E fundit!

22:51 Aktualitet

Biznesmeni Artur Shehu thyen heshtjen: Jam pronar i vjetër i tokës në Zvërnec, nuk i njoh fare investitorët

Biznesmeni shqiptar Artur Shehu ka folur në emisionin Opin...

Nga Miron Çako/ Pse njerëzit thonë jemi ateistë?

2 Dhjetor 2020, 11:31, Opinione CNA

Fatkeqësisht, sot, ka njërëz që deklarohen me mburrje ateistë. Ateist, vjen nga greqishtja, që do të thotë pa Perëndi ose i rri kundra Perëndisë.

Ata thonë se nuk besojnë tek Perëndia, sepse nuk kanë argumenta dhe fakte shkencore që e konfirmojnë egzistencën e Zotit.

Kështu, ata duan të justifikojnë ndërgjegjen e tyre, që i shqetëson për egzistencën e një Krijuesi, madje i shikojnë teistët, besimtarët si njerëz të prapambetur dhe fenë si “opium për popujt” (Karl Marks).

Ateistët edhe pse që nga shekulli i XIX, duan të shfaqen avangard, si njerëz të mendimit shkencor, ata janë shumë të vjetër si ideologji madje që nga koha e lashtësisë.

Në Greqinë e lashtë, fjala (ateistë) përdorej për të përshkruar tri grupe njerëzish: ata që ishin të paperëndishëm ose të papërshpirtshëm; ata që ishin pa ndihmë të mbinatyrshme dhe ata që nuk pranonin idenë e shumë perëndive të Olimpit.

Idenë se bota nuk është krijuar nga “perënditë”, por nga vetë materia, e hodhi filozofi Talesi në vitet (585 pr K). Talesi ishte kundër idesë të krijimit nga “perënditë”, ashtu siç besonin teistët grekë. Sipas tij realiteti përbëhej nga një substancë ose esencë, e vetmja bazë prej së cilës është krijuar gjithçka në kozmos. Ai besonte se substanca fillestare ishte uji, që mendohej se përmbante shkakun e lëvizjes dhe ndryshimit si rrjedhojë dhe vetë jetës.

Prandaj edhe ideja ateiste se materia është shkaku i jetës dhe jo Perëndia, nuk është një ide e re e shekullit të XIX, por një ide filozofike e vjetër dhe aspak shkencore.

Duke mos u ndalur në faktet shkencore, që vërtetojnë të kundërtën e ateizmit, le të mjaftohemi me një thënie të urtë të shkenctarit të madh Albert Anjshtajn (1879-1955): ?Shkenca pa fene? e?shte? e c?ale? dhe feja pa shkence?n e?shte? e verbe?r?.

Problemi i ateizmit nuk është mungesa e argumentit logjik shkencor, sepse njeriu me anën e shqisave dhe arsyes mundet të kuptojë dhe të besojë në ekzistencën e një Krijuesi, ashtu siç kanë besuar dhe kanë patur bindjet e tyre teiste njerëzit më të mëdhenjë të shkencës, si p.sh. astronomi gjerman Johanes Kepler, (1571-1593) i pranuar si zbulues i ligjeve orbitare te? planete?ve thote?: ?Meqene?se ne astronome?t jemi prifte?rinj te? Pere?ndise? me? te? larte? ne? lidhje me librin e natyre?s, e kemi pe?r detyre? qe? te? mendohemi mirë, jo pe?r lavdine? e mendjes sone?, por mbi gjithc?ka pe?r lavdine? e Pere?ndise??.

Matematikani dhe filozofi anglez, Lord Isak Njuton (1642-1727), ne? vepre?n e tij madhe?shtore ?Philosophiae natyralis principia matematika? ka shkruar: ?Pa asnje? dyshim kjo bote? mund te? krijohej vete?m nga vullneti i lire? i Pere?ndise??.

Shkence?tari britanik, John Houghton( 1931 ) thote?: ?Masa, kompleksiteti, bukuria dhe rendi qe? ve?me? re ne? univers jane? shprehje e madhe?shtise?, bukurise? dhe rregullsise? se? Krijuesit.?

