HABERET E MITROS/ KRISMA E NDYRË

16 Nëntor 2014, 23:00, Opinione CNA

Nga Mitro Cela

Ditën e parë të korrikut, e nisi me sherr me gruan:
-Pika burrit! Të përdori shalëgjati në fushatë! Bëre rrush e kumbulla paratë e kalamanëve për socialistët! Ku e ke ?nishanin??! Po mbushet viti duke pritur?!?
Doli nga shtëpia?Ra celulari. E kërkonin në Selinë Rozë?
-Për meritat,- i thanë,- do emërohesh drejtor në ministri!…
Haberin e parë ja dha gruas me një fjalë popullore:? Dele me qumësht!??
?Kishte një javë që ishte rehatuar në zyrë. Ra telefoni. Drejt zyrës po vinte një nga votëdhënësit!?Rrodhe! Mendoi. Por ka rënë në usta: siç do të hyjë dhe do të dali! Mori një kartë të bardhë dhe nisi të shkruaj! Dëgjoi trokitjen e përsëritur. U hap dera. Nuk e ngriti kokën. Vazhdoi të hiqte vija mbi letër. Le të presi votëdhënësi. Duhet të krijoi imazhin se në ministri punohet, e jo si në kohën e Berishës kur njerëzia bënin pallë ariu! Tha kështu me mend dhe I mëshoi stilolapsit duke bërë një kuadrat! Kubizëm,-tha.
Po ekzistencalizmi I Zhan Pol Sartrit çfarë është? Kujtoi një tregim të fillozofit francez. Titulli “Laviria”. Personazhi mashkul, mori në dhomë një lavire. I tha të zhvishet dhe të shtrihej në krevat. Vetë qëndroi në karrige. E kqyrte?deri sa ndjeu të lagej poshtë brekëve?Dhe mua po më vështron “laviria” që më dha votën! Si ta shpreh kënaqësinë?
Nisi të vrasë mendien me nge. Larg e larg u kujtua se dikush I kishte treguar një histori për Mao Ce Dunin. Në Pekin bëhej mbledhie e Byrosë Politike. Tavolinë e gjërë. Rrinin ulur kinezët me pushtet, nën pushtetin e Mao Ce Dunit. Në qëndër Kryetari. Në një cep, në të mëngjër të Kryetarit, një poçe porcelani, nga porcelani I fisëm kinez. Jashtë fuksionit? Poçe pa vlerë. Por kthehej në misterioze sepse aty kishte të drejtë të pështynte vetëm Kryetari Mao!
Morali: Rreth tavolinës dy ishin gjërat me vlerë: Kryetari dhe poçia. Të tjerët nuk ekzistonin, vetëm për faktin sepse u mungonte e drejta të pështynin në poçe! Kush guxonte të “pështynte” ato që thoshte e shkruante Mao Ce Duni, shkonte me dëshirë në Taxhai për të hapur taraca!
?Kinezëri e bukur, por e denjë për dikaturën. Në demokraci nuk pi ujë.? Mendoi miku ynë. Nisi të shtoi vizat mbi letër, sepse ndjeu kënaqësinë e maces kur luan me miun. Mos e tepërova me mavrinë që më sheh pa e parë?
“Eureka” tha me mend dhe? lëshoi një koqe pordhë! E lëshoi pa ngritur kokën sepse donte ta krijonte të plote imazhin e nënpunësit. Votëdhënësi në fillim ngriti supet. Pastaj bëri dy kruajtje të gërmazit. Nënpunësi ynë ngriti kokën:
-Ke kohë që ke hyrë në zyrë, miku im?
-Para pordhës,- tha votëdhënësi, më shumë për t’I treguar se nuk I mungon kurajua.
-Ashtu! A e di miku im pse e bëra?? Sepse kur të shkosh t’I në bllok do të pyesin shoqëria: Do të hedhi ndonjë pordhë për ne zotëria I ministrisë, siç thotë populli, apo do të bëjë një vërë në ujë si ai i pari?