Is this war in the Middle East blessed by God?

2026-03-16 16:33:00, Opinione Miron Çako

In these days of new and escalating conflict between Israel and the attacking US on one side and Iran, which has been attacked and is responding with attacks on the other, we are seeing that there are also some religious people from both camps who consider this war for their respective countries as blessed by God. They even pray and bless their leaders that Almighty God may enlighten them so that they may become divine instruments for winning the war and fulfilling their theocratic purpose.

Specifically, Zionist Israelis believe that the time has come for Yahweh to return their lands that were conquered and taken by the nations after 70 BC, the time when Jerusalem was conquered by the Romans, where the Second Temple was destroyed (516 BC - 70 AD) and not a stone was left on top of a stone and Israel disintegrated as a place and as a name, being called after 135 BC as Syria, Palaestina, while the capital of Jerusalem was called by the Roman name Aelia Capitolina and after the Arab and Islamic conquest Iliya, Al-Quds which translates as the Holy One.

This entire invasion and destruction of Israel was prophesied by Christ Himself: "And when you see Jerusalem surrounded by armies, then know that its desolation is near. Then let those who are in Judea flee to the mountains, and let those who are in the city leave, and let those who are in the country not enter it. For these are days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Woe to women who are with child and to those who are nursing infants in those days! For there will be great distress in the land and great wrath against this people. And they will fall by the edge of the sword and be led away captive into all nations, and Jerusalem will be trampled underfoot by the Gentiles, until the times of the Gentiles are fulfilled." (Luke 21:20-24)

After the conquest, the territory of Israel was ruled by the Roman Empire, which called it "Syria Palaestina", then the Eastern Byzantine Empire (c. 330 – 638), the Islamic Caliphates (638 – c. 1099), the Crusaders (1099 – 1187), Muslim rule again (1187 – 1517), the Ottoman Empire (1517 – 1917)7 and finally the British Mandate (1917 – 1948).

So after the Romans, the territory was ruled by the Byzantines, the Islamic Caliphates, the Crusaders, the Muslim Rulers, the Ottomans, the British until their time was up and when the British left the British Mandate for Palestine, the Jewish leader David Ben-Gurion declared the state of Israel on May 14, 1948.

The State of Israel was officially admitted to the UN on May 11, 1949.

Israeli Zionists also believe that the favorable time has now come for them to rebuild the "Third Temple" on Mount Zion, the site of the Al-Aqsa Mosque, built around the year (705 AD) during the Umayyad Caliphate.

Ky për izarelitët sionist është një kusht i panegociueshëm, sepse shteti teokratik i Izraelit kërkon patjetër rindërtimin e Tempullit të tretë që të vijë “Mesia” i Izraelit dhe të bëjë Izraelin një superfuqi botërore, që të sundojë kombet për 1000 vjet. Prandaj qëllimi justifikon mjetin, dmth edhe luftën e Izraelit në rajonin e Lindjes së Mesme që po e shohim sot.

Kurse myslimanët syni edhe shit të Lindjes së Mesme edhe pse e dinë se vendi i Izarelit nuk është tokë arabe dhe nuk mund të pretendojnë tokën, ata kanë një problem që nuk gjen zgjidhje diplomatike, sepse ata besojnë se tek Xhamia Al-Aksa që si thamë u ndërtuar mbi kodrën Sion në shekullin (VII p.s .K ) ku ishin rrënojat e Tempullit të Solomonit që nga vitet (70 p.s.K )

Sipas dëshmive kuranore dhe në traditën islame, profeti Muhammad është ngritur në qiell nga ky vend me një qenie hyjnore në parajsë tek Allahu, gjatë ngjarjes Isra and Mi'raj.

Prandaj për ndërgjegjen islame Jeruzalemi si qyetet dhe Xhamija e Omarit janë të rëndësisë së veçantë dhe shumë të shenjtë.

Për myslimanët është vendi i tretë më i shenjtë në Islam, pas Masjid al-Haram në Mecca dhe Al-Masjid an-Nabaëi në Medina.

Kështu myslimanët e pranojnë në ndërgjegjen e tyre fetare se kjo luftë është e shenjtë dhe e bekuar nga Allahu dhe ata luten për xhaminë që të mos prishet dhe janë gati për çdo sakrificë madje edhe kundër të gjithëve, sa nuk kursejnë asgjë, as edhe jetën e tyre.

