Terrorizmi dhe pasiguria jonë kombëtare/ Nga Mero Baze

22 Mars 2016, 22:45, Opinione CNA

Çdo vend ka prioritet të tij sigurinë kombëtare, por Shqipëria duket se ka heq dorë nga një vlerësim real i këtyre rreziqeve dhe nga një detyrim për të pasur qëndrim të përbashkët për çështje të tilla.

Këshilli i Sigurimit Kombëtar që drejtohet nga presidenti Nishani, është mbledhur për herë të fundit për sigurinë e Tom Doshit, meqë ishte çështje politike, dhe i duhej Berishës, por nuk ka ende asnjë qëndrim apo vlerësim për fatin që kemi tek dera, ku mijëra emigrantë sirianë, presin të marshojnë përmes Shqipërisë në drejtim të Bashkimit Evropain.

Po ashtu, dhe çështja e muxhahedinëve iranianë, që janë marrë në Shqipëri prej vitit 2012, duket se është bërë thjesht si një detyrim dhe respekt ndaj politikës amerikane, por pa ndonjë vlerësim serioz të asaj çfarë mund të sjellin këtu.

Kështu, ndërsa kriza e refugjatëve po troket në kufjtë tanë, politika shqiptare ka qëndrime nga më të ndryshmet për këtë çështje.

Kryeministri Edi Rama ka një qëndrim të matur, deri dhe skeptik për fuqinë që ka Shqipëria për të përballuar një valë refugjatësh, qëndrim që ju vlerësua si ksenofobi dhe mungesë solidariteti. Në kundërpërgjigje të tij, Berisha bëri thirrje për të pritur refugjatët dhe për t?u hapur dyert atyre. Basha nga ana tjetër në Bruksel ishte mes qëndrimit të Berishës dhe Ramës, duke thënë se duhet t?i pranojmë, por duhet të kemi kujdes. Bujar Nishani me sa duket nuk ka pirë kafe këtë javë me Berishën dhe nuk ka qëndrim.

Atëhere cili është qëndrimi i shtetit shqiptar për këtë çështje dhe përse nuk ka një vendm të përbashkët që të respektojë prioritetet e sigurisë kombëtare?

Personalisht nuk jam për ndonjë recetë për mbyllje kufijsh, por Shqipëria duhet t?i gjykojë me qetësi dhe jashtë politikës gjithë opsionet që nuk rrezikojnë sigurinë e saj kombëtare. Nuk jam as kundër idesë që nëse Evropa paguan, ne të ngrejmë kampe me ndihmën e tyre dhe t?i bllokojmë këtu refugjatët, për t?i rikthyer në vendet e tyre. Por këto opsione duhet të dalin nga vendime politike të përbashkëta dhe të kthehen në detyrime për sigurinë kombëtare.

Solidariteti fallco publik dhe lehtësia me të cilën po injorohet kriza e refugjatëve në kufijtë tanë, e bëjnë të padobishme atë çfarë ne themi e ndjejmë, pas çdo masakre të terroristëve islamikë në Evropë.

Mungesa e një qëndrimi shtetëror për sigurinë kombëtare në këto raste, bën që çdo vendim të politizohet dhe të pranohet apo kundërshtohet në varësi të preferencës politike dhe jo llogjikës së sigurisë kombëtare, duke e kthyer sigurinë kombëtare në vend fushatë elektorale.

Aq shumë jemi të politizuar në këtë çështje, sa dhe një deputet socialist që u gjend në rrugën e kthimit për në Shqipëri, në aeroportin e Brukselit, dhe pak minuta më vonë pasi u anulua fluturimi në stacionin e Malbeekut, u anatemua pse shpëtoi nga të njëjtit njerëz që bëjnë sikur qajnë për viktimat e terrorizmit. Me këtë llogjikë i bie që shumë shqiptarë janë mërzitur pse nuk janë vrarë më shumë njerëz. Dhe është e qartë përse ndodh kjo, pasi shoqëria shqiptare është e ndarë dhe gjykon politikisht për çdo çështje. Edhe kur bëhet fjalë për jetën dhe vdekjen e një njeriu, dhe kur bëhet fjalë për mbijetesën ose ekzistencën e shtetit, nga kriza të tilla. Edhe kur bëhet fjalë për të gjykuar dhe dënuar terrorizmin islamik, kemi shkelje syri politikisht për militantë islamikë që gjykohen në Tiranë, vetëm se ata mallkojnë qeverinë.

Për këtë arsye, çdo shtet në botë, përveç programeve politike dhe ndasive partiake, ka disa prioritete të sigurimit kombëtar, mbi të cilat nuk del askush. Por ne ende kemi katër qëndrime vetëm për krizën e refugjatëve, të cilët kanë vetëm një qëndrim: të hyjnë dhe të marshojnë përmes Shqipërisë, duke dëshmuar pasigurinë tonë kombëtare