E fundit!

10:16 Politikë

Murrizi paralajmëron Berishën: Koha e këllirave duhet të marrë fund ose do fundoseni

Ish-deputeti i Partisë Demokratike, Myslim Murrizi, ka rea...

Një komb, një rracë, një m....

16 Korrik 2022, 21:39, Opinione Mentor Kikia

Flamujt e Shqipërisë dhe Kosovës

Po ecja përmes Prizrenit për në Tiranë, kur në rrugë një burrë me këmishën gjysmë zbërthyer, bënte me duar si ai që orienton avionin kur ndalet në pistë.

Vazhdova rrugën, ndërsa nga pas një makinë e bardhë me targa civile me bënte sinjal të ndaloja dhe ndalova. Dy policë zbritën rrëmbyeshëm prej saj. Ai robi i zbërthyer kishte qenë polic.

-Ndjesë u thashë po s’iu mora për policë.

-Ke tejkaluar shpejtësinë.

-Më falni, por nuk pashë tabelë.

-E kishe te rrethrrotullimi.

-S’e kam parë, ndjesë.

-S’na duhet gjë – tha ai i zbërthyeri.

-Në rregull, vendosni gjobën, ç’të bëj tani.

-Përse nuk ndalove - tha sërish ai i zbërthyeri?

-Ty s’të ndaloj edhe sikur një mijë herë të më dalësh përpara - i thashë. Ku ta di unë që ti je polic, pa kapele, makinë pa logo policie, pa tabelë, i zbërthyer siç je.

Ai skërmiti dhëmbët. Por kolegu e qetësoi.

-S’kemi tabela – tha.

-S’më duhet gjë - i thashë unë.

Pastaj e yshta bisedën.

Edhe policët tanë nuk kishin dikur, por tabelat na i dhanë malazezët në fillim, nga ato ku shkruhej “Policija”. Ndërsa italianët na dhanë ca ku shkruhej “Stradale”. Juve s’iu kanë dhënë akoma?

Polici i zbërthyer skërmiti sërish dhëmbët. Nuk e pranoi dot tabelën “Policija”.

-Nejse. Mbusheni gjobën dhe ma jepni, mund ta paguaj në Tiranë besoj, me postë.

-Jo jo, duhet ta paguash këtu. Ata që janë me dokumente amerikane, gjermane apo zvicerane, nuk i pengojmë, ndërsa juve të Shqipërisë nuk ju lëshojmë dot. Duhet të të mbajmë patentën.

-Qashtu bre e bëjmë edhe ne atje - thashë unë gjithë entuziazëm. Amerikanët, gjermanët, italianët, anglezët e ca mbarojnë me zët nga pas, nuk i prekim. Ama po qenë kosovarë u punojmë qindin. Gjoba po se po, por ua fusim edhe në çmime. 300 lekë ua shesim domatet, dyfish shezllonet në plazh.

Nejse, policët më morën patentën tërë nerva dhe ikën. Unë nisa të pyes ku bie komisariati. E gjeta. Një polic, që nuk dukej të ishte shqipo i pastër si rracë, më ndihmoi të paguaja gjobën, madje futi dorën në xhep të plotësonte shumën, se nuk e plotësoja dot. Pastaj kërkoi plolicin që kishte patentën time.

-Është në patrullë më tha. Është në lëvizje.

-Po si t’ia bëj?

-Mund ta gjesh te një aksident. Ec drejt, pastaj majtas, pastaj drejt prapë….

-E gjeta aksidentin, një dum-dum ishte përplasur me një shtyllë. Ishte një makinë policie me logo. I kërkova ndihmë. Telefonoi patrullën që kishte patentën time.

-Për 5 minuta i ke këtu.

Kaluan 5, 10, 15… I them sërish. Zotëri, të lutem…. E merr sërish: A do ja sjellësh patentën ktij të Shqipnisë bre burrë.

Më në fund erdhi. Gati ma hodhi nga xhami i makinës.

U nisa për në Tiranë.

Tani për tani - mendova - më mirë dy m…. të vegjël dhe veç e veç, sesa një m…. i madh së bashku.

Më vonë kismet. Ndoshta ndryshojmë.