Interview/ Emmanuel Macron: Europe should be a third world superpower, and not a vassal of America or China

2023-04-15 10:28:00, Kosova & Bota Nicolas Barré

Interview/ Emmanuel Macron: Europe should be a third world superpower, and not a

Illustrative photo

"For a long time, Europe has not built a strategic autonomy. Today, this battle is won!". In an interview for the newspaper "Les Echos" while returning from his much talked about visit to China, French President Emmanuel Macron emphasizes that Europe must strengthen its position in the world. For the French president, strategic autonomy is essential to avoid European countries being simply "vassal states" and not a third superpower, on the same level as the US and China.

After the discussions you had with Xi Jinping, what can we expect from China regarding the war in Ukraine?

I believe that China shares the same assessment as us regarding the current military situation on the battlefield. Ukrainians are resisting and we are supporting them. Currently it is not time for negotiations, although we are preparing for them. And if they will be necessary, we are already laying the foundations.

This is also the purpose of this dialogue with China: to consolidate common approaches. First, supporting the principles of the United Nations Charter. Second, a clear reminder of nuclear issues, and here it is for China to mention the consequences of President Vladimir Putin's deployment of nuclear weapons to Belarus, just days after he vowed not to.

Third, a very clear reminder of humanitarian law and the protection of children. And fourth, the desire for a negotiated and lasting peace. President Xi Jinping spoke of a European security architecture. But there cannot be one, as long as there are occupied countries or frozen conflicts in Europe. Is Ukraine a priority for Chinese diplomacy? Maybe no. But this dialogue helps moderate Beijing's comments on the conflict.

Since the Chinese are obsessed with their confrontation with the United States, especially on the issue of Taiwan, don't they tend to see Europe as a pawn between the two blocs?

Si evropianë, shqetësimi ynë është uniteti ynë. Ne i tregojmë Kinës se jemi të bashkuar, dhe ky ishte mesazhi që dhamë me vizitën e përbashkët me Presidenten e Komisionit Ursula von der Leyen. Kinezët janë gjithashtu të shqetësuar për unitetin e tyre dhe nga këndvështrimi i tyre, Tajvani, është një komponent i tij. Është e rëndësishme të kuptojmë arsyetimin e tyre.

A është në interesin tonë të ndërhyjmë në çështjen e Tajvanit?

Jo. Gjëja më e keqe do të ishte të mendonim se ne evropianët duhet të jemi protagonistë në këtë çështje duke marrë shkas nga axhenda e SHBA-së dhe një reagim i tepruar i Kinës. E pse duhet të ecim me një ritëm të zgjedhur nga të tjerët? Rreziku është ai i një strategjie vetë-përmbushëse nga SHBA dhe Kina. Por prioriteti ynë si evropianë nuk është të përshtatemi me axhendën e të tjerëve në të gjitha rajonet e botës.

Kurthi për Evropën do të ishte që, në një kohë kur ajo po arrin një sqarim të pozicionit të saj strategjik, kur është më autonome strategjikisht se përpara Covidi-19, do të ngatërrohet në destabilizimin botëror apo në kriza që nuk i përkasin Evropës. Në rast se rriten shumë tensionet mes dy superfuqive, ne nuk do të kemi kohë dhe as mjete për të financuar autonominë tonë strategjike dhe do të bëhemi vasalë, në një kohë që mund të bëhemi superfuqia e tretë e botës nëse punojmë për disa vite për ta ndërtuar atë.

Ndërsa një numër në rritje i vendeve evropiane, po i drejtohen më shumë se kurrë Shteteve të Bashkuara për të garantuar sigurinë e tyre, a ka ende kuptim autonomia strategjike evropiane?

Sigurisht! Por ky është paradoksi i madh i situatës aktuale. Që nga fjalimi im në Sorbonë mbi këtë çështje 5 vjet më parë, është arritur gati gjithçka. Ne e kemi fituar betejën ideologjike. Pesë vjet më parë, disa thanë se sovraniteti evropian nuk ekzistonte. Kur përmenda çështjen e elementëve të telekomunikacionit, pak njerëz u interesuan për të.

Sot pjesa që zënë në treg furnizuesit jo-evropianë të pajisjeve të telekomunikacionit në Francë është reduktuar ndjeshëm, gjë që nuk ndodh me të gjithë fqinjët tanë. Po ashtu kemi prezantuar gjithashtu idenë e mbrojtjes evropiane, të një Evrope më të bashkuar që dha hua të përbashkëta gjatë pandemisë së Covid-19.

Pesë vjet më parë, autonomia strategjike ishte një ëndërr. Sot të gjithë po flasin për të. Ky është një ndryshim i madh. Ne kemi sot instrumente për politikën e mbrojtjes dhe atë industriale. Ka pasur shumë përparime: Akti i çipave, Ligji i Industrisë Neto Zero dhe Akti i Lëndëve të Para Jetike. Këto janë shtyllat kryesore të autonomisë sonë strategjike.

Kemi filluar të krijojmë fabrika për bateri, komponentë hidrogjeni dhe elektronikë. Çështja për të cilën duhet të jemi shumë vigjilentë, është se lufta në Ukrainë po e përshpejton kërkesën për pajisje mbrojtëse. Megjithatë, industria evropiane e mbrojtjes nuk i plotëson të gjitha nevojat dhe mbetet shumë e fragmentuar, gjë që i detyron disa vende t’u drejtohen përkohësisht kompanive amerikane apo aziatike.

Autonomia strategjike duhet të jetë prioriteti i Evropës. Ne nuk duam të varemi nga të tjerët për çështjet më kritike. Ditën që nuk do të keni më alternativa për energjinë, vetëmbrojtjen, rrjetet sociale apo inteligjencën artificiale, pasi ju mungon infrastruktura për këto çështje, për një moment do të jeni jashtë historisë.

Por sot paradoksi është se kontrolli amerikan mbi Evropën është më i fortë se kurrë…

Sigurisht, ne e kemi rritur varësinë tonë nga Shtetet e Bashkuara në fushën e energjisë, por me synim diversifikimin, sepse ishim shumë të varur nga gazi rus. Sot, ne jemi më të varur nga Shtetet e Bashkuara, Katari dhe të tjerët. Por ky diversifikim ishte i nevojshëm.

Ne po përballemi me pasojat e asaj që nuk arritëm të bënim gjatë dy dekadave të fundit. Përveç kësaj, ne duhet të kemi parasysh efektet e vazhdueshme. Evropa e ka lënë pas dore ndërtimin e autonomisë strategjike për të cilën unë kam lobuar për një kohë shumë të gjatë. Sot beteja ideologjike është fituar dhe themelet janë hedhur.

Ajo vjen me një kosto, dhe kjo është normale. Është e ngjashme me ri-industrializimin e Francës: ne kemi fituar betejën ideologjike, kemi zbatuar reformat e nevojshme që kanë qenë sfiduese dhe kemi filluar të shohim rezultatet. Megjithatë, ne po përballemi edhe me pasojat e asaj që nuk arritëm të bënim gjatë dy dekadave të fundit. Ky është realiteti i politikës! Kërkon këmbëngulje dhe qëndrueshmëri. Por është përmes këtij angazhimi që mendësia mund të ndryshojë./ Përshtatur nga CNA.al

Marrë me shkurtime