Online life is a suffocating and oppressive smog/ Teens need a place to breathe

2023-03-29 09:45:00, Tech Ema Beddington

Online life is a suffocating and oppressive smog/ Teens need a place to breathe

Illustrative photo

On the magazine rack near the supermarket stores, I always come across Teen Breathe magazine. Don't get me wrong, I find it very good, tastefully designed and with many positive, interesting features. But I'm always dubious: should teenagers be reminded to breathe, spend time in nature, journal?

Si mbërritëm në këtë pikë:A duhet të rrinë ata mbërthyer pas ekraneve dixhitalë apo t’u vënë zjarrin koshave? Është një situatë absurde, sepse adoleshentët kanë nevojë për të gjithë ndihmën që mund të marrin. Financial Times, ka konstatuar në një raport të fundit një krizë të shëndetit mendor të adoleshentëve.

Raporti theksoi një rritje të dukshme të simptomave depresive, shqetësimit, ndjenjave negative për jetën dhe vetë-imazhit të dobët. Ndërkohë, një raport në Mbretërinë e Bashkuar javën e kaluar tregoi një rritje me 22 për qind të shtrimeve në spitale nga vetëdëmtimit tek moshat 8-17 vjeç.

Përkeqësimi i shëndetit mendor të adoleshentëve daton që nga vitet 2010-2012, kur telefonat inteligjentë dhe mediat sociale u bënë gjerësisht të kudondodhura. Pra problemi është shumë i thjeshtë apo? Por një analizë më profesionale se sa gjasa ka që lidhja të nënkuptojë shkakun e kësaj gjendje, lexova shkrimet e psikologes Zhaklin Nesi, e cila e ka hulumtuar gjerësisht këtë temë.

Nesi beson se media sociale ka të ngjarë të jetë një faktor i rëndësishëm. Por vë në dukje se sa i larmishëm është përdorimi i mediave sociale (tek e fundit është vendi ku gjen mbështetje dhe lidhje) dhe sa i shumëanshëm është çdo shpjegim i këtij lloji.

Siç shkroi dikur me të drejtë në Twitter, ky lloj lajmi alarmues tenton që t‘i shtyjë njerëzit të transmetojnë teoritë e tyre mbi kafshët shtëpiake, dhe unë supozoj se e imja është se interneti është në thelb “ajri’ që thithim ne tani të gjithë, përfshirë adoleshentët.

Ai është ndotur dhe ndoshta po na vret ngadalë, por cila është alternativa? Gjithçka që mund të bëjmë është të përpiqemi të hollojmë smogun mbytës të filtrave të TikTok, pornografisë së dhunshme etj. Po tjetër? Duhet perspektiva dhe mundësi të tjera.

Kushdo që është përpjekur të nxitë një adoleshent të dalë për një shëtitje në natyrë apo të hyjë në një klub, e di se çfarë mundi i kotë është. Por një kalë nuk mund të zgjedhë të pijë nëse nuk ka ujë, dhe kjo është ajo që po ndodh tani në Britani. Qendrat e kohës së lirë, klubet e të rinjve dhe pishinat po mbyllen me një shpejtësi alarmante.

Një hulumtim i fundit të vitit të kaluar nga shoqata joqeveritare e të rinjve, OnSide, tregoi se 29 për qind e fëmijëve janë detyruar të ndërpresin aktivitetet jashtëshkollore për shkak të rritjes së kostos së jetesës. Ndaj 51 për qind e fëmijëve, e kalojnë shumicën e kohës së lirë në dhomat e tyre të gjumit.

Ndërkohë, grupet Next Door janë plot me ankesa për sjelljen “antisociale”, dhe prindërit janë të tmerruar nga bandat e lagjeve që janë vazhdimisht protagonistë të ngjarjeve të frikshme.

Është shumë mirë që t’u thuash fëmijëve që të shkëputen nga jeta online për të mirën shëndetin e tyre mendor. Por çfarë po u ofrojmë ne në vend të saj? Teoria ime tjetër për kafshët shtëpiake është se të jesh adoleshent është një situatë e rrëmujshme. Sigurisht më shumë tani, por pak e shumë kështu ka qenë gjithmonë.

Unë e kisha më të lehtë prindërimin kur fëmijët e mi kaluan adoleshencën e tyre, sepse brezim im ishte ende shumë aktiv. Më thoshin shpesh se dukesha “si Meryl Streep, por e shëmtuar”. Kujtoj se në një rast u përpoqa të pres një lyth në fytyrë me gërshërë.

Kujtoj ngacmimet në një klub nate, apo herët e shpeshta kur ulesha në shtëpi me nënën time dhe ndiqnim bashkë një serial, duke u ndjerë si një dështake. Por mërzinë e bluaja me vete. Sigurisht po të kisha një telefon inteligjent, nuk do ta kishe lëshuar nga duart, nga mosha 13 vjeçare e deri tani.

Gjërat që e bënë të durueshme atë periudhë ishin “thërrimet” e pavarësisë dhe lirisë; një ndjenjë e mundësisë. Bota në vitin 2023, është shumë më e zymtë sesa kur miqtë e mi dhe unë po përpiqeshim dhe dështonim të fillonim projektin York Youth CND (katër anëtarë, dy takime).

Por mendoj se bëhet më pak e frikshme dhe me e pakontrollueshme kur lejohet të angazhohesh me të sipas kushteve të tua, i ndarë nga prindërit, në hapësira krijuese apo klube sportive, por edhe në platformat e trenave dhe në stacionet e autobusëve, në kënde lojërash apo në rrugë.

If we really care about the mental health of teenagers, let's provide them with affordable, accessible and welcoming places. And if we can't do that, because it's 2023 and everything's broken, then at least give them space for autonomy, and tolerate them being teenagers. Let them breathe./ Adapted from CNA.al