web counter
LEXO PA REKLAMA!

SHKARKO APP

App Store
Google Play

E fundit!

x

Nga Artan Fuga/Natyra njerëzore

9 Korrik 2017, 20:30, Aktualitet CNA

Kisha vajtur për një takim në Universitetin e Vlorës. Në fakt kisha qenë ftuar atje.
Mbërrita aty nga mesdita. Provova të hyja me veturë në parkingun përpara Rektoratit, por polici privat, atje tej, sa më pa që ktheva rrotat, m’a bëri që larg me gisht ! jo, jo!
Pse ? – i them.
Ke ndonjë fletë-hyrje? – më pyet.
Jo, por kam takim.
Mua nuk më ka njoftuar njeri – ma priti pak ftohtë.
Mirë, më jeo të hyj, dhe e gjej njeriun që të vijë të thotë se vetura mund të qendrojë aty në parking.
E, mos më vendos në belà – ma priti. Ti e di si janë këta. Aman!
Pashë ç’pashë, mora kthesën dhe tentova t’a vendosja veturën diku anash ndonjë trotuari aty rrotull.
Kishte vetëm një vend të lirë. U drejtova për atje për të bërë manovrën e parkingut, por “cëk” ma bëri brenda meje ndjesia se përballë atij vendi bosh ishte një derë e hapur restoranti.
Me siguri i zoti – mendova – e ka rezrvuar për vete, ose nuk lejon njeri të parkohet atje sepse e ruan për klientelën e vet, ose nuk dëshiron që një veturë t’i bllokojë derën e restorantit.
Megjithatë u parkova pikërisht atje. Zakoni dhe intuita me deshën që të hy brenda në kafe-restorant të kërkoj leje për parkimin. I njoh unë nganjëherë kPeta që e kanë merak parkimin. Të thyejnë ndonjë xham, të zhvasin ndonjë fshirëse xhamash, të gërvishin me gisht karrocerinë e veturës. Cfaarë nuk u pjell mendja për t’u hakmarrë ose për të dhënë të kuptosh të mos dukesh më andej.
Kafe – restoranti ishte krejt bosh, në gjysëm errësirë, i pastër, por gjithsesi me një erë vaji të djegur të mbetur pezull nga ditët e mëparshme. Aroma e një mence të dikurshme studentësh ose e një guzhine kazerme ushtarake. Dukej që ishte një restorant popullor.
Tutje atje thellë në brendësi vetëm një burrë kishte mbështetur njerin bërryl mbi tavolinë dhe përllëmbën e dorës mbi ballë, dhe me dorën tjetër seç shkruante a llogariste me kalem mbi një copë letër të bardhë. E mendova se do të ishte i zoti i lokalit. Ashtu edhe doli.
Duke parë sallën bosh, mendova se i zoti do të duhej të ishte ose me nerva ose me humor jo të mirë.
Mirëdita zotëri, a mund ta parkoj veturën këtu përpara derës, anash trotuarit? Më nget polici?
Po ç’a thua a i vrarë, nuk ke si në ballëëë? E kam ruajtur për klientët.
Jo, mirë ti e ke ruajtur për klientët, por unë desha të di nëse ai vend atje është i lirë, apo e ke marrë me qira nga bashkia?
Po ç’a thua a zotëri!!! Unë paguaj taksat e pastrimit bashkisë, doemos ai vend imi është. Mos e bëj tërkuzë kot se nuk të del mirë me muaaaaaa!
Eh Selam Musa, Selam, të pifsha dollinë! – thashë me vete.
Mos u nxeh, miku im, i thashë butësisht, taksa e pastrimit nuk nënkupton rezervimit ose marrje me qira vend-parkimi!
Ehuuu, nuk marrke vesh zotrote, jo, të thashëëë, nuk lejoj.
Mirë vëlla e kuptova, fola unë përsëri butësisht. Po tregtia a po të ecën?
Po ç’e piet, shi e shkruaj! Bosh.
Mos u mërzit i fola unë, ja po vjen koha e drekës, e do të kesh klientë për ndonjë pshk a ndonjë salcë kosi!
Ja urova megjithë shpirt!
E, pak, pak, tha vlonjati me fytyrë të trishtuar. Ishte thatim, por i fortë si shkop thane, i zeshkët, me kocka të fytyrës të gdhendura dukshëm, pa mish në trup dhe faqe. Sytë e zinj i lëviznin gjallisht.
Eh, vinë ca vinë, por pak!
Nejse mbetsh me shëndet, ja preva, i zgjata dorën dhe i thashë lamtumirë.
Po iki – të uroj shëndet.
Ku do veç a i vrarëëë?
Të parkoj veturën gjetiu se më vate ora mua ! – u mundova t’i afrohem dialektit të tij.
Lëre o vlla veturën, aty e mos e luaj fareeeee!
Po ti më the…
Po ik ore, shko mbaro punë e hajde, do vonoheç?
Nja dy orë.
Hajde kur të duaç, pa merak, nuk ta nget njeri, ta ruaj unë sikur timen.
C’a thua o burrë? – e pyeta i habitur nga ndryshimi i menjëhershëm.
Ik, o ik, rehat, as mos e vri mendjen!
E mora në qafë dhe shkova të bëj leksionin tim.
E dija sesi do ta filloja : Pak minuta më parë, desha të parkoj veturën buzë trotuarit dhe u drejtova te …/CityNews





Lajmet e fundit nga