Kjo është arsyeja që tek Izraelit dhe Iranianët kjo luftë nuk është thjeshtë gjeo-politikë, por një luftë e fetare e sipas tyre e bekuar nga Zoti i tyre.

Por jo vetëm izraelitet sionist dhe iranianet myslimanë, por ka edhe disa grupime të krishterë që e shohin këtë luftë si fetare, madje të bekuar nga Zoti.

Këto janë grupime të krishtera heterodoks që e shohin formimin e shtetit të Izraelit si përmbushja e profetësive biblike dhe krijimin e kushteve gjeo-politike dhe fetare për ardhjen e dytë të Krishtit ose Mesias në botë, që të mundi armiqtë e Izraelit dhe të shpalli Jeruzalemin kryeqytetin e botës të për të mbretëruar për 1000 vjet në tokë.

Kjo përqasje e tyre ju vjen nga keqinterpretimi i profetësië së Zbulesës: “Dhe pashë frone, dhe ata u ulën mbi to dhe atyre iu dha pushteti që të gjykojnë edhe pashë shpirtrat e atyre që u ishin prerë kokat për dëshminë e Jisuit dhe për fjalën e Perëndisë, dhe të cilët nuk e kishin adhuruar bishën, dhe as figurën e saj dhe nuk kishin marrë damkë mbi ballin e tyre dhe në duart e tyre. Këta u kthyen në jetë e mbretëruan me Krishtin për një mijë vjet. Por të vdekurit e tjerë nuk u kthyen në jetë deri sa të mbusheshin një mijë vjet. Kjo është ringjallja e parë. I lum dhe i shenjtë është ai që ka pjesë në ringjalljen e parë. Mbi ata vdekja e dytë nuk ka pushtet, por ata do të jenë priftërinj të Perëndisë dhe të Krishtit dhe do të mbretërojnë me të një mijë vjet. (Zbulesa 20;4-6)

Në disa kisha protestante kemi një interpretim teologjik të kësaj pjese që quhet “Premilenializmi”, ky interpretim është shumë i zakonshëm te protestantët evangjelikë dhe baptist.

Ata besojnë se Jisu Krishti do të kthehet para se të vijë mijëvjeçari dhe pas kthimit të tij do të ketë një mbretëri reale në tokë për 1000 vjet.

Pra për ta 1000 vjet janë një periudhë reale historike dhe satani do të lidhet gjatë kësaj kohe ku martirët dhe besimtarët do të ringjallen fizikisht dhe do të mbretërojnë me Krishtin 1000 vjet me qendër Jeruzalemin.

Kjo është arsyeja që i shohim këta pastorë të luten edhe të bekojnë presidentin e SHBA-së si një aleat dhe bashkëpuntor të fortë për Izraelin në këtë konflikt të ri me Iranin.

Por duhet të sqarojmë se ky interpretim i kishave evangjeliste dhe baptiste, se Krishti do vijë edhe do sundojë botën nga Jeruzalemi për 1000 vjet, nuk është korrekt teologjikisht , madje konsiderohet herezi e dënuar që në shekujt e parë nga Kisha Katholike Apostolike.

Kisha Apostolike Orthodhokse vargjet nga Libri i Zbulesës (20:4-6) i interpreton kryesisht në mënyrë simbolike dhe shpirtërore, pra jo literalisht si një mbretëri tokësore prej 1000 vjetësh.

Shumica e etërve të Kishës, si Augustini i Hipos, Andreu i Cezareas shpjegojnë se “1000 vjet” është një numër simbolik nuk merret fjalë për fjalë dhe tregon një periudhë të gjatë dhe e plotë kohore, jo domosdoshmërisht 1000 vite kalendarike.

Ajo kohë e gjatë i referohet periudhës midis ardhjes së parë të Krishtit dhe ardhjes së dytë dhe interpretohet si koha e Kishës Apostolike në histori nga ardhja e parë deri në ardhjen e dytë të Krishtit.

Kurse për martirët që “u kthyen në jetë dhe mbretëruan me Krishtin” interpretimi i krishter orthodhoks zakonisht kuptohet në dy mënyra, që shpirtrat e martirëve jetojnë dhe mbretërojnë me Krishtin në qiell edhe mbas vdekjes trupore dhe nuk ka kuptimin e një mbretërie politike në tokë për 1000 vjet siç e interpretojnë protestantët evangjelist dhe baptist.

