E fundit!

22:46 TODAY

After the match, protesters move to the DP headquarters: Opposition sold out

After the match, the protesters moved in front of the DP h...

Zylo's 'Kendezi'!

2025-04-15 20:25:00, Satire CNA

Zylo's 'Kendezi'!

Zylo Ramiziu was making coffee in front of the village club, it was a sunny day and the first leaves had just sprouted. The operative liked to read the newspapers there with a cup of coffee and a glass of raki in front of him, sometimes accompanied by the chairman of the cooperative, sometimes by another of the elite.

But that morning they had left him alone, he was taking a look at the monthly magazine 'In Service of the People'.

He preferred the literary section, especially poetry, and read all the verses with joy, even though he didn't know many of the authors at all.

On the last pages, they drew a few short verses about the incident of the previous days, apparently in Y?enisht.

Since the village woke up at night,

Oh, how great our joy is,

We will capture Reshat today,

We will sing for the Security!

The Yçenishti dances,

He didn't discover Reshat,

We will fill the barns with grain.

We will make our enemies furious... The pioneer poet, Faslli Belliu.

He put the magazine down on the tin table and called out to the club owner.

-Jeep, come here for once!

The short man put down the glasses and cups he was washing and, wiping his hands with soap, approached the operative in a timid manner.

-Hey, whose son is this who wrote so beautifully about the legend you made of Reshat!

Surprised, Xhipja glanced at the magazine and read the name of Faslli...the poetic pioneer....!

-Chief, we don't have ours, from the sound of the slur it seems to be from the village above, Qorrishti, they are good at talking, you have them for songs and dances... you also have them for..!

-Shaitan, the surprised operative interrupted, he's a good guy!

Before he let the coffee shop go, he asked the children to bring the pioneer to him so he could see it for himself when they got home from school.

The jeep didn't wait for the little bell to ring to signal the end of class, but instead called out to the first student who came nearby and said something to him.

Zyloja was frowning, because she knew his type, the club owner hadn't bothered her, he had made his coffee a little stronger than he wanted and without asking, he filled his cup with raki to take away his malaise.

In the annual analysis, the branch president severely criticized Zylo for poor results in that area.

-You, he had said with a pointed finger, are responsible not only for not fulfilling the arrest and recruitment plan, but also for the poor results in the grain economy, even though in the latter we have promised the party that we will produce bread.

Zylo had swallowed without speaking, from his comrade Asllan's tone he had sensed that things were not going well at all.

"I think the camel's water is running out," his colleagues teased him when they went out for a coffee break.

-Make a plan, Zylo brother, raise your vigilance, write down some things that you ate!

The next day, before dawn, he went up to Y?enisht and went to the cooperative offices, calling the council president and the bureau secretary.

Kryetari i kooperativës dukej më i vrerosur se operativi. Edhe atë në rreth para ca ditësh e kishin bërë për ujë të ftohtë, o planin o dorëzo çelsat, një llaf goje të ikje nga ajo detyrë, kushedi se nga do e degdisnin, agronom të thjeshtë në ndonjë katund prapa malit!

Për orë të tëra qanë hallet e njëri-tjetrit, në fund operativi i zonë zbuloi një shteg nga e cili do dilnin të gjithë të fituar.

Zylo Ramiziun e kishin sinjalizuar në rrugë operative se Reshat Shkreta roja i koçekëve të misrit çdo natë kur ikte për në shtëpi mbante një trastë nën sqetull, por se çfarë kishte aty brenda ajo gjë e leshtë askush nuk dinte t’ia thoshte.

Operativi porositi kryesinë ta kapnin Reshatin me ‘preshë’ në dorë, ma sillni këtu e pastaj di unë se çfarë bëj me të.

Nuk duhej ta mbërthente vjedhësin ai edhe pse e kish zbuluar, por vetë kooperativistët, vetëm kështu e ndanin Reshatin në dysh si sukses. Një gurë dy zogj, Zyloja fitonte arrestimin, kryesia zbulonte sabotatorin, shkakun e mosrelizimit të drithrave.

