Erion Veliaj dhe përdorimi i artistit si alibi morale

9 Maj 2026, 14:58, Aktualitet CNA

Ka diçka shumë më të trishtueshme sesa një politikan nën akuza korrupsioni. Ky është momenti kur ai përpiqet të mbulohet me autoritetin moral të artit. Kur përdor një artist të madh si dekor emocional për të pastruar imazhin e vet publik.

Kjo është arsyeja pse skena e Robert Ndrenikës duke i puthur ballin Erion Veliajt dhe duke i thënë “ç’të ka mbetur nga burgu e bëj unë” nuk mund të jetë thjesht një moment njerëzor. Ajo në fakt ishte një skenë politike.

“Aktori” Veliaj dhe “i korruptuari” Ndrenika
9 Maj, 13:07

Një politikani nën 13 akuza për korrupsion dhe pastrim parash mesa duket nuk i mjafton më propaganda, konferencat apo deklaratat e avokatëve. Ai kërkon diçka më të fortë, legjitimitetin emocional që jep një figurë e dashur e artit shqiptar.

Dhe këtu qëndron problemi. Pushteti gjithmonë ka dashur artistët pranë vetes, jo sepse e do artin, por sepse do prestigjin moral që artisti i jep publikut.

Një aktor i madh shndërrohet në një lloj “garancie emocionale”: nëse e mbështet ai, ndoshta nuk është aq keq.

Nëse e përqafon ai, ndoshta akuzat harrohen. Është teknika më e vjetër e pushtetit, të fshihet pas figurave që publiku i beson.

Mos u merrni me Robert Ndrenikën, por me Zdromsin
8 Maj, 18:49

Artistët e mëdhenj të historisë shpesh e kanë refuzuar këtë rol.

Vaclav Havel nuk u bë dekor i regjimit. Shostakovich nuk pranoi të ishte fytyra sentimentale e propagandës sovjetike.

Ata e kuptonin se momenti kur arti përdoret për të zbutur përgjegjësinë politike, arti humbet dinjitetin dhe pushteti fiton alibi morale.

Dhe pikërisht kjo e bën të rëndë atë skenë. Sepse aty nuk dukej vetëm dobësia e një artisti të moshuar përballë afërsisë me pushtetin.

Fotolajm/ Aktorë apo vasalë të Veliajt
8 Maj, 14:30

Dukej zgjuarsia cinike e pushtetit që përdor emocionin, nostalgjinë dhe respektin që publiku ka për një ikonë të skenës, për të krijuar simpati ndaj vetes në kulmin e akuzave penale.

Paradoksale në gjithë këtë është se dëmi më i madh nuk i bëhet politikës. Politika është mësuar me teatër. Dëmi i bëhet figurës së artistit. Sepse publiku nuk arrin më të shohë mjeshtrin e madh të skenës; sheh një simbol kulture të përdorur si sfond njerëzor për hallin e pushtetit./ CNA