Kurse vargu “kjo është Ringjallja e parë” interpretohet si Misteri i Pagëzimt dmth kalimi nga vdekja shpirtërore në jetën me Krishtin, ashtu siç na shkruan apostull Pavli për pagëzimin: “A nuk e dini, se të gjithë sa u pagëzuam në Jisu Krishtin, në vdekjen e tij u pagëzuam? U varrosëm pra bashkë me të me anë të pagëzimit në vdekjen, që, siç u ngjall Krishti prej së vdekurish me anë të lavdisë së Atit, kështu edhe ne të ecim në jetë të re. Sepse në u bashkëmbollëm me të sipas shëmbëllimit të vdekjes së tij, do të jemi edhe sipas shëmbëllimit të ngjalljes së tij.” ( Romakëve 6;3-5)

Pra „Ringjallja e parë „ është jeta shpirtërore në Krishtin dhe kjo ide lidhet edhe me fjalët e Ungjillit, ku thuhet: “Në të vërtetë, në të vërtetë po ju them: Ai që e dëgjon fjalën time dhe beson në atë që më ka dërguar, ka jetë të përjetshme, dhe ai nuk vjen në gjyq, por ka kaluar nga vdekja në jetë.“(Joani 5:24 )

Në këtë kuptim të krishterë orthodhoks të pagëzuarit në emër të Krishtit ( Veprat 2-38) tashmë marrin pjesë në “ringjalljen e parë” dhe Krishti mbretëron në zemrat e tyre, sepse Zoti na tha: “Mbretëria e Perëndisë nuk vjen në mënyrë të dukshme; dhe as nuk do të mund të thuhet: "Ja, këtu", ose: "Ja, atje"; sepse ja, mbretëria e Perëndisë është përbrenda jush”.( Luka 17 ;20-21)

Kurse “Vdekja e dytë”në teologjinë orthodhokse do të thotë se edhe pse vdekja fizike e para që i ndan shpirtrat e besimtarëve nga trupat, ata nuk do provojnë “vdekjen e dytë”, që është ndarja e përjetshme nga Perëndia ose dënimi në ferr, sepse ata që janë pagëzuar në Krishtin janë të ngjallur shpirtërisht, nuk do vdesin shpirtërishit kur të vdesin fizikisht, sepse shpirtrat e tyre janë me Krishtin nuk do të jenë nën pushtetin e kësaj vdekjeje shpirtërore që e pësojnë të pabesët kur vdesin fizikisht dhe shkojnë në botën e vdekjes ose had.

Konkretisht Shën Andreu i Cezareas (shek. VII)

thotë: “Ringjallja e parë është kalimi nga vdekja e mëkatit në jetën e virtytit. Ata që marrin pjesë në të, edhe pse vdesin trupërisht, jetojnë dhe mbretërojnë me Krishtin.”

Augustini i Hipos në veprën “Qyteti i Perëndisë” (Libri XX) shkruan: “Ringjallja e parë është ringjallja e shpirtrave, që ndodh tani në këtë jetë, kur njeriu kalon nga vdekja e mëkatit në jetën e drejtësisë.” Ai shton gjithashtu: “Mijë vjetët simbolizojnë të gjithë kohën e Kishës, nga ardhja e parë e Krishtit deri në fundin e botës.”

Ky është interpretimi i Kishës Orthodhokse.

Orthodhoksët edhe pse në Jeruzalem kanë në juridiksion prej shekuj “Varrin e Krishtit”, vendi historik ku Krishti u varros edhe u ngjall në ditën e tretë, vendin ku çdo vit për Pashkën orthodhokse zbret “Drita e shenjtë” nga qielli si shenjë hyjnore se Zoti Jisu Krisht është i gjallë dhe nuk vdes më ( Zbulesa 1-18), orthodhoksët nuk presin një shfaqje dhe një mbretërim të Krishtit 1000 vjeçar në Jeruzalem , por presin ardhjen e dytë të Krishtit me lavdi (Marku 13 -26) në Jeruzalem, në fundin e kohërave për të gjykuar gjithë njerëzimin dhe për të vendosur përfundimisht Mbretërinë e Zotit në tokë ashtu siç është në qiell, sipas lutjes zotërore që e lusin çdo ditë: “…ardhtë mbretëria jote”( Matheu 6-10).