Të nesërmen sipas planit-operativ të aksionit për kapjen e hajdutit, tre burra të besuar sa ra ngrysja e ditës u fshehën nëpër gëmusha e po prisnin çastin që gjahu të binte në leqet e ngritura.

Pa aguar Reshat Shkreta si përnatë hapi derën e drunjtë, doli nga koçekët duke u shtriqur prej gjumit të rëndë, përmori tek hunjtë, hodhi sytë majtas e djathta, i futi një pordhë, kyçi hangarin, hodhi mbi sup trastën dhe u nis i pa qederosur për në shtëpi.

Në orën shtatë të mëngjesit Reshatin e zverdhur si tre misrat që i gjetën në torbën e leshtë, e kishin izoluar tek zyra e dezhurnit, po prisnin të vinte i plotfuqishmi i zonës, operativi dhe drejtuesit e kooperativës.

I pari erdhi Zylo Ramiziu, shtyu derën i hodhi nje sy Reshatit e provave, nuk foli fare dhe u ngjit në zyrën e kryetarit. Pas tij me radhë të gjithë u mblodhën lart.

I vetmi qe u fut tek kolibja e ngushtë, që kishte veç një karrige me tre këmbë dhe një sobë të vogël ishte i plotfuqishmi, i cili nxori nga çanta disa letra e një stilograf dhe filloi të shkruante.

Të gjitha sendet që i zunë Reshatit ishin vendosur mbi karrigen e vjetër çalamane; torba me kallinjtë e misrit, çelsat e magazinës, çakmakun me benzinë, kutinë e duhanit, një kartëmonedhë tridhjetshe të vjetër, triskën e frontit, librin e grisur pa kapak në italisht, biçakun dhe shaminë e palarë të hundëve.

Shikonte provat, i regjistronte tek fletorja, në fund pasi mbaroi punë me kartat i’a zgjati Reshat Shkretës pa gjak në fytyrë dhe i tha; firmos këtu.

Në drekë e gjithë paria e mbledhur tek kati i dytë zbriti dhe u drejtua nga qendra e fshatit atje ku ishin grumbulluar kooperativistë, nxënës shkolle, ndihmës mjeku, infermjerja dhe mamia e Yçenishtit, mësuesit, veterineri dhe agronomi, shitësi i bukës dhe kafexhiu që ishin urdhëruar t’i mbyllnin dyert.

Tek tavolina e dekoruar me beze të kuqe qëndronte vetëm kryetari i frontit i cili hapi mbledhjen. U foli kooperativistëve për rritjen e vigjilencës, mbrojtjen e pronës së përbashkët dhe mobilizimin për ta mbyllur me sukses realizimin e planit të drithrave.

Tani, i’u drejtua fshatarëve, të ngihemi e ta dënojmë njëzëri aktin e ulët të antarit të pandërgjegjshëm të kooperativës sonë, Reshat Shkretës.

Në turmën para tij kishte rënë hija e keqe dhe askush s’po reagonte, sytë e të gjithëve ishin ngulur mbi rojtarin e gjorë bërë një grusht, mezi po qëndronte në këmbë në krah të policit fuqiplot.

Asnjeri s’po e besonte që Reshati i urtë dhe pa llafe ta kishte ngrënë atë turp!

-Kush e do fjalën, foli sërish kryetari dhe godiste i nervozuar me gisht mbi bezen e kuqe të tavolinës së improvizuar.

Turma tronditi ca brenda vetes por asnjë dorë s’po ngrihej, Reshati ishte bashkëfshatar i tyre, njeri me halle dhe një tufë fëmijë që mezi po i rriste, nuk trazonte askënd, shikonte punën e tij, askush s’e njihte për të tillë.

Operativi i zonës Zylo Ramiziu pati piketuar njerëzit që do flisnin në atë demaskim. Ngriti kokën dhe po kërkonte me sy t’i gjente ata mes turmës, shikimi i ndeshi tek fshatari nga Qorrishti, Rakip Belliu, i’a bëri me shenjë duke ngritur pak vetullat.

