E “shtypin” 11 vagonë dhe jeton buzëqeshur/ Frymëzuese!

1 Tetor 2016, 16:27, Aktualitet CNA

?Dum dumi më ndryshoi jetën, ishte një dhuratë e të madhit Zot për mua, ishte një mrekulli. Ishte një mjet që më shërbeu, për mua ai ka qënë një avion dhe jo dum dum. Nuk doja të fitoja, doja vetem të lëvizja, të jetoja?. Në fjalët e tij ka ritëm dhe shumë gjallëri, ndryshe nga ç’mund të mendosh po të tregosh historinë e tij me fjalët e një të treti, pa e dëgjuar vetë atë.

Një histori e rrallë është ajo e Izet Onuzit, 48 vjeç. Ai jeton në Tiranë dhe nuk e pëlqen kur e trajton si invalid. Ai është i vetmi person në Shqipëri që nuk ka as duar dhe as këmbë.

Këtë të premte, ai ishte i ftuar në emisionin Oktapod të Turjan Hyskes në Vizion Plus. Ai është i vetmi person në Shqipëri që nuk ka as duar as këmbë.

Jeta e tij ndryshon në moshën 25 vjeçare, kur aksidentalisht treni i pret të te katra gjymtyrët. Ishin jo pak, por 11 vagonë të trenit që i kaluan përsipër, dhe i 12-ti ndalon, për t?i mos i marrë jetën. Për Izetin nga ky moment nis jeta e tij e re. Menjëherë pas aksidentit, ai dërgohet në spital nga një italian, ndërsa një shqiptari nuk pranoi ta dërgonte në spital për shkak se thoshte se i bënte makinën pis.

Pas 12 orësh, ai merr vesh që përveç këmbeve ai nuk kishte as duart. Në atë moment ai tentoi vetëvrasjen, duke hequr me dhëmbë serumin dhe nuk linte njeri të afrohej, por ishte nena e tij që vjen aty dhe i thotë ?për hadrin tim, jeto?, dhe në atë moment ai vendos që të jetojë. Pas 4 muajsh ai vuri protezat në këmbë, dhe u frymëzua për t?u mos u dorëzuar më dhe të vazhdonte të ecte.

Ai vendosi të punonte, sepse nuk mund të rrinte në shtëpi, kështu që mori një karrocë me kalë dhe punonte mes paragjykimeve të njerëzve nëpër Tiranë. Pas disa kohësh, ai mundet të sigurojë disa të ardhura më anë të karrocës dhe më pas blen një mjet tjetër, dum-dum.

Më vonë ai, shkon në Slloveni për të vendosur protezat në duar dhe këmbë, ku atje doktorët i sollën përsëri pasionin për muzikën, që ai pas aksidentit e kishte harruar. Rilindja e pasionit për muzikën e ndihmoi atë shpirtërisht të ngrihej më shumë dhe sot nuk e ndan pianon nga përditshmëria e tij.

Dy vite pas aksidentit ai u martua dhe sot ka dy fëmijë dhe ata ishin arsye që ai të harronte dhe duart dhe këmbët. Duke ditur se cfarë kalon një njeri pa duar dhe këmbë ai se bashku me disa miq të tij krijojnë shoqatën ?Shpresa për jetën? dhe aty ndihmon me proteza personat që kanë humbur gjymtyrët e tyre.

Sot ai është krenar për cfarë ka kaluar dhe bëhet frymëzim për shumë njerëz që kanë këmbë dhe duar e nuk kanë vullnet dhe dëshirë për të ecur përpara. /Citynews.al