Arsyen e mosbesimit të një ateisti e shpjegon Apostull Pavli: ?Sepse c?do gje? qe? mund te? dije? njeriu pe?r Pere?ndine? e?shte? e shfaqur tek ata, se Pere?ndia ua shfaqi atyre. Sepse qe?kurse u be? bota, te? padukshmet e tij, fuqia e tij e pe?rjetshme edhe hyjnia, duken qarte?, duke u marre? me mend me ane? te? atyre qe? jane? be?re?, kaq sa ata te? mos kene? se c??te? thone?. Sepse, ndone?se e njohe?n Pere?ndine?, nuk e lavde?ruan si Pere?ndi, as nuk e fale?nderuan; por u be?ne? te? kote? ne? mendimet e tyre, edhe u erre?sua zemra e tyre e paarsyeshme. Duke the?ne? se jane? te? menc?e?m, u marrose?n? (Romake?ve 1:19-25).

Të njëjtën gjë ka thënë edhe psamilsti David: ?Tha i c?mënduri në zemren e tij nuk ka Perëndi? (Psalmi 14-1).

Ndryshimi i një ateisti në kohën e David, 1000 pr K, ishte se ateisti atëhere e mbante në zemër dhe nuk guxonte ta shprehte marrëzinë e ateizmit të tij, kurse sot ateisti, i mbushur me egoizëm eusforik, e shpreh hapur me zë të lartë marrëzinë e ateizmit të tij dhe më e keqja është se turma e marrosur e durtrokasin, madje e vendosin në krye si udhëheqësin dhe shpëtimtarin e tyre ateistin.

Por pse kërkon ateisti të marroset dhe të jetë i c?mendur në arsyetimin se nuk ekziston Perëndia?

Arsyeja është se ateisti ka një problem të madh moral dhe etik!

Zoti, si qënie Hyjnore, e?shte? një person moral, me ligje dhe standarte morale. Këto standarte morale ja urdhëron edhe njeriut të krijuar sipas ikonës së Perëndisë(Zanafilla 1-27) që t?i zbatojë, psh: ?Mos vrit! Mos be?j tradhe?ti bashke?shortore! Mos vidh! Mos ge?nje! Mos lakmo!?(Dekalogu 20;12-17)

Ke?to ligje janë te? shkruara jo vetëm në Bibël, por edhe në subkoshience?n e c?do qënieje njere?zore, pavare?sisht kulture?s ose dijes qe? ka, sipas parimit natyror tek c?do qënie njerëzore: ?Mos ia be?j tjetrit ate? qe? s?duan te? ta be?jne? ty?.

Ajo qe? e dallon njere?zit nga kafshe?t e?shte? arsyeja dhe liria e zgjedhjes, dmth t?i zbatojë apo t?i kundërshtojë këto ligje morale. Liria e zgjedhjes e tregon njeriun sa madhështor, kur ai e përdor si duhet duke ju bindur Perëndisë sa njeriu bëhet i ngjashëm me Perëndinë sipas hirit (Zbulesa 1-27), aq edhe ul veten në një nivel më poshtë se kafsha në mosbindje dhe rebelim sa mohon Krijuesin e tij.

Bëhet nje? qënie egocentrike dhe qesharake duke e be?re? veten “zot” e më pas duke formuluar ide e tija mbi krijimin bashkë me ligje dhe standarte te? tjera morale, por që historia njerëzore na i ka treguar që janë sa absurde, tragjike dhe perversione njëkohësisht, ashtu si përsëri Apostull Pavli na thotë përsëri: ?Dhe e shnde?rruan lavdine? e Pere?ndise? se? pakalbshe?m ne? nje? she?mbe?llim te? ngjashe?m me ate? te? nje? njeriu te? kalbshe?m, te? shpende?ve, te? kafshe?ve kate?rke?mbe?she dhe te? rre?shqanore?ve. Prandaj, Pere?ndia ia dore?zoi papaste?rtise? ne? epshet e zemrave te? tyre, pe?r te? c?nderuar trupat e tyre ne? mes vete? atyre, qe? e ndryshuan te? ve?rtete?n e Pere?ndise? ne? ge?njeshte?r dhe adhuruan dhe i she?rbyen krijese?s ne? vend te? Krijuesit, qe? e?shte? i bekuar pe?rjete?. Amin.

