Protagonisti i vetmuar i shkurtit ‘91

20 Shkurt 2015, 11:40, Aktualitet CNA

Ngjarjet e vitit ?91, kur u shemb monumenti i diktatorit Enver Hoxha janë tashmë pjesë e historisë, por në fakt ne nuk jemi shumë vite larg. Shumë njerëz e shohin atë moment si shpresën e një populli për të ndryshuar. Shpërthimin e urrejtjes popullore si energji që do c?montonte përfundimisht hekurat dhe muret e larta të Shqipërisë me Europën dhe botën, do hiqen prangat politike, do largohej mjerimi dhe varfëria, dhe njerzit do ishin pas gati pesë dekadash të lirë. Ata ëndërronin Europën. ?E duam Shqipërinë si gjithë Europa?.

Si gjithë Shqipëria, edhe Korca do përjetonte një natë sa dramatike, qyteti vërshoi përballë monumentit të diktatorit pas një takimi në degën e PD-së në Korcë. Përplasje me policinë dhe monumenti i diktatorit rrëzohet, ai tërhiqet zvarë. Dhjetra qytetarë dhe një ngjarje që nuk do vetëm pesë fjali, por ditë e ditë të sepse edhe pse pas 24 vitesh kemi dhjetra versione. Të gjitha bashkohen tek disa detaje kryesore, sic është dalja nga takimi i PD, përballja me policinë, tërheqja zvarë etj etj. Në fakt turma ishte e madhe por legjendat tashmë po e bëjnë sikur në krye kanë qëne disa mijëra, në fakt turma ishte disa mijëra dhe në krye ishin vetëm disa dhjetra ata bura e djem që rëzuan monumentin.

Duke braktisur ngjarjen, gjej një rast specifik dhe mjaft të ndryshëm. Dje, një nga të rinjtë që rrëzoi monumentin e diktatorit, më pas emigrant për vite e vite në Greqi, sot një mbrojtës i ?Rilindjes? dhe qeverisë socialiste. Një paradoks që vërtet shoqëria shqiptare po e përjeton këto vite.

Them paradoks, pasi personi në foto quhet Ilir Jano dhe vite më parë rrëzoi partinë e diktatorit Hoxha, parti e cila nga Komuniste dhe e Punës për disa minuta u bë socialiste. Ajo parti tregoi gjithë armatën e proletarëve dhe enveristëve, trashëgimtarët e bllokur dhe udhëheqjës, familjet e lidhura me sigurimin, ofiqarët e burokratët e sistemit por edhe injorantët idealist që besonin se ishin më të lumturit në botë.

Në fakt, jo të gjithë ndenjën në atë krah. Shumë të tjerë ikën në forcat e reja politike por tek to shkoi pjesa e persekutuar dhe e mjeruar e popullit, e cila në fakt në këto 24 vite është edhe më e tradhëtuara.
Të vendosësh lule tek monumenti kushtuar 21 shkurtit në Korcë është një simbolikë, por të mbrosh partinë pra udhëheqjen e bijëve që rrëzove dje prapë ka një simbolik. Tek kjo e dyta mbizotëron lodhja dhe zhgënjimi.
Elvi FUNDO