Pas kësaj ardhje eskatologjike nuk do ketë më ardhje të dytë, sepse apostulli Joani na profetizon: “Dhe pashë një qiell të ri dhe një dhe të ri; sepse qielli i parë dhe dheu i parë kishin shkuar, dhe deti nuk ishte më. Dhe unë, Joani, pashë qytetin e shenjtë, Jeruzalemin e ri, që zbriste nga qielli, nga Perëndia, që ishte bërë gati si nuse e stolisur për burrin e vet. Dhe dëgjova një zë të madh nga qielli që thoshte: “Ja tabernakulli i Perëndisë me njerëzit! Dhe ai do të banojë me ta; edhe ata do të jenë populli i tij dhe vetë Perëndia do të jetë bashkë me ta, Perëndi e tyre. (Zbulesa 21 ;1-3)

Por le të kthehemi tek tema e bekimt po apo jo nga Zoti i kësaj lufte.

Në qoftë këta fetarë luten për liderat e tyre politik që ta fitojnë luftën për ithtarët e tyre atëhere i bie të kemi tre zota, ai jude, mysliman dhe i krishter.

Jo, sepse kjo bie poshtë nga logjika e thjeshtë teologjike, sepse po të kishim tre zota në qiell, lufta do ishte në fillim në yje, në univers dhe pastaj në tokë, por qiejt janë të pandryshueshëm edhe paqësor ashtu si thuhet tek psalmi: “Qiejt tregojnë lavdinë e Perëndisë dhe kupa qiellore shpall veprën e duarve të tij. Një ditë i flet ditës tjetër dhe një natë ia tregon tjetrës.” (Psalmet 19:1-14)

Por në tokë gjërat po duket janë krejt ndryshe, sepse edhe pse në qiejt ka një Zot që qeveris paqësisht , po duket se janë njerëzit në tokë që kanë probleme dhe komflikte politiko fetare ,sepse: “Qiejtë janë qiejtë e Zotit, por tokën ai ua ka dhënë bijve të njerëzve.” (Psalmi 115-16).

Pra, janë njerëzit mbi tokë që duan ta bëjnë Zotin aleatin e luftrave të tyre për të vrarë dhe shkatëruar qytetrimin e të tjerëve .

Por luftërat nuk vijnë nga Zoti i dashurisë, por vijnë nga njeriu, prej egos, arrogancës, lakmisë dhe fetarizmit fanatik dhe të gënjyer, ashtu siç na thuhet në Bibël: “Nga vijnë luftrat e grindjet mes jush? A nuk vijnë nga epshet që luftojnë në gjymtyrët tuaja? Ju lakmoni, por nuk keni. Pastaj vrisni e keni smirë, por gjë nuk fitoni. Grindeni e luftoni, por nuk keni, se nuk kërkoni nga Perëndia. Kërkoni e nuk merrni, sepse kërkoni me qëllim të keq, që t'i përdorni për epshet tuaja. (Jakobi 4:1-3).

Problemi është se fetë monoteiste si ajo Judaike dhe islame e kanë konceptuar Zotin e tyre si rajonal, dmth është i përcaktuar në një vend edhe për një popull dhe në shtete teokratike.

Kjo krijon një ngërç jo vetëm teologjik, por edhe social, sepse bën dallime dhe ndan njerëzit në raca, gjuhë, kultura dhe vende .

Fetë monoteiste juadaike edhe islame janë shumë të fiksuara me vendet e shenjta rajonale, si cituam më sipër ,ku nuk mund të negociohet për to që të ndryshojnë vendndodhje dhe fuksion, sepse kjo do të thotë tradhëti dhe prishje besëlidhjeje me Zotin.

Kjo është arsyeja se për këto vende janë bërë dhe do bëhen luftra pa pushim për t’i mbrojtur apo për t’i rimarr nga pushtuesit e një feje tjetër.

Kurse për besimin e krishtërimin orthodhoks, beslidhja me Zotin në Krishtin nuk lidhet me një vend rajonal dhe Zoti nuk është për një popull, por për të gjithë njerëzimin.

Sipas këndëvështrimit të krishter tradicional, nqs sipas Biblës përpara Krishtit izraelitët në emër të Zotit duhet të luftonin dhe të përzënë kombet pagane që besonin tek idhujt dhe ju faleshin demonëve (“..sepse perenditë e kombeve janë demonë” Psalmi 96-5) kjo luftë ishte e tolerueshme, sepse Izraeli ishte një komb që besonte Zotin dhe kërkonte një vend dhe një mbretëri teokratike në tokë, të cilën e mori me luftë dhe vrasje në emrin e Zotit. (1 Samuelit 15:3).

