E fundit!

09:48 Ekonomi

Kriza e prodhimit bujqësor/ Sfidat dhe pasiguritë në sektorët kryesorë

Sektori i bujqësisë përballoi një vit mjaft sfidues gjatë ...

Nga Andi BUSHATI/Duke pedaluar në një rrugë të mrekullueshme që po shkatërrohet deri tek një plazh i papërsëritshëm që po zhduket

6 Gusht 2017, 11:47, Aktualitet CNA

Në fushatën e vitit 2013 Edi Rama e shndërroi në refren të tij talljen me rrugët që ndërtoi për tetë vite me radhë qeveria e Sali Berishës. ?S?keni punë, merrni rrugë, s?keni ilaçe, merrni asfalt, s?keni biznes, merrni xhade? ironizonte ai në mbarë vendin. Por sot katër vite më pas rezulton se ?Rilindja? jo vetëm që nuk ka bërë asnjë rrugë të re, por nën qeverisjen e saj po shkatërrohen krejtësisht edhe ato të vjetrat.

Natyrisht, një shembull nuk shërben kurrë si përgjithësim, por unë do të tregoj këtu atë që kam prekur vetë: shkallmimin e një prej rrugëve më të bukura që ka bregdeti shqiptar i Adriatikut. Prej vitesh e shijoj këtë xhade, dikur të shtruar me asfalt, madje dhe me vizim, nga Golemi deri në plazhin e mrekullueshëm, te Kalaja e Turrës. Një reliev kodrinor, ku deti hapet i magjishëm përpara teje, ku kodrat e gjelbëruara që në pranverë të tejmbushura me lulëkuqe, i ngjajnë peizazheve të Toskanës, ku në ditë të kthjellëta vështrimi mund të të kapë që nga porti i Durrësit e deri tek fundi i Karaburunit dhe Sazani.

Imagjinojeni pra veten mbi një biçikletë, në këtë itinerar që zgjat afro 38 km, ku përpos sportit ti mund të shijosh edhe pamje të magjishme. Disa shtëpi të shpërndara fshati të bëjnë të kuptosh se natyra nuk është krejtësisht e egër. Ndërsa veturat e rralla në ditët e verës të bëjnë të mendosh se ende kanë mbetur vendas që duan t?i largohen plazheve me zhurmë dhe shkuma- party.

Kisha mbi një vit që nuk e kisha bërë më këtë itinerar.

Por kur rimora biçikletën që t?i kthehem kësaj eksperience të papërsëritshme goditja dhe zhgënjimi ishin të pa tregueshme me fjlalë.

Asfalti ishte zhdukur. Aty – këtu fshatarët që kishin shtëpitë ndanë rrugës (nëse mund të quhej më e tillë) kishin hedhur nga pak zhavorr. Të doje të bëje sport qoftë me biçikletë qoftë në formë ecjeje në majën e atyre kodrave të mrekullueshme ishte një sfidë sizifiane. Retë e stërmëdha të tymit që shkaktoheshin qoftë edhe nga kalimi i një motoçiklete të vogël të bllokonin mushkrite. Gjerbërimi ndanë rrugës, kodrat e vogla ku mund të këpusje manaferra me dorë si dikur, ishin vrarë nga bardhësia e pluhurit. Gjithçka ishte kandaharizuar, madje edhe oborret e shtëpive që gjendeshin anës xhadesë.

Jo vetëm sporti i turistëve të aventurës ishte i pamundur, por edhe jeta e atyre pak banorëve që jetonin aty.

I tronditur nga ajo që po shihja, u ndala të pyes disa prej tyre. C?kishte ndodhur me atë xhade të mrekulluedheme? Përse ishte shkallmuar ashtu?

?Janë makinat e rënda, eskavatorët e firmës së ndërtimit më thanë?

?Cfarë po ndërtohet?- i pyeta.

?Shko shihe vetë? insistoi njëri prej tyre duke treguar me dorë poshtë kodrave, atje ku deti prekte një gji të mrekullueshëm.

E njihja atë vend. Ata pak njerëz në kërkim të plazheve të virgjëra e njohin si plazhi i kalasë, ose kalaja e Turrës. Është pa dyshim një nga plazhet më të bukra që ka bregdeti Adriatik nga Durrësi deri në Vlorë. Me një urë të vogël ushtarake, me një breg me guralecë të imët, me një ujë të kristaltë që nga kthjelltësia mund të konkurojë me Drimadhesin, plazhi hapet pasi zbret nga një rrugë e ngushtë që gjarpëron mes kodrinave të gjelbërta.