Burri nga fshati fqinjë në krah të cilit qëndronte një nxënës shkolle, ngriti dorën dhe filloi të fliste me zë të lartë, shumë i nxehur për xhestin e ulët të Reshat Shkretës, i cili jo vetëm që vidhte pronën e përbashkët, por atë e bënte për ta sabotuar ekonominë socialise, sipas llafeve të tij ky qe shkaku që nuk i realizonin shifrat e planit.

-S’e paskemi ditur që i paskemi varuar ujkut mëlçitë, e mbylli të folurën!

Fjalët e Rakipit e rënduan shumë rojen e koçekëve sepse të gjithë e panë se kryetari i frontit dhe operativi i zonës rendën ta shenonin në bllokun e tyre akuzën e fshatarit prej Qorrishti.

Pasi heshti goja e çuditëshme e Rakipit nga e cila qenë cerkalur gjithë ato fjalë të këqia, u dëgjua një e folur e çjerrë në cep, afër ambulancës së fshatit.

-Me lejeee!!

Kokat e turmës së shtangur u kthyen andej nga erdhi zëri i padëgjuar, askush nuk e njihte, s’e kishin parë ndonjëherë, nuk ishte nga Yçenishti, as nga fshtrat përreth, ndaj filluan pëshpëritjet, aq sa krytari i frontit përplasi me pëllëmbë fort tavolinën dhe thirri të mbahej qetësi.

Kërkuesi i fjalës u skuq dhe nguti të prezantohej.

Ngaqë e kishte zërin e nakatosur e nuk po ndihej mirë, drejtuesi nga presidiumi i tha të dilte përpara e ta ngrinte ca volumin, njëkohësisht e goditi tavolinën me bezen e kuqe duke lypur prap qetësi.

-Unë, filloi sërish të fliste anonimi, jam prej Matanishtit, nga ana tjetër e liqenit buzë malit të Thatë, por shkoj shpesh natën këndej se dërgoj libra e gazeta tek çobenët tanë në mal.

Një herë po kaloja tek depot e drithit, dëgjova zhurmë dhe u qasa të shoh çfarë ishte. Brenda pashë këtë burrin që është në krah me shokun polic, ai po këndonte diçka poshtë kandilit.

Trokita, ky sa më dëgjoi mua fiku llambushkën, e fshehu librin dhe doli tek dera, nuk më ftoj të hyja brenda, biles ishte si i trembur, hodha sytë ta shihja qitapin por s’e gjeta e kish futur poshtë velenxës.

-Ç’a mendon ti se ishte ai libër që Reshati nuk ta tregoi, e ndërpreu kryetari i frontit!

-Po gjë e ndaluar qe o kryetar, ai po këndonte gjë të ligë, s’kish pse e fshinte!

Turma lëvizi sërish, matanishtasi sapo kish hedhur fajin tjetër, më të rëndë për Reshat Shkretën, ndaj sytë e tyre shikonin herë rojen e zbardhur, herë burrin e ngazëllyer nga përtej liqenit.

Kryetari dhe operativi ngutën sërish ta shënonin tek blloku atë ç’ka shpifi i panjohuri për Reshatin e gjorë.

Korrieri nga Matanishti u fsheh sërish atje nga ishte shfaqur, të gjithë lëvizën për t’i bërë udhë të trembur mos i prekte, a thua se kish sëmundje të keqe.

Foli dhe dikush tjetër, një ydenishtas në moshë, i cili u mundua ta lironte ca Reshatin e varfër nga kapistalli i akuzave që e patën shtrënguar aq shumë.

Kryetari i frontit i’a bëri me dorë të ulej porsa e pa që ai po mekej e hezitonte të shtyhej më tej në mbështetje të rojes së koçekëve.

Në fund diskutoi pioneri që rrinte në krah të Rakipit nga Qorrishti, ishte i shkurtër ndaj e nxorrën të llafoste në presidium në krah të kryetarit.