Prandaj Pere?ndia i dore?zoi ata ne? pasioneve te? ule?ta, sepse edhe grate? e tyre i shnde?rruan marre?dhe?niet natyrore ne? ate? qe? e?shte? kunde?r natyre?s. Ne? te? nje?jte?n me?nyre? burrat, duke le?ne? marre?dheniet e natyrshme me gruan, u ndeze?n ne? epshin e tyre pe?r nje?ri-tjetrin, duke kryer akte te? pandershme burra me burra, duke marre? ne? vetvete shpagimin e duhur pe?r gabimin e tyre. Dhe meqene?se nuk e quajte?n me vend te? njihnin Pere?ndine?, Pere?ndia i dore?zoi ne? nje? mendje te? c?oroditur, pe?r te? be?re? gje?ra te? pahijshme, duke qene? te? mbushur plot me c?do padrejte?si, kurve?rim, mbrapshte?si, lakmi, lige?si; plot smire?, vrasje, grindje, mashtrim, poshte?rsi, mashtrues, shpife?s, armiq te? Pere?ndise?, fyes, krenare?, mburravece?, trillues lige?sish, te? pabindur ndaj prinde?rve, te? paarsyeshe?m, te? pabese?, pa dashuri te? natyrshme, te? papajtueshe?m, te? pame?shirshe?m. Por ata, ndone?se e kane? njohur dekretin e Pere?ndise?, sipas te? cilit ata qe? be?jne? gje?ra te? tilla meritojne? vdekjen, jo vete?m i be?jne?, por miratojne? edhe ata qe? i kryejne?.” (Romakëve 1-23-32)

Ateisti, që thotë nuk e besoj ekzistencën e Zotit, nuk është se nuk beson, sepse :”Njeriu është një qënie fetare”(Mirc?ea Eliade) dhe: “Nqs Zoti nuk do egzistonte ne do ta krijonim atë ” (Volteri), por ateisti i cili është i kalc?ifikuar në egon e tij eusforike edhe i skllavëruar në pasionet mëkatare, nga njëra anë nuk do të pranojë Zotin mbi veten, sepse do të bëjë c?farë të dëshirojë vetë edhe kur kjo është kundër njerëzve të tjerë dhe krijesës, ashtu si mësonte ateisti Frederik Niçe(1844-1900)” Avantazhi i kohës sonë është se azgjë nuk është e vërtet, kështu gjithshka më lejohet”, por po ashtu do t?i shmanget zërit të ndërgjegjes (zëri i Zotit), që paralajmëron gjykimin e drejtë të Zotit për c?do apostazi, blasfemi,mosbindje, shkelje ligjore dhe degjenerim moral.

Në këtë situatë kontraditore, atesisti bën me sforco një autosugjestion psikologjik dhe i thotë vetes se nuk ka Perëndi, kështu me mendje të vetë hipnotizuar beson nga vetvetja se gjithçka rreth tij është rastësi. Edhe kur përballet me idenë natyrale të Krijuesit dhe Gjykayësit Hyjnor nga vetë arsyetimi i kthjellët, ose nga diçka jashtë tij, ai përsëri nga egoja dhe frika sforcohet dhe rifutet në gjendjen e autosugjestionit ateistë si në një reth vicioz që vështir se mund të dali vet.

Për ta përligjur këta ralitet virtual në mendjen e tij ai shpik me sforco teori që mohojnë krijimin nga një Perëndi Trashedent dhe Imanent si shkakun e gjithçkaje të krijuar dhe i`a atribon krijimin kombinimit të rastësisë, si psh,: Teoria e Evolucionit, Bing -Bengu, etj.

Jo vetëm kërkon të imponohet për teorit e tija otopike, por kur argumenti i shteron duke keqpëdorur lirinë dhe pushtetin shekullar tregohet kundërshtar arogant dhe i dhunshën ndaj njerëzve edhe institucionit fetar që mëson dhe argumenton me fakte logjike krijimin teist.

Le ta ilustrojmë më thjeshtë shkakun e mosbesimit të një ateisti që nuk vjen nga dija por nga bota e tij e brendëshme morale.

“Njëherë, një misionar u fliste disa fiseve të egra për ngjalljen e të vdekurve dhe për gjykimin e ardhshëm. Të gjithë e dëgjonin të mrekulluar. Kryetari i tyre u c?udit aq shumë, saqë filloi të pyeste: ?Si do të ngjallen? A do të ngjallen të gjithë?? Misionari iu përgjigj: ?Po?. Atëhere njeriu i egër i thotë: ?Ke?të nuk dua ta besoj, sepse po të ngjallen të gjithë ata që kam therur, mjerë unë ku do të futem”.