Kjo luftë kishte një justifikim edhe në konteksin fetar që Izraeli të ishte një qëndër e Zotit në botën dhe prej andej të përhapej besimi në Zotin në të gjithë botën pagane, ashtu siç na thuhet në Bibël : “Jepini Zotit, o familje të popujve, jepini Zotit lavdi dhe forcë.” (1 i Kronikave 16:28)

Por me ardhjen Birit dhe Fjalës të Zotit në mish, në botë (Joani 1; 1-14) kjo mbretëri tokësore fetare teokratike nuk ekzistonte më për Judejntë, sepse ata e mohuan Zotin dhe e vranë në kryq Mesian (Krishtin) e tyre, sepse nuk donin ta njhnin si Mbretin e tyre: “sepse po ta kishin njohur, nuk do të kishin kryqëzuar Zotin e lavdisë.” (2Korinthasve 2 -8).

Arsyeja e judenjve fanatikë që e kryqëzuan Krishtin ishte, sepse Ai nuk pranoi të bëhej Mbreti i tyre tokësor, që të bekonte edhe drejtonte luftën fetare kundër romakëve paganë që ta bënte Izraelin superfuqi poltiko fetare (Joani 6:15) prandaj ata të zhgënjyer për kauzën e tyre teotokratike thanë për të tek Pilati: “Kryqëzoje , kryqëzoje”( Luka 23 -21).

Për këtë mëkat historik ata u dënuan në mënyrë shembullore nga drejtësia hyjnore me shpërbërje shëmbullore ashtu siç edhe Krishti iu profetizoi përpara : “Jeruzalem, Jeruzalem, që i vret profetët dhe i vret me gurë ata që të janë dërguar! Sa herë desha t'i mbledh bijtë e tu sikurse klloçka i mbledh nën krahë zogjtë e vet, por ju nuk deshët! Ja, shtëpia juaj ju lihet e shkretë. Dhe unë po ju them se nuk do të më shihni më deri sa të vijë koha të thoni: Bekuar qoftë ai që vjen në emër të Zotit” (Luka 13,34-35).

Tashmë Mbretëria e Zotit që themeloi Krishti nuk është më teokratike në ndonjë vend të dukshëm tokësor, por në zemrat e besimtarëve.

Ai tha: “Mbretëria e Perëndisë nuk vjen në mënyrë të dukshme, as nuk mund të thuhet këtu ose aty, por ja mbretëria e Perëndisë është në mesin tuaj”. (Luka 17:21)

Tashmë ata që i besojnë Perëndisë nëpërmjet Krishtit, Ai i çliron nga një ndjesi nacionaliste fetare dhe rajonale, sepse edhe pse shpëtimi erdhi nga Judeja nga Krishti nga fisi i Judës përsëri nuk do jetë më Izraeli vend i privilegjuar teokratik në botë, sepse Mbretëria e Zotit pas Krishtit do ishte universale në zemrat e besimtarëve që do ishin të ftuar nga e gjithë bota, prandaj: “Jisui i tha gruas samaritane që përfaqëson kombet: “O grua, më beso: vjen ora që as mbi këtë mal as në Jeruzalem nuk do të adhuroni Atin. Ju adhuroni atë që s'e njihni; ne adhurojmë atë që njohim; sepse shpëtimi vjen nga Judenjtë. Por vjen ora, madje ajo ka ardhur, që adhuruesit e vërtetë ta adhurojnë Atin në frymë dhe në të vërtetën, sepse të tillë janë adhuruesit që kërkon Ati.” ( Joani 2 ;21-23).

Prandaj si Krishti dhe Kisha e Apostolike nuk kërkojnë një komb dhe një mbretëri tokësore, kështu ata nuk mund të përdorin mjetet e dhunshme të kësaj bote për mbrojtje dhe ekspansion teologjik , fetar ndimuar nga politika dhe armët dhe ushtarët , ashtu siç Krishti i përgjigjet Pilatit guvernatorit romak: “Mbretëria ime nuk është e kësaj jete, po të ishte prej kësaj bote mbretëria ime, shërbëtorët e mi do të përpiqeshin që të mos jepem në duart e judenjve” (Luka 18: 36-37) dhe po në këtë kënvështrim qorton Petron që donte të mbronte Jisuin nga Juda tradhëtari dhe ushtarët e Tempullit ,me thikë duke gjakosur njërin prej tyre: “Atëherë Jisui i tha: Petro :“Ktheje shpatën tënde në vendin e saj, sepse të gjithë ata që marrin shpatën, nga shpata do të vdesin.’” (Matheu 26:52).

