E fundit!

12:16 Aktualitet

SPAK kërkon 98 vite burg për Durim Bamin, Aldo Avdylin dhe 5 të tjerë

Prokuroria e Posaçme ka dhënë pretencën për disa nga të pa...

Amerika që duam

8 Qershor 2020, 06:28, Blog CNA

Nga Ahmed Charai ?National Interest?

* Imazhet dramatike që kanë bërë tashmë xhiron e botës të momenteve të fundit të Xhorxh Floid janë gjithçka, përveçse të këndshme për t?u parë. Vrasja e tij nuk bën të shkëlqyer asnjë komb. Dhe Amerika mbetet një komb i shkëlqyer.

Përtej arritjeve të saj materiale, Amerika ka pasur gjithmonë fuqinë për të frymëzuar. Ikonat e amerikane të lëvizjes për të drejtat civile, mësuan breza të tërë aktivistësh në të gjithë botën, përfshirë vendin tim Marokun, se si të përballen me forcat e intolerancës dhe shovinizmit përmes forcës morale të protestës jo të dhunshme.

Dhe siç e dëshmojnë shembujt e dr.Martin Luter King Jr. dhe udhëheqësve të tjerë të të drejtave civile, një luftë e tillë nuk është e lehtë të zhvillohet. Edhe tani, mbi 50 vjet nga vrasja e King, nuk mund të mohohet se ëndrra e King për rikthimin e Amerikës në një ?tokë të premtuar? të drejtësisë dhe barazisë së plotë, nuk është përmbushur ende.

Dhe ndoshta për këtë arsye, dr.King ka ende shumë për të na mësuar në lidhje me gjendjen tonë aktuale. Në një fjalim të vitit 1967, ai vuri me të drejtë vuri dukje se ?Amerika duhet ta dijë se trazirat nuk lindin nga hiçi?, dhe se sado kaotike dhe të dhunshme që mund të jenë, ato përfaqësojnë shpesh ?gjuhën e atyre që nuk janë dëgjuar?.

Njëkohësisht, King ishte i palëkundur në qasjen e tij jo të dhunshme, bazuar në këndvështrimin e tij se kaosi në rrugë vetëm sa do të vononte ditën kur afro-amerikanët do të arrinin barazinë e plotë me të tjerët. Siç e tha ai vetë:?Trazirat janë socialisht shkatërruese dhe vetë-mposhtëse. . . jo-dhuna është arma më e fuqishme në dispozicion të njerëzve të shtypur në luftën e tyre për liri dhe drejtësi. Unë mendoj se dhuna do të krijojë më shumë probleme sociale, sesa do të arrijë që të zgjidhë?.

Ne e dimë shumë mirë se si një lëvizje proteste, tepër paqësore dhe e nxitur nga kërkesa të drejta, mund të përvetësohet nga një pakicë e vogël e gatshme, apo edhe e etur që të përdorë dhunën. Dhe ne e dimë gjithashtu se sa thelbësore është për zbatimin e ligjit, sjellja me vetëpërmbajtje dhe dashuri, kur kemi përballë një lëvizje proteste dinamike, dhe një mjedis politik të tensionuar.

Ditët e fundit, kemi parë shenja shqetësuese, se protestat që lindën spontanisht si reagim ndaj vrasjes së Xhorxh Floid, kanë nisur të degradojnë në zjarrvënie dhe plaçkitje. Fjalët nuk mund të përshkruajnë me saktësi zhgënjimin dhe trishtimin që ndjejnë miqtë e Amerikës, dhe të gjithë përkrahësit e barazisë së plotë për amerikanët e të gjitha racave, kur shohin qytetet e saj të shkatërrohen nga grindjet ndër-urbane dhe paligjshmëria.

Nëse vetë historia Amerikës na mëson diçka, një paligjshmëri e tillë ka më shumë të ngjarë të sjellë rivendosjen e një shteti të sigurisë, sesa të çojë në një reformë të vërtetë dhe reflektim. Në mesin e gjithë trazirave dhe tragjedive të momentit, Amerika nuk duhet të harrojë se bota është ende e mbushur me shumë njerëz, që e shohin atë si një model që duhet ndjekur.

Si shumë njerëz, edhe unë e kam njohur joshjen e ëndrrës amerikane, idealizmin e një shoqërie që aspiron të marrë masa gjithnjë e më të mëdha në mbrojtje të lirisë dhe barazisë. Rruga nuk do të jetë e lehtë, dhe nuk ka qenë kurrë e e tillë. Por kurrë nuk kam humbur besimin tim në aftësinë e amerikanëve për të ecur përpara.

Si të provonte enkas se një besim i tillë nuk është i gabuar, fundjavën e kaluar, 50 vjet vjet pasi Neil Armstrong dhe ekuipazhi i tij vendosën një flamur amerikan në Hënë, një ekuipazh astronautësh amerikanë udhëtuan në hapësirë, duke promovuar udhëtimin e parë turistik hapësinor në historinë e njerëzimit.

Në mesin e pandemive dhe protestave, zgjuarsia dhe guximi amerikan dëshmuan se kanë qenë gjithnjë të njëjtë me brezat e mëparshëm. Ishte një kundërpërgjigje sublime dhe shpresëdhënëse, në një vit të dominuar nga ngjarje të çuditshme, jo shumë ndryshe nga zbarkimi në Hënë në vitin 1969, që përkoi me trazirat civile në Shtetet e Bashkuara.

Udhëtimi i ri i këtij viti në hapësirë, ??duhet të shërbejë si kujtesë për armiqtë, miqtë dhe mbi të gjitha për vetë amerikanët, se kombi i tyre i shërben dhe e frymëzon njerëzimin, atëherë por edhe tani.

Shënim: Ahmed Charai është një botues maroken. Ai është pjesë e bordit të drejtorëve në Këshillin Atlantik, dhe këshilltar i Qendrës për Studime Strategjike dhe Ndërkombëtare me seli në Nju Jork./ Përshtatur nga CNA.al