Antiudhëheqësin, në rolin e kryetarit të opozitës.
Partia (me ?p? të madhe), e cila praktikisht e mban pushtetin në vend pa ndërprerje që nga viti 1944 e deri më sot, pra për 72 vjet, kjo parti, e themeluar në 1941 si Partia Komuniste, gjatë kësaj kohe ka ndryshuar dy herë emrin, në 1948, në Partia e Punës, dhe pastaj në Partia Socialiste, në 1991. Gjithashtu kjo parti ka lindur, nga ?gjiri i saj?, siç e ka frazën e pëlqyer, një parti- bijë të madhe, në 1990, të quajtur Partia Demokratike.
Partia, në këta 72 vite ka nxjerrë nga rradhët e saj katër Udhëheqës të shquar, për të marrë meritat e arritjeve të mira të sundimit apo qeverisjes së saj.
Gjithashtu, Partia ka nxjerrë nga rradhët e saj pesë Antiudhëheqës, të cilëve duhet t? u ngarkohen të gjitha të këqijat që kanë gjetur vendin në këta 72 vjet. Antiudhëheqësit janë më më shumë se Udhëheqësit, për arsye se pas vitit 1990, kur Partia u detyrua të instalonte pluralizmin politik duhet të kishte dy Antiudhëheqës, një jashtë Partisë, te opozita, dhe një brenda Partisë
Udhëheqësit e mëdhenj janë:
Enver Hoxha, Ramiz Alia, Fatos Nano, Edi Rama.
Antiudhëheqësit janë:
Koçi Xoxe, Mehmet Shehu, Sali Berisha, Ilir Meta, Ben Blushi.
Antiudhëheqësit kanë qenë të gjithë anëtarë të Partisë me teserë, nga i pari te i fundit.
Koçi Xoxe ishte fajtor për të këqijat që ndodhën në vend deri në 1948 dhe Mehmet Shehu për të këqijat që ndodhën në vend pas vitit 1948 deri në 1981. Më pas, nga viti 1981 deri në 1990, të këqijat shpjegoheshin zyrtarisht me pasojat e veprimtarisë armiqësore të Mehmet Shehut.
Në 1990 nga gjiri i Partisë doli Antiudhëheqësi i ri Sali Berisha, për të cilin u tha se kishte nisur shumë herët veprimtarinë armiqësore brenda Partisë, duke u kamufluar si servilë i madh i Udhëheqësit, madje i krejt udhëheqjes të Partisë. Antiudhëheqësit të ri iu ngarkua barra e fajit të cilën e kishte lënë pa zot Mehmet Shehu.
Antiudhëheqësi Sali Berisha ishte përgjegjës, kur ishte në pushtet, për shumë gjëra nga ato që ia ngarkojnë si faje, por ai ishte krijesë e Partisë së tij, kështu që përgjegjësia për të është e saja, po aq sa për Koçi Xoxen dhe Mehmet Shehun.
Pas vitit 1990, secili Udhëheqës i ri i Partisë do të kishin si kundërshtarë dy Antiudhëheqës, një brenda Partisë, një jashtë.
Udhëheqësi i Madh Fatos Nano kishte si kundërshtarë Antiudhëheqësit Sali Berisha dhe Ilir Meta.
Udhëheqësi i Madh Edi Rama kishte dhe ka si kundërshtarë Antiudhëheqësit Sali Berisha dhe Ben Blushi. Lulzim Basha nuk bind askënd në rolin e Antiudhëheqësit të Madh, prandaj këtë rol duhet t? kryejë ende Sali Berisha.
Partia (me ?p? të madhe), në pleqërinë e saj, në moshën 63 vjeçare, lindi dhe një përbindësh politik të një lloji të veçantë, LSI.
Nëse doni të dini mendimin tim, unë them se Udhëheqësit dhe Antiudhëheqësit i përkasin së njëjtës bandë të krimit politik dhe janë njëjtë përgjegjës për të këqijat e vendit. Ata janë të gjithë bij të një Nëne-kurvë politike, të lindur në 1941 nga përdhunimi prej dy të dërguarve komunistë serbë.
A nuk është logjike të bëhet pyetja se problemi nuk është thjesht te individët, Udhëheqës dhe Antiudhëheqës, por te Partia që i ka krijuar këta përbindsha politikë?
Në sajë të Partisë, politika është shndërruar në një tumor që ka zgjatur metastazat në trupin e shtetit dhe shoqërisë.
Shqipëria ka nevojë për një operacion kirurgjik.
Kirurgjia politike e shoqërive dhe shteteve e ka emrin Revolucion.
Revolucioni është pastrim.