Pioneri fytyrgjerë me flokë të pakrehura dhe shallin e lëbyrur prej moslarjes u zotua para shokëve të kryesisë, kooperativistëve, se do ishin vigjilentë, do mësonin t’ia shpërblenin partisë dhe do shërbenin kudo t’i kërkonte atdheu socialist.

Veç kryetarit e disa shokëve të klasës askush nuk e duartrokiti edhe pse fjalët e fundit i recitoi me pathos dhe grushtin e ngriti lart.

Operativi Zylo Ramiziu po e vëzhgonte me kujdes, e ndoqi me sy derisa ai ndali në krah të dëshmitarit të parë që i mallëngjyer i rrahu shpatullat pionerit.

Kryetari në sosje u ngritur në këmbë rreshtoi edhe një herë fajet ndaj Reshat Shkretës me premtimin që kjo që ndodhi të na behet mësim, do i shkruajm një letër partisë ku ta informojmë e t’i zotohemi në plotësimin e planit të drithërave.

Mbledhja u mbyll nën zymtësinë e prangosjes së Reshat Shkretës dhe kërrcitjen e hekurave që i mbërthyen duart që i dridheshin.

Çdo gjë kishte shkuar sipas planit operativ të Zylo Ramiziut, qe zbuluar sabotatori, shkaktari i mosrealizimit të drithrave, njëkohësisht ishte shenuar edhe suksesi i punës së tij zbuluese.

Mbetej edhe ajo tjetra, e flamosura, i duhej t’i jepte shokut Asllan emrin e një bashkëpunëtori të ri.

Operativi sërish i mërzitur nuk kishte lëvizur nga tavolina dhe po rrinte në diell jashtë kafenesë, me teken e dytë të rakisë që i’a kishte sjellë pa i’a lypur Xhipja.

-E kam nga ajo e shtëpisë, moskat, ka dalë shumë e mirë, i pëshpëriti kafexhiu tek veshi.

Revistën ‘Në shërbim të popullit’ e përfundoi me nge nga faqja e parë tek e fundit dhe e la të kthyer së prapthi mbi tavolinë.

Dëgjoi këmborën e vogël që përdorej si zile e mbarimit të orës së mësimit.

Grupe fëmijësh rendën para tij me potere, ishin të vetmit që nuk donin t’ia dinin për të, ndaj ai po i shikonte vëngër sikur të tentonte t’ua regjistronte fytyrat me të cilat do të merrej më pas.

Nga kjo mëri e shkëputi zëri i një fëmije që i tha.

-Ky është Faslli Belliu që kërkove ti shok!

Zylo Ramiziu po e shikonte, s’po e sillte ndërmend s’e diku e kishte parë nxënësin!

Ndyshe nga fëmijët e shkollës që i shkuan indiferentë operativit të zonës para tavolinës me gotën e rakisë, i riu i sapoqasur dukej tjetër, po e shikonte në sy me admirim.

U kujtua, atë djalë e kishte parë në mbledhjen e fshatit kur demaskuan Reshat Shkretën, ishte pikërisht ai që Rakipi sinjalizuesi i tij i pati rrahur shpatullat pasi foli me aq zjarr kundër armikut të sapozbuluar.

-Nga je ti, e pyeti djalin që po priste i ngazëllyer në këmbë përpara tavolinës së operativit të zonës!

-Nga Qorrishti, nguti të përgjigjej.

-Aa ti je pioneri Faslli Belliu, djali i Rakipit!!

-Pioneri tundi kokën i befasuar që operativi e gjeti aq shpejt se i kujt ishte dhe nga cili fshat qe.

Zylo afroi karrigen tjetër prej metali që djali të ulej dhe i kërkoi kafexhiut t’i sjelli diçka.

-Sot do e darovis unë këtë poetin e ri.

E shikonte në sy dhe filloi t’i recitonte vjershën, pa i parë fjalët në revistën e ministrisë së brendshme.