Kjo është arsyja që Kisha Apostoike Katholike Orthodhkse kurrë nuk e ka hapur ose mbrojtur doktrinën e krishterë me forcën e armës, edhe nqs kjo është bërë, është nga një krishtërim i revizionuar ose i cilësuar heretik nga orthodhoksia .

Të krishterët orthodhoksë nuk presin më një Izrael superfuqi dhe popull të veçantë elitë që duhet të nënshtrojë dhe sundojë popujt si të dorës së dytë, sepse të krishterët janë populli i ri ose Izareli i Ri, as nuk presin një Jeruzalem tokësor dhe Tempull tokësor ku të vijë “Mesia”, se çdo Kishë Orthodhokse është një Jeruzalem në çdo vend të tokës, por orthodhoksët presin Jeruzalemin qellor, që nuk vjen prej dheut po prej qiellit ashtu siç na e citon zbulesa: “Dhe unë, Joani , pashë qytetin e shenjtë, Jeruzalemin e ri, që zbriste nga qielli, nga Perëndia, (Zbulesa 21-2).

Prandaj edhe pse Izraelitët sionistë apo Iranianët shit (myslimanë) pavarësisht që dy grupimet quhen fe abrahamike monoteiste, kërkojnë me lutje që Zoti t’jua bekojë luftën e tyre, dmth t’i hedhi kundër njëri-tjetrit. Ky është një paradoks teologjik nqs themi se ka një Zot, prandaj ne të Krishterët orthodhoks nuk e lusim as bekojmë këtë luftë, sepse kjo nuk është nga Zoti, por nga robi (njerëzit).

Kjo nuk është luftë rajonale, por po rrezikon në një luftë e re botërore që të gjithë do dalin të humbur edhe ata që e nisën, është një axhendë e antikrishtit, që pritet të shfaqet para ardhjes së Krishtit, ashtu siç apostull i kombeve Pavli profetizon:

“We ask you, brothers, not to be quickly shaken in mind or disturbed by spirit or word or letter as if from us, as if the day of Christ had come. Let no one deceive you in any way, for that day will not come unless the falling away comes first and the man of sin is revealed, the son of perdition, who opposes and exalts himself above all that is called god or that is worshiped, so that he sits as God in the temple of God, showing himself that he is God. Do you not remember that I told you these things when I was still with you? Now you know what is restraining him until his time. For the mystery of lawlessness is already at work, waiting only for the one who now restrains him to be taken out of the way. Then the lawless one will be revealed, whom God has revealed. He will destroy it with the breath of his mouth and bring it to nothing by the signs of his coming. The coming of the lawless one will be according to the working of Satan with signs and wonders and with all unrighteous deception for those who are perishing, because they did not accept the love of the truth so that they might be saved. And for this reason God will send them a delusion that they will believe a lie, so that all who did not believe the truth but had pleasure in unrighteousness may be condemned. But we are bound to give thanks to God always for you, brothers beloved by the Lord, because God chose you from the beginning to be saved through sanctification by the Spirit and belief in the truth, to which he called you through our gospel, so that you may obtain the glory of our Lord Jesus Christ. Therefore, brothers, stand firm and hold to the traditions that you were taught, whether by word or by letter. our letter. And may our Lord Jesus Christ himself and God our Father, who loved us and gave us eternal comfort and good hope through grace, comfort your hearts and strengthen you in every good word and deed. (2 Thessalonians 2 1-17)

Therefore, let us pray to God in the name of Christ, to whom "all authority in heaven and on earth has been given" (Matthew 28:18) that this war may stop as soon as possible, not in favor of one or another religious group, but in the interest of humanity, because for us Orthodox Christians, God does not bless war, hell on earth, but encourages peace and peacemakers, saying through the Lord Jesus Christ, the Son of God and King of Israel (John 1:51) "The Prince of Peace" (Isaiah 9:6) this divine beatitude: "Blessed are the peacemakers, for they shall be called children of God." (Matthew 5:9)

Amen!