Djali im i pasur

25 Gusht 2024, 17:27, Kulturë Agim Xhafka

Djali im i pasur

Artani e hapi sërish sirtarin e poshtëm të bibliotekës. Të asaj mobilje që moshën e kishte mbi 50 vjeçare, po ai nuk e linte të plakej. Në çdo dy-tre vjet i shkonte një llak sipër e ajo shkëlqente.

-Ti me llak, pra me fjalë të ëmbla, më mban mua gjallë jo më këtë mobilje, -qeshte Drita, e shoqja.

Të dy i mbushën 5 vite që kishin dalë në pension. Punuan mësues tërë jetën e shteti u dha një shpërblim mujor që dhe po ta quaje lëmoshë i bëje nder. Po falë zotit u kishte dhënë shëndet e nuk u duheshin ilaçe. Pra ia dilnin ta mbyllnin muajin pa borxhe. Pa shumë zgjedhje për ushqim, po zarzavate e supëra pa hesap. Ndryshonin nga moshatarët se nuk patën fëmijë që këto vite t’i kishin mbështetje.

-U kompesuam, na dha dashuri pa kufi, -e përkëdhelte Tani gruan e tij.

Se sa herë mund të hapej ndonjë temë me fëmijë ajo e vuante. Doktori ato mote tha se analizat tregonin që Drita nuk mund të lindte. Sa ai lëshoi këtë frazë Artani e përfshiu gruan e tij dhe e mbajti në gjoks aq gjatë deri sa ajo rreshti së gulçuari e premtoi që nuk do mërzitej kurrë.

Këto mendonte kur hapi sirtarin e bibliotekës dhe nga andej nxori dy letra. Njëra qe zverdhur pak, dukej e moçme. Tjetra si më e re, më e freskët. Ama kishin të njëjtin tekst.

-Nuk di si t’ju drejtohem, zoti Artan apo baba?

Kështu fillonin letrat.

-Nëna ime, Vasilika, që ka qënë bashkëstudente me ju, në çastet e fundit të jetës, në agoni e sipër më tha që me ju pati një romancë të bukur që ajo do e kujtonte edhe andej përtej, më tha. Një dashuri që u rrit si zjarr e ngeli zjarr për të, ndërsa për ju nuk e kuptoi si u fik. E ato muaj, mbase ju nuk e dini, ajo ngeli shtatzanë. Linda unë e u bëra dashuria tjetër e madhe e mamasë. Nuk pranoi të martohej, madje as të njihte kënd. Më rriti me mundim e me plot mungesa. Por ia doli. Humbja e saj më la jetim paçka se tani jam mesoburrë, mbusha 35 vjeç.(Shkruante letra e parë. Te e dyta mosha kishte shkuar 39 vjeç). Ndaj kërkoj të të shoh se kam emocion që më vjen vetiu nga gjaku ynë i përbashkët, por dhe dua të plotësoj një amanet të nënës. Përqafoje dhe duaje,më tha. Ai është babai. Nuk i thua dot ish-baba. Se s’ka sens. Babai është baba, është unik dhe pikë.Të përqafoj! Ledio.

Artani kujtoi që Dritës ia tregoi menjëherë letrën e parë. Ajo pasi e lexoi e nxiti pa xhelozi e sherre në raste të tilla:

-Shko ore, takoje! Është biri yt. Shko!

Qe ngazëllyer sa padashur Dritës gati po i dilte fraza, është biri ynë ai. Që atë ditë Artani e saktësoi se cili qe Ledio. Nga që dinte qytetin ku jetoi e punoi Vasilika. Madje guxoi e shkoi deri te puna e tij. E pa nga larg e pasi pyeti disa miq e shokë erdhi i mërzitur në shtëpi.

-Është shumë i pasur çuni,o gru, -i tha Dritës.

-Dhe?

-Dhe do të mendojë se ne po vrapojmë jo pas gjakut tonë, por pas parave të tij.

Kaq dhe u mbyll ai muhabet. Madje kur erdhi letra e dytë Artani u çudit që kishte të njëjtin tekst. Si mundet?

-Mendon që letra e parë nuk të ka rënë në dorë andaj, -shpjegoi Drita.

Vërtet nuk kërkuan ta takonin edhe pas letrës së dytë, por disa herë shkuan me furgon te qyteti i tij. Ecnin poshtë zyrave të Ledios e kur e shihnin që çuni ecte drejt tyre ose i kthenin kurrizin, ose fshiheshin në ndonjë lokal, ose Artani ulej e bënte sikur i lidhte këpucën Dritës. Kaluan plot vite kështu. Pa çunin, por edhe me çunin. Se flisnin e bënin plot biseda për të. Mësuan me kë qe martuar, pastaj që kishte dy vajza binjake. Atë ditë gëzim i madh, blenë një tortë.

-Ia arritëm, jemi gjyshe dhe gjysh tani, -u ngazëllye çifti.

Kështu ditët u mbushën dhe me lëngun e ri të jetës. Me fëmijën që e ke edhe kur s’e ke. Ama ende nuk merrnin guxim ta takonin. Drita ishte gati, po Artani jo. Se qe dinjitar dhe krenar. Por edhe fajtor ndaj Vasilikës. Sapo Tani mbaroi fakultetin dhe shkoi në Korçë harroi se dashuria e tij Vasilika jetonte veç tre orë larg, në Elbasan. Fat i keq për romancën e tyre qe njohja e Artanit me Dritën. Një vetëtimë në shikime që i burgosi të dy te zemra e njëri-tjetrit.

Po sot ai nuk i nxori kot letrat. Ato sot kishin marrë vlerë, jetë, udhë për të hipur furgonin e drejt e në Elbasan. Se para ca ditësh Artani ia doli ta shiste shtëpinë e babait në Dardhë. Ishte vilë që e mendonin ta shfrytëzonin për pleqërinë e thellë, por me ato para Artani tani do paraqitej si baba i vërtetë te çuni i vet. Nga që ajo vlejti aq sa për vitet që do jetonin do u mjaftonin paratë për një jetë modeste, por dhe me ca shpenzime luksi. Nuk do u dridhej dora kur të harxhonin dmth.

Qe e djelë kur trokitën te dera e Ledionit. E hapi një vajzë e gjatë, e bukur, me flokë të verdhë e sy blu. Atë çast nga larg u dëgjua një zë i gëzuar, i plotë:

-Përqafoje gjyshin, o zemër!

Ishte Ledioni që u afrua dhe u derdh te supet e Artanit.

-Si? Si më njohe? Si?

-Pse vetëm ti baba rri poshtë zyrës sime? Edhe unë rri poshtë shtëpisë tënde.

Artani e Drita harruan që ca sekonda më parë erdhën. U dukej se në atë banesë jetonin dhe ata prej vitesh. Gëzimi i rrëmbeu të gjithë e dinjiteti ndjehej aty dhe rrinte krenar mes tyre. S’kishte nevojë për analiza adn-je. Ata burra ishin të ngjashëm si ajo fara e grurit me kallirin e grurit. Qenë burra të fortë si betoni dhe hekuri kur ngurtësohen në shtyllat e ndërtesës. Te një foto anash rrinte Vasilika e qeshur. E arriti atë që ëndërroi në të gjallë. Bashkoi djalin me atin. Me siguri festë do bënte edhe ajo andej matanë. Të gjithë do të ngrinin dollitë e jetës. Të jetës plot ngjyra, të jetës dhe plot befasira…/ CNA