Që me nat’ë u zgjua fshati,

Oh ç’të madh kemi gëzimnë,

Do mbërthejm’ ne sot Reshatin,

Do këndojm’ për Sigurimnë...

Faslliu shqeu sytë, gati i mpirë nuk po u besonte veshëve që operativi i zonës t’i kishte mësuar përmendësh strofat e tij.

Kafexhiu solli një gotë ujë dhe dy kurabie me atë shtresën e kuqe sipër.

-I meriton djali këto kulaçka shoku Zylo, një e ka nga yve, tjetrën pe meje!

Faslliun e kishte marrë uria, prej shtresës së ëmbel sipër kurabijeve filloi t’i lëngëzohej goja dhe mezi po përmbahej t’i kullufiste aty para operativit.

Duart i’u djersitën, ndaj i uli poshtë për të mos i’a parë burri me aq autoritet që ai s’kishte takuar asnjëherë.

Rendi sapo operativi i tha që të ikte për në shtëpi mos bëhej vonë dhe t’i bënte të fala Rakipit.

Kurabiet me sheqerin e kuq sipër i gëlltiti sapo kaloi korien përtej nga nuk dukej as klubi ku ende po rrinte me gotën e tretë Zylo operativi i menduar.

Mëngjesin tjetër Rakipi e kish zgjuar herët të birin edhe pse ishte e dielë, ai nuk kishte shkollë.

-Këtu në torbë kam vënë ca mashurka e patate pe kopshtit, një shishkë raki, do i’a japësh operativit se ai sot zbret në qytet e t’ua shpjerë fëmijëve.

Çapu sipër e zere këndezin e madh që ta marrësh edhe atë më vete.

Faslliu asnjëherë s’ia bënte fjalën dysh babait, vrapoi pas shtëpisë, pa pritur që gjeli të zbriste nga pula që sapo kishte vënë poshtë, e mbërtheu në befasi dhe i’a shkundi puplat e ndotura me pluhur e kashtë.

Gjeli i pashfryrë tentoi të çlirohej prej duarve të djalit por ishte e pamundur, ndaj filloi të lëshonte një zë të trishtë, sa të rrënqethte mishtë.

Rakipi took the cane by the arms, tied its long yellow legs tightly, and placed it under his son's armpit, instructing him to hold it tightly the whole way.

-And don't forget, son of a bitch, say goodbye to my friend Zylo, you know, or you'll embarrass us if you don't tell him...!

The operative, together with the chairman of the cooperative, after eating breakfast, had gone out in front of the village club, drinking their first coffee. They were liberated, without that nightmare of the past when they had received the strong warnings from their bosses.

Luckily, one Reshat Shkreta had saved them both, that man had been generous because in the keeper of the corn cobs they found a solution for both the failure to meet the grain production and the failure to implement the arrest plans.

The glasses of Xhipe's brandy that he had brought from home and only served on rare occasions like today, clinked to their success.

After the glass cups were set, the silhouette of Faslli Belliu appeared above the grove with the bag in his hand and the canteen tucked under his armpit.

The pioneer of the verses for security was approaching, Zylo the operative suddenly had an idea, he couldn't find a name for collaborators, he had to report this to comrade Asllan by at least tomorrow.

The boy still seemed immature, he didn't have the stature to take him into the workforce, but he had all the prerequisites, in a few years he would arrange it with great care.

As Faslliu approached, Zylo the operative looked at his face with its adolescent deformities, then at the mole under his armpit.

The first thought that came to him was the secret riddle:

'Kendezi'.

The operative hadn't baptized him, but the poet himself, who had brought him alive under his arm, wouldn't change it.

The rooster was the first sacrifice he was making along with the good news he gave himself because he had finally found the name of the collaborator he would refer to the branch president as soon as he got to town.

He turned to the man next to him and happily slammed his glass down. In his excitement, he snorted the brandy and smashed the glass against the wall of the club.

Excerpt from the book 'HUMOR IN THE PRUSH'./ CNA