Reflektim per 3 jave beteje qytetare

16 Shkurt 2015, 09:18, Aktualitet CNA

Arian Galdini

Sot behen saktesisht 3 jave qe nga ajo mbremje kur une shkrova ate status me Denoncimin tim per rastin e familjarit tim. 3 jave beteje e perpjekje qytetare per te kerkuar te drejten dhe te verteten. 3 jave kaq te mundimshme, te veshtira, e shpesh gati gati te pamendueshme. 3 javet ndoshta me te veshtira te jetes sime ne keto 40 vite qe kam mbi shpine.
E ckam kuptuar une nga keto 3 jave?
Shumecka. Kam kuptuar se bjerresi me i madh i fuqise se qytetarit ne Shqiperi, eshte vete qytetari.
Kot ankohemi per Politiken, Mafian, Te Ligjte e Pushtetshem. Ne fund te fundit, e verteta e hidhur eshte se ne e kemi pranuar te keqen si nje fakt te kryer, te pandryshueshem, qe thjesht ndodh e qe ne as qe duhet ta mendojme mundesine per te ngritur koken a zerin ne kerkim te Dinjitetit dhe te Drejtave tona. Ne jemi ai soj qytetari qe e dime se duke u ankuar, duke u shfryre me mllef, sharje e bulcitje, neper blogje, facebook, a kafene, nuk merzisim askend aty lart nga ata te Politikes, Mafias apo Te Ligjve te Pushtetshem. Ata aty lart nuk merziten kur ne qytetaret ankohemi pafund, ngado e kurdo.
Ata aty lart nuk merziten kur ne qytetaret shajme e shfryjme plot mllef e mallkime pafund, ngado e kurdo. Ata aty lart nuk merziten kur ne qytetaret bejme namin duke deshmuar ne blogje, facebook e kafene se sa Te Ligj jane ata Aty Lart. Jo.
Ata aty lart merziten shume kur ne gjejme kurajon te kerkojme Dinjitetin dhe Te Drejtat tona.
Ketu ndryshon puna. Prandaj edhe ne jemi ai soj qytetari qe del ne sheshe vetem kur e therret Partia. Sepse ne sheshet ku na therret Partia, nuk kerkohet Dinjiteti dhe Te Drejtat, por shahen ca nga Ata Lart, dhe levdohen ca te tjere nga Ata Lart.
Kam filluar te kuptoj se ne jemi ai soj qytetari qe ka rene ne dashuri me Ata aty Lart.
I shajme dhe I urrejme, sepse kemi rene ne dashuri me perdhunuesit tane. Nese mua me kane shkruar mbi 6000 mesazhe ne inbox, e-mail dhe cel, me histori dramtike njerezore, per kalvarin e kaluar ne hallkat kanceroze te Shendetesise shqiptare, vetem pak shume pak erdhen ne Forumet Publike ku une kerkova qe qytetaret te ngrinjn zerin dhe koken duke kerkuar Dinjitetin dhe Te Drejtat e tyre.
Nese mua ne keto 3 jave mu desh te perjetoja dhe mbaja mbi vete gjithe agresionin e te dhunshem dhe te
pameshirshem, te Atyre atje Lart, e vetmja mbeshtetje qe pata ketu poshte tek ne qytetaret ishte online me like, share & comment…. Me tutje asgje…
Madje as ata qe kane kaq vite qe drejtojne Nisma e Organizata te reagimit qytetar, nuk mu gjenden ne krah. Bejne perjashtim vetem pak shume pak prej ketyre Aktivisteve dhe Qytetareve te perpjekur, qe mu gjenden ne krah.
E une nuk do te harroj heshtjen e Miqve, sepse Agresionin e Perdhunshem te Armiqve do ta harroj.
Por heshtjen e Miqve, nuk do ta harroj kurre. Ishte heshtje e dhimbshme, therrese, e turpshme. Nuk kam per ta harruar kurre. Kam qene krejt vetem ne keto 3 jave. Kam patur pak shume pak miq qe kane dale jashte botes virtuale dhe kane ardhur e me jane bere krah ne boten reale.
Ketyre Miqve, u jam perjetesisht dhe thellesisht Mirenjohes, me gjithe zemer, mendje e shpirt.
E une nuk arrij ta kuptoj dot, sesi nje kauze kaq e prekshme si Shendetesia, te jete kaq jetime a e vetmuar.
Nuk e kuptoj, sepse nuk ka njeri qe nuk e ka provuar a provon, drejtperdrejte a terthorazi…
Te pranosh vdekjen e jetea dhe dinjitetit cdo dite dhe te kesh frike te ngresh zerin dhe koken kunder vdekjes, me duket paradoksi me i madh. Nuk e kuptoj dot kete soj qytetarie.
Nese problemi jam une, atehere me fshini mua nga Lista, por ngrihuni ju vete per veten tuaj. Ngrijeni ju zerin dhe koken. Mua mos ma kini merakun. Une di edhe te pranoj te jem ndjekes i atyre qe kane kellqe dhe dine te ngrene zerin dhe koken per dinjitetin dhe te drejtat e tyre.
Perndryshe, beni si qytetare te devotshem online, shani e shfryni, mllefosuni e gafurruni kunder kujtdo e ngado. Beni edhe Protesta qytetare a Politike, me tematima te ndrysh.e dhe tabela e slogane.
Pastaj shkoni te qete ne shtepi e flini gjume si qytetare te mire, sepse Ata Lart, nuk merziten keshtu me ju.