(Urtësia e Shekujve)

Ateisti, pavarësisht, se i thotë vetes nuk ka Perëndi, sepse do t?i shpëtojë përballjes me Perëndinë, përsëri një ditë ai do përballet për t?u gjykuar para Zotit Jisu Krisht, Birit të Perëndisë, ashtu siç na thuhet: ?Prandaj edhe Pere?ndia e larte?soi madhe?risht dhe i dha nje? eme?r qe? e?shte? pe?rmbi c?do eme?r, qe? ne? eme?r te? Jisuit te? pe?rkulet c?do gju i krijesave (ose gje?rave) qiellore, toke?sore dhe ne?ntoke?sore dhe c?do gjuhe? te? rre?feje? se Jisu Krishti e?shte? Zot, pe?r lavdi te? Pere?ndise? Ate?.? (Filipiane?t 2-9-10)

Atë ditë do të gjykohen të gjithë mëkatarët e pa penduar, ndër ata edhe ateistë dhe do të përfundojnë bashkë me djallin dhe demonët në ferr.

Ateistët edhe pse nuk mund të kenë mëkate të tjera me pabesinë e tyre ata kanë mëkatin më të madh, kështu ata bëhen më të këqinj edhe se djalli, sepse djalli nuk e mohon ekzistencën e Zotit, sepse: ?Edhe demonët besojnë edhe dridhen” (Jakovi 2-19), kurse ateisti me ateizmin kërkon të sfidoj Zotin, “Krijuesin që është i bekuar përjetë. Amin”(Romakëve 1 -25).

Prandaj ateisti meriton një vend dënimi më të frikshëm në ferr se edhe ai i djallit dhe demonëve.

Ateistët, nqs nuk pendohen dhe të vijnë në vete që të besojnë e adhurojnë Perëndinë, kanë vendin e sigurtë në ferr, ashtu si na thuhet në Zbulesë : “dhe te? pabese?t,…pjesa e tyre do te? jete? ne? liqenin qe? digjet me zjarr dhe squfur, qe? e?shte? vdekja e dyte?.?(Zbulesa 22-8)

Ajo që duhet të bëjë sa më shpejtë një ateistë është të heqi dorë nga marrëzia e tij, të përulet në mendje dhe të pranojë se është njeri, krijesë e vdekshme dhe mëkatare që ka nevojë për falje dhe shpëtim nga Perëndia: ?që nuk kënaqet me vdekjen e mëkatarit por të kthehet e të jetojë”. (Jezekeli 18-23)

Ateisti duhet të vijë në vete sa nuk është tepër vonë për korrigjim, sepse edhe mëkati ka një mase? edhe durimi i Perëndisë ka një kufi, ashtu si ndodhi me shumë ateistë, që nuk pushuan deri në fund të mohojnë Zotin edhe të bëjnë keq, por pastaj kur iu afrua vdekja si ndëshkim paraprak nuk arritën të pendohen me të vërtetë, por vetëm u mbushën me ankth dhe tmerr për gjykimin e drejtë të Perëndisë dhe mundimet e përjetshme e ferrit që i prisnin.

Psh, kur filozofi ateistë, Volter (1694 -1778), ndjeu goditjen ne? tru dhe kuptoi se po i afrohej vdekjes, u mbyt me pendim. Ai thirri menje?here? priftin qe? te? “pajtohej me kishe?n” që aq shumë e kishte luftuar dhe përqeshur.

Pasuesit e tij u turre?n ne? dhome?n e tij pe?r te? parandaluar kthimin e tij. Ai i mallkoi dhe nde?rsa de?shpe?rimi i tij rritej nga prania e tyre, ai ne? me?nyre? te? pe?rse?ritur dhe me ze? te? larte? the?rriste: «Me? lini! Jeni ju qe? me? solle?t ne? ke?te? situate?. Zhdukuni! C?fare? lavdi te? mjerueshme keni krijuar pe?r mua!”.

Pe?r dy muaj ai u torturua me nje? ankth te? tille? saqe? here?-here? shtre?ngonte dhe?mbe?t me nje? zeme?rim te? padurueshe?m kunde?r Zotit dhe njere?zve. Here? te? tjera me tone krenare, ai thoshte: ?Oh, Krisht! Oh, Zot Jisu!” Here? te? tjera, duke kthyer fytyre?n dhe duke qare?, ai thirri, “Une? duhet te? vdes – une? jam braktisur nga Zoti dhe nga njere?zit! Une? do shkoj në ferr. Nde?rsa fundi i tij po afrohej, gjendja e tij u be? aq e re?nde? sa bashke?pune?tore?t e tij ateistë kishin frike? t’i afroheshin. Edhe infermierja e Volterit deklaroi: “Pe?r gjithe? pasurine? e Evrope?s, une? kurre? nuk dua te? shoh nje? tjete?r ateist duke vdekur ne? ke?të me?nyre?. Ishte një skenë horrori përtej çdo imagjinate”.

Zoti pastë mëshirë për ateistët! Amin.